Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

"Ουκ εάλω η Βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων"


"Πόλη, Κωνσταντινούπολη, πατρίδα μου χαμένη, 
Βασίλισσα των πόλεων χιλιοτραγουδισμένη. 
Είσαι στον κόσμο ξακουστή από την ομορφιά σου, 
για του Βοσπόρου τα νερά και την Αγιά Σοφιά σου. 
Πόλη, Κωνσταντινούπολη, πατρίδα μου χαμένη, 
η θύμησή σου στην καρδιά νοσταλγικά μου μένει."

Λίγο πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης, όταν ακόμα βρισκόταν υπό Ελληνική κυριαρχία, η βασιλεύουσα διένυε μια περίοδο βαθιάς παρακμής. Η αμυντική λειτουργία της Πόλης βρισκόταν σε αποδιοργάνωση και σε διπλωματικό επίπεδο οι συμμαχίες ήταν ανύπαρκτες. Σε συνδυασμό με την πολιορκία που εφάρμοσε ο σουλτάνος Μωάμεθ η κατάσταση ήταν τόσο τραγική που πλέον η πτώση του τελευταίου Βυζαντινού Προπυργίου ήταν για πολλούς θέμα χρόνου.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ήξερε πολύ καλά ότι η επίθεση από το σουλτάνο Μωάμεθ για την κατάληψη της Πόλης δεν θα αργούσε. Παρά το γεγονός ότι παρέλαβε την Κων/Πολη σε τραγική κατάσταση μέχρι την τελευταία στιγμή προσπαθούσε να σώσει ίσως τη σημαντικότερη πόλη του ελληνισμού. Δυστυχώς παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές του για να κρατήσει την Πόλη υπό Ελληνική κυριαρχία, δεν τα κατάφερε, καθώς η Δύση και πιο συγκεκριμένα η καθολική εκκλησία επέλεξε να μη βοηθήσει τους Έλληνες.

Εν τω μεταξύ ο σουλτάνος Μωάμεθ ετοιμαζόταν αδιάκοπα για τη μεγάλη επίθεση στην Πόλη. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία ο στρατός των Οθωμανών αριθμήτω άνω των 100 χιλιάδων με επιπρόσθετο στόλο περίπου 400 πλοίων. Εντός της Πόλης βρίσκονταν περί των 6.000 Ελλήνων, αριθμό στον οποίο περιλαμβάνονται και άτομα τα οποία δεν ήταν ικανά για να πολεμήσουν.

Την παραμονή της αλώσεως, όλοι ήξεραν ότι η αυριανή μέρα θα ήταν και η τελευταία για την Κωνσταντινούπολη. Πριν την τελική επίθεση ο Κων/νος Παλαιολόγος απηύθυνε έκκληση στο λαό καλώντας τους να πολεμήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή.

Στις 29 Μαΐου η Κωνσταντινούπολη, πέφτει στα χέρια των Οθωμανών. Ακόμα και μετά το άκουσμα της πτώσης ο αυτοκράτορας συνέχισε να μάχεται μέχρι να ξεψυχήσει. Οι Οθωμανοί, με το που μπαίνουν στην Κων/Πολη ξεκινούν να προβαίνουν σε βάρβαρες και έσχατες πράξεις. Όταν οι χιλιάδες εχθροί του ελληνισμού αντίκρισαν τον ελάχιστο στρατό τον οποίο αντιμετώπισαν δεν πίστευαν στα μάτια τους. Ακολουθούν σφαγές, βιασμοί και πράξεις ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου.

(Πηγή: http://metopo.org.uk/2016/05/η-πόλις-εάλω/)


Η Πόλις εάλω, λοιπόν, όμως "Ουκ εάλω η ρίζα! Ουκ εάλω το φως! Ενυπάρχει στο φως η ψυχή σου, στη ρίζα το σώμα σου. Ουκ εάλω η Βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων». Νικηφόρος Βρεττάκος


Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

"Την πατρίδαμ' έχασα, έκλαψα και πόνεσα."


«Οι Τούρκοι μου οφείλουν μια πολύ μεγάλη, πραγματικά μεγάλη συγγνώμη. Ούτε καν μια μικρή συγγνώμη, αλλά μια μεγάλη συγγνώμη, που πήραν μακριά μου όλους όσους αγαπούσα. Ό,τι είχα.» (90χρονη Ελληνίδα του Πόντου) 

Η 19η Μαΐου έχει οριστεί ως η Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου καθώς αυτή την μέρα το 1919 άρχισε η δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας με την αποβίβαση του γενοκτόνου Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα. 

Κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας 1.134 εκκλησίες λεηλατήθηκαν, 960 σχολεία καταστράφηκαν, 815 κοινότητες εξαφανίστηκαν και 353.000 ζωές Ελλήνων χάθηκαν από τη περιοχή του Πόντου. 

Ενενήντα επτά χρόνια μετά, συνειδητοποιούμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο θύτης παραμένει ο ίδιος. Η Τουρκία εξακολουθεί να ακολουθεί μια φασιστική νοοτροπία συνεχίζοντας ταυτόχρονα την επεκτατική της πολιτική. Από πού να αρχίσουμε; Από το Κουρδικό ζήτημα; Από την βομβιστική επίθεση σε φιλοκουρδική συγκέντρωση; Από την λογοκρισία που υπάρχει στα Μ.Μ.Ε, αφού δημοσιογράφοι που εναντιώνονται στην κυβέρνηση δολοφονούνται; Από τις παραβιάσεις - αμφισβητήσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και του Ελλαδικού εναέριου χώρου; Από την διαχρονική και αδιάλλακτη στάση της στο Κυπριακό; Όλα αυτά και άλλα πολλά επιβεβαιώνουν την Τουρκική σταθερή, φασιστική, ιμπεριαλιστική πολιτική, που δυστυχώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται (σκοπίμως ή μη). 

Εν κατακλείδι, θεωρούμε πως είναι αναγκαία η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, αφού το χρωστάμε στα θύματα, στους συγγενείς και απογόνους τους, στον καθένα που υπέστη τις συνέπειες της γενοκτονίας, στην ιστορική αλήθεια. Η Τουρκία πρέπει επιτέλους να βρεθεί ενώπιον των ευθυνών της και να τις αναλάβει πλήρως. Δυστυχώς όμως, κάποιοι άλλοι, μεταξύ αυτών ο Υπουργός Παιδείας του Ελλαδικού κράτους, φαίνεται να έχουν αντίθετη άποψη αφού αμφισβητούν την γενοκτονία, αποδεικνύοντας τον εθνικό μηδενισμό που τους διακατέχει αλλά και το πόσο λίγοι είναι για να ηγούνται. 

"Την πατρίδαμ' έχασα, έκλαψα και πόνεσα."

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Οι πρώτοι της αγχόνης...


Στις 10 Μαΐου 1956 οδηγήθηκαν στην αγχόνη οι πρώτοι ηρωομάρτυρες του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου.

Ο Μιχαήλ Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1933 στο Παλαιοχώρι Πιτσιλιάς και ήταν το τέταρτο παιδί του Σάββα και της Παναγιώτας Καραολή. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος.  Εντάχθηκε από τους πρώτους στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα με την ομάδα του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη.

Ο Μιχαήλ Καραολής κατηγορήθηκε ότι σκότωσε σε μια συγκέντρωση στις 28 Αυγούστου 1955, τον αστυνομικό Ηρόδοτο Πουλλή, συνεργάτη των Άγγλων. Ο Καραολής συνελήφθη σε ενέδρα αφού οι Βρετανοί τηρούσαν αρχείο και τον ανακάλυψαν από το ποδήλατό του που δεν μπόρεσε να πάρει από τη συγκέντρωση.

Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού και καταγόταν από πάμπτωχη πολυμελή οικογένεια. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στη συνέχεια έπιασε δουλειά σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Από μικρός αναμίχθηκε στον συνδικαλισμό και διατέλεσε γραμματέας της Συντεχνίας Αχθοφόρων. Νεαρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, πρωτοστάτησε στην αρπαγή οπλισμού από τις κατοχικές αρχές της Αμμοχώστου. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά.

Ο ήρωας μας κατηγορήθηκε πως πυροβόλησε και τραυμάτισε τον πράκτορα της  «Ιντέλιτζενς Σέρβις», ΣιντνείΤέιλορ . Συνελήφθη όταν έσπευσε να απομακρυνθεί τρέχοντας και τον περικύκλωσε διερχόμενη περίπολος  ζητώντας του να παραδοθεί. Αυτός αρνήθηκε  πεισματικά. Οι Άγγλοι μη έχοντας άλλη επιλογή για να τον συλλάβουν τον πυροβόλησαν και τον τραυμάτισαν στο χέρι. Τότε, μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ελικόπτερο στο Νοσοκομείο Λευκωσίας και από εκεί στις Κεντρικές Φυλακές.

Ο Καραολής και ο Δημητρίου κατά την διάρκεια της κράτησης τους αλλά ιδιαίτερα τις τελευταίες στιγμές πριν τον απαγχονισμό τους, με την γενναία στάση τους, έδειξαν σε όλους μας τι εστί μαγκιά, θάρρος και αφοσίωση στον Αγώνα για την πατρίδα. Τα τελευταία τους λόγια... συγκλονιστικά και λεβέντικα!

«Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, αφού εγώ δεν βρίσκω λόγο για να με κλαίω, ούτε οι συγγενείς μου πρέπει να με κλαίνε.»

«Με απόλυτη ψυχική γαλήνη σας στέλνω τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Έχε γεια γλυκιά πατρίδα δουλωμένο μου νησί τρανή που έχεις και μεγάλη την αδούλωτη ψυχή»
ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΟΛΗΣ

«Η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει...Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα δώ την Κύπρο μας ελεύθερη. Καλά μου αδέλφια, αγαπημένη μάνα, μη λυπάστε που πεθαίνω, γιατί πεθαίνω άντρας. Σας εύχομαι να ζήσετε ελεύθεροι. Χωρίς θυσίες δεν κατακτιέται η λευτεριά. [...] Ο θάνατος δεν με φοβίζει γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά. Ζήτω οι αγωνιστές της λευτεριάς. Ζήτω η Λευτεριά. Γειά σας.» ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)