"Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας..." Πετράκης Γιάλλουρος


Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Πορεία τιμής και μνήμης Αγώνα της ΕΟΚΑ


Την Παρασκευή 1η Απριλίου στις 3:15μ.μ μαζευόμαστε στον Τύμβο Μακεδονίτησσας και αναχωρούμε προς το κλειστό στάδιο «Τάσσος Παπαδόπουλος – Ελευθερία», όπου θα διεξαχθεί η καθιερωμένη εκδήλωση των αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α η ώρα 4:00μ.μ.

Είναι καθήκον μας να τιμήσουμε τον ένδοξο, εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 55-59 και όσους θυσιάστηκαν σε αυτόν για μια Κύπρο Ελεύθερη και πάντα Ελληνική.

Με όπλο την δύναμη της ψυχής και της φωνής μας θα φωνάξουμε τα δικά τους συνθήματα.

Ζήτω η Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα!

https://www.facebook.com/events/558648850963247/

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

"Καλλιο'ναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή..."



"Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λεοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Καλλιο'ναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή."

Τα 400 χρόνια σκλαβιάς και η οθωμανική καταπίεση δεν ήταν αρκετά για να λυγίσουν την πίστη των Ελλήνων στην υπέρτατη αξία της Ελευθερίας.Το "Ελευθερία ή θάνατος" θα μείνει για πάντα στην ιστορία και θα είναι όρκος για όσους συγκινούνται και παίρνουν θάρρος από τον αγώνα αυτό, αναλογιζόμενοι τις θυσίες που έγιναν για την δική μας λευτεριά.

Ο αγώνας αυτός, δεν θα μπορούσε να αφήσει άπρακτο τον Ελληνισμό της Κύπρου αφού εκατοντάδες Κύπριοι μετέβησαν την μητροπολίτικη Ελλάδα και πολέμησαν στις επάλξεις με σκοπό την Ελευθερία και Ένωση του γένους εντός ενός ελληνικού κράτους. Έτσι, οι Οθωμανοί θέλοντας να αποτρέψουν την έναρξη της επανάστασης και στο νησί μας, προέβησαν σε σφαγές κατά των Ελλήνων της Κύπρου μεταξύ μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός που είχε αναπτύξει δράση κυρίως στην υλική βοήθεια για την Ελληνική Επανάσταση.


"Σφάξε μας ούλους κι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάκιν,κάμε τον κόσμον μακελλειόν και τους Ρωμιούς τραούλλια,αμμά ξερε πως ίλαντρον όντας κοπεί καβάκιντριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια."

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου θυμίζει σε εμάς το χρέος που έχουμε απέναντι στην πατρίδα και στους προγόνους μας οι οποίοι δεν λογάριασαν τον πολυάριθμο οθωμανικό στρατό και αντιμετώπισαν τις δυσκολίες που συναντούσαν στον δρόμο του αγώνα για την Ελευθερία. Αφού είναι γνωστό σε όλους μας ότι ένας τέτοιος αγώνας απαιτεί θυσίες και όχι συμβιβασμούς. Η απόρριψη της συνθηκολόγησης και ο ανυποχώρητος αγώνας μέχρι την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ πρέπει να εφαρμοστούν και σήμερα από όλους μας αφού μονάχα έτσι θα τιμήσουμε πραγματικά το έργο του 1821.

Χρόνια πολλά Έλληνες!

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Θεόφιλε Γεωργιάδη, "της λευτεριάς τραγούδησες και συ την άλφα βήτα."


«Μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή του 1974, ο ελληνισμός της Κύπρου κινείτο πάνω στον άξονα ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ. Αυτή ήταν η λαϊκή θέληση, βούληση ή επιταγή. Και πάνω σ' αυτή τη λαϊκή θέληση όφειλαν να κινηθούν τα πολιτικά κόμματα και ο πρόεδρος της Κύπρου ή το εθνικό συμβούλιο και η βουλή. Το φρούτο της ομοσπονδίας παράχθηκε με εργαστηριακή προσπάθεια σε πλήρη αντίθεση με τη λαϊκή θέληση και χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, το 1977. Ο κυπριακός ελληνισμός δεν έχει ρωτηθεί για τη λύση ομοσπονδίας την οποία το εθνικό συμβούλιο αποδέχτηκε καθ' υπόδειξη των ξένων κέντρων αποφάσεων και αδυνατώντας να αντιταχθεί σ' αυτή την απαίτηση» Θεόφιλος Γεωργιάδης

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, δολοφονήθηκε την 20η Μαρτίου 1994 από πράκτορα των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, έξω από το σπίτι του στην Αγλαντζιά της Λευκωσίας.

"Φίλε της πάλης των λαών της ένδοξης πορείας φίλε τ' αγώνα της τιμής και της ελευθερίας Ατρόμητε αγωνιστή αλύγιστε ακρίτα της λευτεριάς τραγούδησες και συ την άλφα βήτα."

Γυρνώντας πίσω στη Κύπρο από τις σπουδές του το 1986, ο Θεόφιλος εργαζόταν στο τμήμα τουρκικών θεμάτων του γραφείου τύπου και πληροφοριών της αστυνομικής υπηρεσίας. Εκεί μελετούσε στενά τον τουρκικό τύπο και επέβαλε καθημερινά σχετικές εκθέσεις προς τη κυπριακή πολιτεία. Στόχος του ήταν η αποκάλυψη της ιμπεριαλιστικής και απάνθρωπης πολιτικής της Τουρκίας αλλά και των διαχρονικών της στόχων για εφαρμογή ομοσπονδιακής λύσης στην Κύπρο μας.

Στις 12 και 13 Μαρτίου του 1994, ο Θεόφιλος, διοργάνωσε το Διεθνές συνέδριο των Βρυξελλών, όπου εξέθεσε σε παγκόσμιο επίπεδο τις θηριωδίες του τουρκικού καθεστώτος. Το συνέδριο οδήγησε στην πανευρωπαϊκή κατακραυγή της Τουρκίας.

Η έντονη δράση και συμβολή του στον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου μας αλλά και των εδαφών του κουρδικού λαού, ήταν ο λόγος που οδήγησε την Τουρκία να προβεί στην άνανδρη δολοφονία του. Ο Θεόφιλος, δεν σταμάτησε ποτέ να φωνάζει για τα δίκαια του κυπριακού ελληνισμού, για τον τερματισμό της κατοχής, για την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων. Ο Θεόφιλος, δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη για καταδίκη και αποκάλυψη της φασιστικής, ιμπεριαλιστικής και απάνθρωπης πολιτικής της Τουρκίας.

Η έντονη δραστηριότητα του υπέρ των Κούρδων ανταρτών οφειλόταν στο ότι θεωρούσε πως ο αγώνας των Κούρδων και των Ελλήνων της Κύπρου για απελευθέρωση είναι κοινός, αλλά και πως η αντίσταση και από τα δύο μέτωπα, θα ανοίξει τον δρόμο για την παρακμή της Τουρκίας και την απελευθέρωση τόσο των εδαφών του Κουρδιστάν αλλά και της Κύπρου. «Ο τουρκικός στρατός κατοχής είτε βρίσκεται στο Κουρδιστάν είτε στην Κύπρο συνεχίζει να παραμένει στρατός κατοχής.»

Εμείς, έχουμε υποχρέωση να συνεχίσουμε τον αγώνα του Θεόφιλου. Τον αγώνα που απέχει πολύ από τον συμβιβασμό με τον τούρκικο στόχο της ομοσπονδοποίησης της Κύπρου. Τον αγώνα για απελευθέρωση και επιστροφή. Για μια Κύπρο ελεύθερη.

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Σήκω, Ευαγόρα...!


Ήταν μεσάνυχτα 13 Μαρτίου 1957, χαράματα 14 Μαρτίου, που ο ήρωας μαθητής ή καλύτερα δάσκαλος, βάδιζε περήφανα, αποφασιστικά, γελαστά, προς την αγχόνη.   «Γεια σας αδέλφια. Γεια σας λεβέντες. Ελπίζω να 'μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».

Ήταν μαθητής, 17 χρονών, σαν εμάς, όταν πήρε την απόφαση, στις 5 Δεκεμβρίου 1955, να αφήσει "αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα", να αποχαιρετήσει τους συμμαθητές του και να ενταχθεί στον ένοπλο αγώνα. "Γειά σας παλιοί συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί."   Έτσι τελείωνε το γράμμα που άφησε ο Βαγορής στους συμμαθητές του.

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1956 ο Ευαγόρας συνελήφθη, όταν μαζί με 2 άλλους συναγωνιστές του καθώς μετέφεραν όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα, έπεσαν σε αγγλική περίπολο. Οι συναγωνιστές του απέφυγαν τη σύλληψη, όχι όμως και ο Ευαγόρας.   Έτσι, ο Ευαγόρας  κατηγορήθηκε  για οπλοκατοχή και διακίνηση οπλισμού.  Η δίκη του ορίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου.
"Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. " Με αυτά τα θαρραλέα λόγια, ο Βαγορής αποδέχτηκε την μοίρα του. 

Στο τελευταίο του γράμμα, ο Βαγορής, παραδίδει ακόμα ένα μάθημα σε εμάς τους απογόνους του, αναδεικνύοντας για ακόμα μία φορά, το θάρρος που τον διακατείχε.
"Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου.Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα.Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί."  

Τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου, λοιπόν, τα χαράματα της 14ης Μαρτίου, ο Βαγορής κρεμάστηκε, πέρασε στην αθανασία, αλλά δεν έφυγε.  Έμεινε στις ψυχές μας για να μας θυμίζει το δικό μας χρέος προς την πατρίδα. Μας άφησε την μαγκιά και την ψυχή του. Μας άφησε την ανηφοριά, τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια του, που παν στην λευτεριά. Πρέπει να τα ακολουθήσουμε.  Να τα ακολουθήσουμε, επειδή ομολογουμένως είμαστε κατά πολύ κατώτεροι του. Όλοι. Από τον κάθε ραγιά που ξεπουλά τον ιερό αγώνα του Βαγορή, την ιδέα που τόσο πολύ αγάπησε, την ελευθερία, για χάρη του "οδυνηρού συμβιβασμού", μέχρι τον κάθε αμέτοχο, αδρανή, Έλληνα Κύπριο που σωπαίνει ενώ του πουλάνε την πατρίδα και δεν αγωνίζεται με όλη του την ψυχή για αυτήν. Πρέπει να τα ακολουθήσουμε...

Σήκω, Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική ιστορία.
Σήκω, Ευαγόρα σε χρειαζόμαστε!

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Ο Ζήδρος μας, ο δάσκαλος μας.




«Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα Λευκωσία κι Αμμόχωστος, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της : ” Είμαι περήφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου “.»

Σαν σήμερα το 1957, πέρασε στην αιωνιότητα ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ μας, ο Γρηγόρης Αυξεντίου. 

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, οδηγός ταξί στο επάγγελμα, καταγόταν από την Λύση της Αμμοχώστου. Μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου μετέβη στην Ελλάδα και φοίτησε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού αφού όνειρο και καημός του ήταν να υπηρετήσει στον Ελληνικό στρατό.

Εμφανώς, ο «Ζήδρος» ήταν ο εφιάλτης των Άγγλων αφού τον επικήρυξαν από την πρώτη κιόλας μέρα του αγώνα με το ποσό 250 λιρών που στην συνέχεια έφτασε μέχρι τις 5000 λίρες, μυθικό ποσό για την εποχή.

Στις 3 Μαρτίου 1957, παγιδευμένος στο κρησφύγετο του Μαχαιρά βρέθηκε αντιμέτωπος με τις Βρετανικές περιπόλους που μετά από προδοσία για το πού βρισκόταν ο αγωνιστής έφτασαν για να βάλουν τέλος στο θρύλο του Ζήδρου. Τότε ο Γρηγόρης πήρε την απόφασή του και διέταξε τους συναγωνιστές τους να παραδοθούν. «Εβγάτε έξω! Εγώ πρέπει να πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω.»

Η μάχη κράτησε 10 ολόκληρες ώρες, με τον Αυξεντίου να αντιστέκεται σθεναρά και παλικαρίσια. Το είχε πει εξάλλου: «Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν». Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και όπλα όλων των ειδών και απέτυχαν , οι Βρετανοί μη μπορώντας να πλησιάσουν το κρησφύγετο διαφορετικά, κατέβρεξαν την περιοχή με βενζίνη και το κρησφύγετο τυλίχτηκε στις φλόγες. Μαζί και ο «Μάστρος» μας.

Ο Αυξεντίου είναι δάσκαλος μας, είναι σύμβολο αγωνιστικότητας και αντλία δύναμης. Ο Αυξεντίου αγωνίστηκε αφοσιωμένος με όλη του την ψυχή, περήφανα για την λευτεριά μας. Δεν αγωνίστηκε για κανένα «οδυνηρό συμβιβασμό» και καλά θα έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να σκεφτόταν δύο και τρείς φορές πριν να επέλεγε να εκφωνήσει μια ομιλία στήριξης του "οδυνηρού συμβιβασμού" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και διαφήμισης των προοπτικών λύσης (;), και όχι επιμνημόσυνο λόγο, λίγα μόλις μέτρα από το κρησφύγετο του Ζήδρου.

“Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα
να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε,
να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή
να ᾽χουμε οξυγόνο ν᾽ αναπνέουμε χιλιάδες χρόνια,
να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις
να ᾽χουμε να τραγουδάμε
ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά...”
Κώστας Μόντης


Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων