Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Δελτίο τύπου για δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας.



Τραγικές για ακόμα μια φορά ήσαν οι δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Αναστασιάδη ο οποίος σε ομιλία του ανέφερε πως χείριστο ρόλο για την κατάσταση της Κύπρου διαδραμάτισαν οι μητέρες πατρίδες! Στην συνέχεια, μάλιστα, εξέφρασε και την έντονη θέλησή του “να αποκοπούν και οι ομφάλιοι λώροι από κάθε άλλη πατρίδα”… Σεβόμαστε, πρόσθεσε, την εθνική μας καταγωγή και την εθνική τους καταγωγή…

Ουσιαστικά, με μια τέτοια δήλωση, εξισώνεται η δολοφόνος Τουρκία με την Ελλάδα. Διερωτόμαστε δηλαδή, αν ήταν Έλληνες αυτοί που εισέβαλαν στην Κύπρο μας το 1974, αν ήταν Έλληνες οι δολοφόνοι του Ισαάκ, του Σολωμού και του Στέλιου το 1996, αν είναι Έλληνες οι 40.000 στρατιώτες που βρίσκονται στην κατεχόμενη πλευρά του νησιού, και αν είναι Έλληνες αυτοί που προκάλεσαν την πυρκαγιά στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου την περασμένη Πέμπτη…

Όσο για τον "χείριστο ρόλο" που ο κ.Αναστασιάδης ισχυρίζεται πως διαδραμάτισε η Ελλάδα, θα θέλαμε να του θυμίσουμε ότι τα σφάλματα που διέπραξε το δικτατορικό καθεστώς εις βάρος της Κύπρου, δεν τα διέπραξε ούτε η Ελλάδα, ούτε ο ελληνικός λαός εν Ελλάδι, αλλά οι αποτυχημένες πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες δρούσαν με κίνητρο τα προσωπικά τους και τα ξένα συμφέροντα. Ως εκ τούτου, θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο να αποκοπούν οι ομφάλιοι λώροι από κάθε πολιτικό που βάζει το προσωπικό του συμφέρον, πάνω από τα καλώς νοούμενα της πατρίδας μας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, το 2010, το ίδιο το κόμμα του οποίου ήταν τότε πρόεδρος ο κ.Αναστασιάδης, έσπευσε να κατηγορήσει τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.Δημήτρη Χριστόφια για παρόμοια δήλωση που είχε κάνει, δηλώνοντας κιόλας ότι τους είχε αφήσει "άφωνους" η εν λόγω δήλωση.   Μήπως στον ΔΗΣΥ έχουν πάθει αμνησία ή μήπως προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να προετοιμάσουν το έδαφος για την εκπλήρωση των σχεδίων τους που έχουν ως στόχο την υλοποίηση της αντιδημοκρατικής και δυσλειτουργικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας;

Εμείς, καταλήγουμε για ακόμα μια φορά στο συμπέρασμα ότι ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ έχουν ως δια μαγείας συμμαχήσει όσον αφορά το Κυπριακό πρόβλημα, παρά τις δήθεν "ιδεολογικές" τους διαφορές και τις καθημερινές κομματικές τους αντιπαραθέσεις. Επίσης, πρέπει να είναι αυτονόητο, ότι τα πατριωτικά φούμαρα που πουλάει κατά καιρούς η ηγεσία του ΔΗΣΥ αλλά και της ΝΕΔΗΣΥ, δεν έχουν να κάνουν με τίποτα περισσότερο από προεκλογικό αναπροσανατολισμό.

Ως Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών ΕΦΕΝ, καλούμε τον λαό να καταδικάσει κάθε τέτοιου είδους συμπεριφορές και δηλώσεις και να μείνει πιστός και αδιάλλακτος σε αξίες και ιδανικά. Είναι καθήκον μας να προφυλάξουμε την πατρίδα μας σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνά. Επίσης, δηλώνουμε ότι θα διεκδικήσουμε μια πραγματικά δίκαιη, ειρηνική και λειτουργική λύση που θα ονομάζεται απελευθέρωση και όχι ομοσπονδοποίηση!

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων.
                                                                       

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

20 Ιουνίου 1958: Έκρηξη βόμβας-νάρκης στο Κούρδαλι.




Τέσσερις αγωνιστές προσφέρουν τη σάρκα και το αίμα τους στο δισκοπότηρο της Ιστορίας. Μια έκρηξη συγκλονίζει το χωριό. Το σπίτι του αγωνιστή Ανδρέα Πατσαλίδη ανατινάχθηκε απó την έκρηξη ενώ ο ίδιος και οι συναγωνιστές του Κώστας Αναξαγόρα, Παναγιώτης Γεωργιάδης και Αλέκος Κωνσταντίνου, κομματιάστηκαν και οι σάρκες τους εκτινάχθηκαν μέχρι τα γειτονικά περιβόλια. Στο μοιραίο σπίτι έφερε την ομάδα εκείνη την ημέρα το χρέος προς την πατρίδα, την οποία και οι τέσσερις είχαν ως "τιμιώτερον και αγιώτερον" παντός άλλου.

Η έκρηξη έγινε κάτω από άγνωστες συνθήκες και σημειώθηκε στη διάρκεια εκπαίδευσης στη χρήση των επιτόπια κατασκευασμένων βομβών. Ευτυχώς η σύζυγος του Πατσαλίδη που, κρατώντας τη μικρή κόρη τους Μαρία, όπου είχε καθίσει έξω από το δωμάτιο, όπου βρίσκονταν οι τέσσερις, μετακινήθηκε για να μην ακούει τη συνομιλία τους, κάτι που οι κανόνες του Αγώνα υπαγόρευαν, και το γεγονός αυτό έσωσε και την ίδια και το παιδί.

Η νάρκη εξερράγη καθώς οι τέσσερις αγωνιστές την επεξεργάζονταν υπό την καθοδήγηση του Παναγιώτη Γεωργιάδη και την προόριζαν για ενέδρα εναντίον των άγγλων δυναστών.



Κώστας Αναξαγόρου
Ο Κώστας Αναξαγόρου είναι ένας από τους ήρωες που θυσιάστηκαν στον απελευθερωτικό αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α 1955-59.

Γεννήθηκε στο χωριό Σπήλια της επαρχίας Λευκωσίας, στις 20 Ιουνίου 1935. Γονείς του ήταν ο Αναξαγόρας και η Μηνοδώρα Λουκά και είχε άλλα 10 αδέλφια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Σπηλιών και εργαζόταν ως οδηγός στο μεταλλείο Αμιάντου.

Ήταν από τους πρώτους που εντάχθηκαν στην Ε.Ο.Κ.Α, το Δεκέμβριο του 1955, μετά από μία μάχη στα Σπήλια. Αποτελούσε σύνδεσμο των ομάδων της Ε.Ο.Κ.Α. που δρούσαν στα χωριά Σπήλια-Πολύστυπος, τα οποία ήταν κέντρα κατασκευής ναρκών και χειροβομβίδων. Επίσης διατηρούσε κρύπτες για την απόκρυψη του υλικού αυτού αλλά και γενικά οπλισμού της οργάνωσης και συμμετείχε σε πολλές ενέδρες και αποστολές της οργάνωσης.

Στις 20 Ιουνίου 1958, σκοτώθηκε στο χωριό Κούρδαλι, μαζί με τους συναγωνιστές του Ανδρέα Πατσαλίδη, Αλέκο Κωνσταντίνου και Παναγιώτη Γεωργιάδη, από έκρηξη βόμβας επιτόπιας κατασκευής.

Ο Κώστας ξεχώριζε για τον πατριωτισμό του και το αγωνιστικό του πνεύμα, κάτι που βέβαια χαρακτήριζε όλη την οικογένειά του, γεγονός που αντιλαμβανόμαστε από τα λογία του πατέρα του μόλις έμαθε για το θάνατό του: «Έχασα τον πρώτο. Έχω αμέσως άλλον, έτοιμο να πάρει τη θέση του στον αγώνα».


Παναγιώτης Γεωργιάδης
Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1929, στο χωριό Λειβάδια. Γονείς του ήταν οι Αχιλλέας Ξιναρής και Ευγενιά Χατζηγεωργίου και είχε άλλα 2 αδέλφια. Τελείωσε στο δημοτικό σχολείο Λειβαδιών και μετά εργαζόταν ως υπάλληλος σε ιδιωτική επιχείρηση στη Λευκωσία.

Ο Παναγιώτης ήταν μέλος της ΟΧΕΝ, απ’ όπου εντάχθηκε στον Αγώνα το 1954. Με την έναρξη του Αγώνα υπηρέτησε ως σύνδεσμος του Διγενή με τον Εθνάρχη Μακάριο με το ψευδώνυμο Ίκαρος. Μαζί με τον συναγωνιστή του, ήταν βοηθός υπεύθυνος για τη φύλαξη και τη διανομή του οπλισμού στην περιοχή Λευκωσίας. Μετέφερε και απέκρυβε καταζητούμενα πρόσωπα και συνεργαζόμενος στενά με τα αδέλφια του, που διέθεταν κρησφύγετο στο σπίτι τους στα Λειβάδια.

Τον Οκτώβριο του 1956 καταζητήθηκε από τους Άγγλους και κατέφυγε στα βουνά ως αντάρτης. Ενώθηκε με την ομάδα του Στυλιανού Λένα, που ήταν υπεύθυνος του νότιου τμήματος του τομέα Αυξεντίου στην Πιτσιλιά. Ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή χειροβομβίδων και ναρκών στα χωριά Κάτω και Πάνω Αμίαντος, όπου ο Λένας είχε μεταφέρει τα εργαστήριά του και ανέπτυξε πολύπλευρη δράση. Οι επιθέσεις της ομάδας τους ήταν τόσο συχνές, που ο Διγενής τους συμβούλευσε να τις αραιώσουν.

Μετά τη σύλληψη του Στυλιανού Λένα και το θάνατο του Δημητράκη Χριστοδούλου, στις 17 Φεβρουαρίου 1957, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης κατέφυγε στη Λεμεσό με τον Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου και το Μιχαήλ Ασσιώτη. Από τη Λεμεσό επανήλθε στο χωριό του στα μέσα Νοεμβρίου 1957 και ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση της περιοχής, όπου είχαν γίνει πολλές συλλήψεις.

Στις 20 Ιουνίου 1958, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης μαζί με τον Αλέκο Κωνσταντίνου ξεκίνησαν από τα Λειβάδια με εντολή του τομεάρχη Σπηλιών Χριστάκη-Τρυφωνίδη για το χωριό Κούρδαλι για να κατασκευάσουν κρησφύγετο στο σπίτι του Πατσαλίδη. Μετέφεραν μαζί τους δύο βόμβες των επτά κιλών για ανατίναξη του δασικού σταθμού Πλατανιών, δύο μπαταρίες, σύρματα και μια συσκευή για "νάρκη πιέσεως" για να τα παραδώσουν στον Κώστα Αναξαγόρα.

Την ίδια μέρα σκοτώνονται στο χωριό Κούρδαλι, μαζί με τους συναγωνιστές του Ανδρέα Πατσαλίδη, Αλέκο Κωνσταντίνου και Κώστα Αναξαγόρου, από έκρηξη βόμβας επιτόπιας κατασκευής.


Αλέκος Κωνσταντίνου

Γεννήθηκε στην Κακοπετριά, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 6 Οκτωβρίου 1936 και έζησε στην Αμμόχωστο. Γονείς του ήταν ο Κώστας και Ελπινίκη Κωνσταντίνου..

Ο Αλέκος Κωνσταντίνου φοίτησε σε δημοτικό σχολείο της Αμμοχώστου, στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στο Εμπορικό Λύκειο Αμμοχώστου μέχρι την πέμπτη τάξη. Παρακολουθούσε ταυτόχρονα μαθήματα αγγλικής γλώσσας σε ινστιτούτο, πρώτευσε στις εξετάσεις και κατόρθωσε να προσληφθεί στον αγγλικό στρατό, εξασφαλίζοντας μια πολύ καλή θέση. Ήταν μοναχοπαίδι και έτρεφε υπερβολική αγάπη προς τη μητέρα του. Ο πατέρας του τους είχε εγκαταλείψει, όταν ο Αλέκος ήταν βρέφος.

Με την έναρξη του αγώνα εντάχθηκε σε ομάδα του εκτελεστικού της Αμμοχώστου. Στο σπίτι του γίνονταν οι συγκεντρώσεις της ομάδας και εκεί, με τη βοήθεια της μητέρας του, η ομάδα του έκρυβε και τον οπλισμό της. Λόγω της θέσης που είχε στο στρατό, ο Αλέκος έκανε παρέες με Άγγλους στρατιώτες, τους φίλευε στο σπίτι του και έτσι δεν κινούσε την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ. Στις 14 Απριλίου 1958, μαζί με συναγωνιστή του, είχαν το θάρρος να εμφανιστούν μπροστά στον σκληρό Άγγλο ανακριτή Ντίαρ και να τον πυροβολήσουν θανάσιμα, κοντά στον κινηματογράφο Ηραίο. Ο Ντίαρ βασάνιζε ανελέητα τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και προκαλούσε, ύστερα από επανειλημμένες απόπειρες εναντίον του, πως κανένας δεν μπορούσε να σταθεί μπροστά του και να τον πυροβολήσει. Του είχαν στήσει καρτέρι δίπλα από το Ηραίο. Οι συνοδοί του Ντίαρ, δυο στρατιώτες της στρατιωτικής αστυνομίας, καταδίωξαν τους δυο αγωνιστές, οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν μπαίνοντας στο Ηραίο. Στη συνέχεια κατέφυγαν στο αντάρτικο, επειδή ο Ντίαρ πρόλαβε να δώσει περιγραφή τους προτού πεθάνει.

Στις 20 Ιουνίου 1958, σκοτώθηκε στο χωριό Κούρδαλι, μαζί με τους συναγωνιστές του Ανδρέα Πατσαλίδη, Κώστα Αναξαγόρου και Παναγιώτη Γεωργιάδη, από έκρηξη βόμβας επιτόπιας κατασκευής.


Ανδρέας Πατσαλίδης
Γεννήθηκε στο χωριό Καννάβια, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 14 Αυγούστου 1930. Σύζυγος του ήταν η Ειρήνη Πατσαλίδου και έιχε 2 παιδιά τη Μαρία και τον Ανδρέα. Γονείς του Ανδρέα ο Αλέξανδρος Πατσαλίδης και η Μαρία Αλεξάνδρου και αδέλφια του ο Χαράλαμπος, ο Λάμπρος και η Στέλλα.

Ο Ανδρέας Πατσαλίδης τελείωσε το δημοτικό σχολείο Κανναβιών και εργαζόταν αρχικά στον Αμίαντο, όπου έδρασε ως ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της τοπικής Νέας Συντεχνίας, και αργότερα στο δασικό σταθμό Πλατανιών.

Υπήρξε από τους πρώτους μαχητές της ΕΟΚΑ και έλαβε μέρος στην επιχείρηση «Προς τη Νίκη» στις 23 Νοεμβρίου 1955 με την ομάδα του ήρωα Χρίστου Τσιάρτα, στην ενέδρα στο δρόμο Κακοπετριάς – Σπηλιών. Συνεργαζόταν με τους τοπικούς υπεύθυνους της Οργάνωσης των γύρω χωριών και με τις ανταρτικές ομάδες της περιοχής του. Πήρε μέρος, μαζί με τον ήρωα Κώστα Αναξαγόρα και άλλους συναγωνιστές του, στην αφαίρεση ασυρμάτων από το δασικό σταθμό Πλατανιών και στην επίθεση εναντίον του σταθμού αυτού.

Μαζί με τη σύζυγό του απέκρυπτε οπλισμό και πολεμοφόδια και φιλοξενούσε αντάρτες. Το σπίτι του χρησιμοποιούταν ως κέντρο διανομής πολεμοφοδίων, τα οποία διοχέτευε στους τομείς Πιτσιλιάς, Τροόδους και Μαραθάσας. Για περισσότερη ασφάλεια των ανταρτών που φιλοξενούσε, δοκίμασε να σκάψει στο σπίτι του κρησφύγετο, αλλά δεν μπόρεσε, επειδή η γη ήταν πολύ σκληρή.

Η ομάδα των ανταρτών που πήγε εκεί, στις 20 Ιουνίου, είχε ως μια από τις αποστολές της τη διερεύνηση τρόπου κατασκευής κρησφύγετου. Άλλη αποστολή της ήταν η ανατίναξη γέφυρας με νάρκη.

Στις 20 Ιουνίου 1958, σκοτώθηκε στο χωριό Κούρδαλι, μαζί με τους συναγωνιστές του Κώστα Αναξαγόρου, Αλέκο Κωνσταντίνου και Παναγιώτη Γεωργιάδη, από έκρηξη βόμβας επιτόπιας κατασκευής ενώ ετοιμάζονταν για την αποστολή αυτή στο σπίτι του Ανδρέα Πατσαλίδη στο Κούρδαλι και τους σκότωσε όλους, καταστρέφοντας και το σπίτι. Ως εκ θαύματος γλίτωσε η σύζυγος του Ανδρέα Πατσαλίδη, Ειρήνη, που ήταν στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης της, και η κόρη τους Μαρία, που ήταν μόλις δεκαέξι μηνών.

«Κρατούσα το παιδί στην αγκαλιά μου», αφηγείται η ίδια, «και περίμενα να σταματήσουν να πέφτουν τα κεραμίδια μπροστά μου, για να απομακρυνθώ. Πρώτος, πριν από τον αγγλικό στρατό, κατέφθασε ο αδελφός μου Κυριάκος και αργότερα ο λοχίας Αμιάντου Δήμος Βοσκαρίδης, συνεργάτης του συζύγου μου, ο οποίος μάζεψε και εξαφάνισε τα όπλα τους με τη βοήθεια της αδελφής μου Μαρικούς και έτσι γλιτώσαμε τουλάχιστον τον οπλισμό».

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Τουρνουά ΤΑΒΛΙΟΥ και ΜΠΙΡΙΜΠΑΣ



Τη 1η Ιουλίου ημέρα Τετάρτη και ώρα 16:00 διοργανώνουμε τουρνουά ταβλιού και μπιρίμπας για τα 15χρονα μας.
Η ΕΙΣΟΔΟΣ θα είναι €3 μαζί με ένα ποτό και θα υπάρχουν και άλλα ποτά τα οποία θα πωλούνται ξεχωριστά. 
Το τουρνουά θα διεξαχθεί στο οίκημα μας έναντι της εκκλησίας της Παναγίας Φανερωμένης στην οδό Λεύκωνος 18.
Για περισσότερες ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ελάτε σε επικοινωνία μαζί μας μέσω του facebook μας (ΕΘΝΙΚΗ ΦΩΝΗ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΩΝ ΝΕΩΝ) ή του e-mail (efen.nic@gmail.com) ή στο 97845895.

Για τους νικητές θα υπάρχει και έπαθλο!

15 ΧΡΟΝΙΑ 

ΑΥΤΟΝΟΜΑ – ΜΑΘΗΤΙΚΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Στέλιος Τριταίος


Ο Στέλιος γεννήθηκε στο χωριό Πύργος Τηλλυρίας το 1930 και σύζυγος του ήταν η Ελένη Τριταίου και τα παιδιά του ήταν ο Γιάννης και ο Ανδρέας. Γονείς του Στέλιου ήταν ο Ιωάννης και Παρασκευού Τριταίου οι οποίοι έκαναν το Κυριάκο, την Αντιγόνη, την Ελένη, το Γαβριήλ, το Χρυσόστομος, το Παύλος και το Στέλιο.

Ο Στέλιος Τριταίος τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια εργάστηκε στη Λευκωσία. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ από την αρχή του αγώνα μαζί με τον ήρωα Γεώργιο Νικολάου και συνεργαζόταν με την ανταρτική ομάδα Κάτω Πύργου, καθώς και με τοπικούς παράγοντες της ΕΟΚΑ στην περιοχή. Υπήρξε ο κυριότερος σύνδεσμος της απομονωμένης αυτής περιοχής με τη Λευκωσία. Διευθετούσε την αποστολή της αλληλογραφίας, του οπλισμού και του ρουχισμού των ανταρτών σε σάκους με πίτουρα. Οι Άγγλοι ποτέ δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν οτιδήποτε με τον τρόπο αυτό που χρησιμοποιούσε για απόκρυψη.

Μετά την εκτέλεση κάποιου προδότη στον Πύργο από την ΕΟΚΑ, το Νοέμβριο του 1956, η προδοσία συνεχίστηκε από συγγενείς του και συνελήφθησαν πολλά μέλη της ΕΟΚΑ στην περιοχή, μεταξύ των οποίων και ο Στέλιος Τριταίος. Κρατήθηκαν σε στρατόπεδο αεροπόρων μεταξύ Πεντάγειας-Ξερού, όπου και βασανίστηκαν για 17 μέρες. Όταν ο Στέλιος Τριταίος αφέθηκε ελεύθερος να πάει στο σπίτι του, ήταν βαριά τραυματισμένος στο στήθος όπου είχε κτυπηθεί με αλυσίδα. Τέθηκε υπό περιορισμό στο σπίτι του, αλλά η κατάστασή του χειροτέρευε συνεχώς. Επανειλημμένες προσπάθειες της συζύγου και των συναγωνιστών του να τον φυγαδεύσουν για θεραπεία στην Αγγλία, όπου βρίσκονταν τα αδέλφια του, απέτυχαν επειδή ο ίδιος δεν μπορούσε να
κινηθεί, χωρίς να υποβαστάζεται.

Τον Ιούνιο του 1958, ο κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, που είχε αντικαταστήσει από τα τέλη του προηγούμενου έτους τον κυβερνήτη στρατάρχη Χάρντιγκ, διευκόλυνε, σε μια χειρονομία πολιτικής σκοπιμότητας, την αποστολή του Τριταίου στο Λονδίνο για θεραπεία. Στις 17 Ιουνίου 1958 υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς. Σύμφωνα με όσα ο αρχίατρος Σκοτς, ο οποίος χειρούργησε τον Τριταίο, ανέφερε πολύ αργότερα στο γιο του, ότι ο ήρωας ήταν ουσιαστικά νεκρός από τη στιγμή που δέχτηκε δυνατό κτύπημα στο στήθος διότι το κτύπημα αυτό είχε προκαλέσει νέκρωση ενός τμήματος της καρδιάς. Με την αφαίρεση του νεκρού αυτού τμήματος ο θάνατος επήλθε, δυο ώρες μετά την εγχείρηση.

Έτσι μπορούμε να δούμε πως ακόμη και οι άγγλοι δεν ήταν και τόσο καλοί αλλά πολλές φορές ακολουθούσαν πολύ φρικτές μεθόδους για να μάθουν αυτό που ήθελαν και να το πάρουν. Ο Στέλιος Τριταίος ξεψύχησε τελικά στις 17 Ιουνίου 1958 στο Λονδίνο, όπου είχε μεταφερθεί για θεραπεία ύστερα από βασανιστήρια των Άγγλων τα οποία είχε υποστεί.

Αιωνία σου η μνήμη..

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Πέτρος Ηλιάδης


Ο Πέτρος Ηλιάδης γεννήθηκε στον Αγρό στα 1932. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού και αργότερα στην Απεήτειο Ανωτέρα Σχολή. Οι γονείς του, Ηλίας Λουκά και Παναγιώτα Ηλία, δημιούργησαν μια πολυμελή οικογένεια, στην οποία μεταλαμπάδευσαν υψηλό ήθος και αρετές. Ο Πέτρος είχε πέντε αδέλφια, τον Ανδρέα, τη Φοινικού, την Κλεοπάτρα, την Ελλάδα και την Ελευθερία.

Ο Πέτρος, μόλις αποφοίτησε, μετέβηκε στην πρωτεύουσα, στην οποία εργάστηκε ως παντοπώλης. Παράλληλα, ωθούμενος από βαθιά ορθόδοξη χριστιανική πίστη εντάχθηκε στην ΟΧΕΝ.

Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και αξίζει να αναφερθεί πως ο Πέτρος Ηλιάδης είχε ενταχθεί στην ίδια ομάδα με τον Ιάκωβο Πατάτσο και Παναγιώτη Γεωργιάδη. Ο φλογερός νέος, αρχικά, παραδόθηκε με πάθος στη διαφώτιση του κόσμου για το έργο και τις επιδιώξεις της ΕΟΚΑ, συμβάλλοντας στην στρατολόγηση νέων στον αγώνα. Επιπρόσθετα, ανέλαβε την απόκρυψη αλλά και την μυστική μεταφορά οπλισμού και αλληλογραφίας. Το χριστιανικό του ήθος, αλλά και ο φλογερός πατριωτισμός του τον έκαναν να μιλά στους συνομήλικους του δείχνοντας τους το δρόμο της λευτεριάς και τους ωθούσε να ενταχθούν στην ΕΟΚΑ για να έρθει επιτέλους εκείνη η μέρα που η Ένωση με τη μάνα Ελλάδα θα γινόταν πραγματικότητα.

Η αγωνιστικότητα και η σθεναρή ψυχή του, τον οδήγησαν στο πεδίο της μάχης. Εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λευκωσίας, οι οποίες είχαν άμεση ανάγκη από παθιασμένους μαχητές οι οποίοι ήταν γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη και το όραμα της Ενώσεως της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

Στις 14 Ιουνίου του 1956, συμμετείχε σε μια βομβιστική επίθεση εναντίον των άγγλων που έλαβε χώρα στο Ταχυδρομείο της Λευκωσίας. Ο Πέτρος κατάφερε να προσεγγίσει το Ταχυδρομείο, δυστυχώς όμως έγινε αντιληπτός από άγγλους φρουρούς που βρισκόταν στη στέγη του κτιρίου. Όταν ο Πέτρος επιχείρησε να ρίξει τη βόμβα που είχε στο χέρι, οι φρουροί τον πυροβόλησαν. Ο ήρωας σοβαρά τραυματισμένος κατάφερε να διαφύγει από το σημείο εκείνο όμως σε ένα στενό κοντά στην πλατεία Μεταξά (σημερινή πλατεία Ελευθερίας) έπεσε αιμόφυρτος. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε μια πολύωρη επέμβαση. Οι σφαίρες διαπέρασαν ζωτικά όργανα, τον δεξιό πνεύμονα, το στομάχι και τα έντερα.

Τελικά, το πρωί της 15ης Ιουνίου, το παλικάρι απεβίωσε βυθίζοντας όλο το χωριό του και τον Κυπριακό Ελληνισμό στο πένθος. Η κηδεία του ήρωα έγινε στον Αγρό και ο πατέρας του τον αποχαιρέτησε καταθέτοντας του ένα δάφνινο στεφάνι. Την ίδια στιγμή, μέσα από λίγα λόγια, εξέφρασε το πόνο άλλα και την περηφάνια του που είχε για το παιδί του:

«Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα».

Ο Πέτρος Ηλιάδης θυσιάστηκε στο βωμό της ελευθερίας και των υπέρτατων ιδανικών. Ο Αγρός γαλούχησε με τις υψηλότερες αξίες ένα αγωνιστή αποδεικνύοντας το ήθος και το φρόνημα του περίτρανα. Ακόμα ένας ήρωας έπεσε στο βωμό της Ελευθερίας της Κύπρου από τον αγγλικό ζυγό ζητώντας την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Στον Αγρό, ως ελάχιστος φόρος τιμής στον ήρωα, ανεγέρθηκε μνημείο πλησίον της Απεήτειου Ανωτέρας Σχολής όπου ο ίδιος είχε φοιτήσει.

Αιωνία σου η μνήμη.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

12/6/1958: Η σφαγή των Κοντεμενιωτών από τους τρομοκράτες της ΤΜΤ


“Ήμουν παιδάκι τεσσάρων χρόνων με τα σχισμένα κοντοπαντέλονα, αλλά την ημέρα εκείνη κάτι ήταν διαφορετικό στο χωριό μου τον Κοντεμένο. Τους έβλεπα όλους να κλαίνε, να τρέχουν πάνω κάτω σαν τρελοί, θυμάμαι που ρωτούσα τη μητέρα μου, «γιατί κλαίνε όλοι στο χωριό;» χωρίς να παίρνω απάντηση. Άλλωστε, τι να μου έλεγαν σε τέτοια ηλικία και να καταλάβαινα; Ξεθωριασμένες οι εικόνες... Θυμάμαι την καμπάνα του χωριού που έπαιζε πένθιμα, θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη θεία μου Χαριθέα να θρηνεί γοερά και αυτή και δεν καταλάβαινα. «Να μη φύγεις από το σπίτι, ο θείος σου ο Γιαννής πέθανε» θυμάμαι να μου είπε η μητέρα μου η οποία ντυμένη και αυτή στα μαύρα έφυγε κλαίγοντας για την εκκλησία. Αργότερα, όταν άρχισα να μεγαλώνω, άρχισα να μαθαίνω την ιστορία του χωριού μου. Την ιστορία που εκείνη την ημέρα μαυροφόρεσε όλο τον Κοντεμένο και άλλαξε τη ζωή και τις συνήθειες των κατοίκων του.”

Στις 12 Ιουνίου 1958 γράφτηκε με αίμα αθώων μια ακόμα μαύρη σελίδα στο βιβλίο της ιστορίας της πατρίδας μας. Οκτώ νέα παλληκάρια ηλικίας 17 μέχρι 34 ετών, σφαγιάζονται από αδίστακτους τούρκους εξτρεμιστές, μετά από καλοστημένη παγίδα που έστησαν οι άγγλοι αποικιοκράτες σε συνεργασία με τους τούρκους.

Το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου έφτασε στον Κοντεμενό το παρακάτω μήνυμα:
«Τρέξτε και βοηθήστε τους κατοίκους της Σκυλούρας, σφαγιάζονται από τους τούρκους!», που απ’ ότι φαίνεται ήταν στημένο από την αγγλο-τουρκική συμμαχία.

Η Σκυλούρα, ένα μικτό χωριό, μερικά χιλιόμετρα από τον Κοντεμένο. Φυσικά, οι Κοντεμενιώτες, κάπου 40 άτομα κυρίως νέοι, ανταποκρίθηκαν αμέσως, άρπαξαν ότι βρήκαν μπροστά τους, ξύλα και σίδερα, μπήκαν στα αυτοκίνητα και ξεκίνησαν για τη Σκυλούρα.  Πριν όμως φτάσουν στο χωριό, συνελήφθησαν από αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας οι οποίες αφού τους είπαν πως δεν συμβαίνει τίποτα εις βάρος των Ελλήνων της Σκυλούρας, τους οδήγησαν στον αστυνομικό σταθμό Αγίου Δομετίου για ανάκριση. Στη συνέχεια και αντί να τους αφήσουν να επιστρέψουν στο χωριό τους, με τη συνοδεία αγγλικού στρατού τους οδήγησαν στον Κοντεμένο μέσω του «τουρκοκυπριακού» χωριού Κιόνελι.

Φτάνοντας στο χωριό Κιόνελι, έγινε η μεγάλη σφαγή. Έκει, όχλος από 200 περίπου τούρκο”κύπριους” του αμιγούς χωριού Κιόνελι, κατακρεούργησε οκτώ Έλληνες από τον Κοντεμένο και τραυμάτισε άλλους. Οι 200 αιμοβόροι, μογγόλοι, τούρκοι που ήταν ειδοποιημένοι από τους άγγλους, είχαν κρυφτεί μέσα στα χωράφια οπλισμένοι με όπλα, μπαλτάδες, χασαπομάχαιρα, τσεκούρια, λοστούς και άλλα φονικά όργανα, λυσσασμένοι για να σκοτώσουν τους Κοντεμενιώτες.

Με το που έφτασαν τα αυτοκίνητα με τους Κοντεμενιώτες, άρχισαν να πυροβολούν και να σφάζουν. Πανικόβλητοι και ανυπεράσπιστοι οι Κοντεμενιώτες άρχισαν να τρέχουν μέσα στα χωράφια για να διαφύγουν. Άλλοι τα κατάφεραν, άλλοι όχι. Οκτώ νεαροί Κοντεμενιώτες σφάχτηκαν και αποκεφαλίστηκαν...

Οι Βρετανοί παρακολουθούσαν τη σκηνή εντελώς απαθείς. Ήταν η εποχή που σηματοδότησε την έμπρακτη συνεργασία των τούρκων με την αγγλική αποικιακή κυβέρνηση, με στόχο να καταπνίξουν τον Αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την πολυπόθητη Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.

Οι οκτώ Κοντεμενιώτες που κατακρεουργήθηκαν από τους τουρκο"κύπριους" του Κιόνελι είναι:
1. Χριστόδουλος Σταύρου, 34 χρόνων
2. Πέτρος Σταύρου, 21 χρόνων
3. Ιωάννης Σταύρου, 31 χρόνων
4. Κώστας Μουρρή, 34 χρόνων
5. Χαράλαμπος Σταύρου, 34 χρόνων
6. Ευριπίδης Κυριάκου, 24 χρόνων
7. Γεώργιος Σταύρου, 17 χρόνων
8. Σωτήρης Χατζηβασίλη, 17 χρόνων.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Η πολιτική της Τουρκίας δεν άλλαξε ποτέ. Μας το έχει πάμπολλες φορές αποδείξει...

Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)


Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Μέγας Αλέξανδρος: "Ο αγαπημένος κατακτητής."



"Δεν μ’ ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η φυλή στην οποία γεννήθηκαν. Τους αντιμετωπίζω όλους με ένα κριτήριο: την αρετή. Για μένα, κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρος."

Ο μεγάλος στρατηγός, ο σπουδαίος κατακτητής, γεννήθηκε το 356π.Χ., γιος του Φίλιππου και της Ολυμπιάδας. Μεγάλωσε έχοντας δάσκαλο τον φιλόσοφο Αριστοτέλη και πρότυπό του τον ήρωα Αχιλλέα, που θεωρούσε πως ήταν πρόγονός του.

Ο Αλέξανδρος ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 20 ετών το 336, μετά την δολοφονία του πατέρα του. Νωρίτερα, στην μάχη της Χαιρώνειας, το 338, είχε δείξει τα μεγάλα στρατιωτικά του προσόντα, ως αρχηγός του Μακεδονικού ιππικού. Ήταν παράτολμος στον χαρακτήρα, χωρίς προκαταλήψεις, με μεγάλο θάρρος και από πολύ μικρός έδειξε την ιδιοφυία του στην στρατιωτική τέχνη.

Το 336 π.Χ. ο Αλέξανδρος συγκάλεσε ξανά στην Κόρινθο το συνέδριο όλων των Ελλήνων, ανανέωσε την Πανελλήνια συμμαχία που είχε θεσπίσει ο Φίλιππος, και που σκοπό της είχε την κοινή εκστρατεία εναντίον των Περσών κι έλαβε τον τίτλο του υπέρτατου αρχηγού της αποστολής.

Με την κατάληψη της Βαβυλώνας, της Περσέπολης, και των άλλων πόλεων, ο σκοπός της Πανελλήνιας συμμαχίας είχε πλέον εκπληρωθεί. Ακολούθως, ο Αλέξανδρος, ίδρυσε πόλεις, αρκετές από τις οποίες ονόμασε Αλεξάνδρεια, έφτιαξε στρατιωτικούς δρόμους και συνέχισε με εκστρατείες με σκοπό να ενώσει υπό την ηγεμονία του, όλα τα εδάφη που παλιότερα είχαν υπό της εξουσία τους οι Πέρσες βασιλιάδες.

Η αχανής αυτοκρατορία του έπρεπε να οργανωθεί γρήγορα και ο Αλέξανδρος, χωρίς να χάσει καιρό, προσπάθησε να βρει τρόπους ειρηνικής συνύπαρξης με τους ηττημένους λαούς, των οποίων πάντα είχε σεβαστεί νόμους και έθιμα και τιμήσει θεούς και λατρεία.  Έτσι στην Ελληνο-Ασιατική κοινότητα που είχε σχηματιστεί επεδίωκε να φαίνεται, όχι ως Μακεδόνας βασιλιάς, αλλά σαν μονάρχης με Ανατολικές επιρροές. Θέλησε να σβήσει κάθε διάκριση ανάμεσα στους ηττημένους και τους νικητές, να τους συμφιλιώσει και να τους κάνει ίσους μεταξύ τους, αλλά συγχρόνως να διαδώσει και τον Ελληνικό πολιτισμό στους απολίτιστους βάρβαρους.

Η ιδέα της συνύπαρξης νικητών και ηττημένων είναι κάτι που δεν είχε ποτέ υπάρξει πριν, στο μυαλό κανενός κατακτητή.  Αυτό και μόνο το γεγονός τοποθετεί τον Αλέξανδρο σε μια εξαιρετική θέση, μιας και ήταν σε ευθεία σύγκρουση με την νοοτροπία και με τις συνήθειες της εποχής του.  Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει στην ιστορία άλλος «κατακτητής» που να αγαπήθηκε τόσο και να έμεινε στην μνήμη των «κατακτημένων» λαών με τόσο θαυμασμό.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, πέθανε στις 10 Ιουνίου του 323π.Χ., ωστόσο, η αιτία του θανάτου του δεν είναι απόλυτα βέβαιη. Άλλοι λένε από ελονοσία ή τύφο, κι άλλοι λένε από δηλητηρίαση.

Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)

Πηγές: http://www.agiotatos.gr/greekhistory/greekhistory/2009-07-21-16-34-44/2009-07-21-16-16-57.html

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Οδυσσέας Ανδρούτσος



Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1788 και ήταν ένας από τους επιφανέστερους στρατιωτικούς ηγέτες της Επανάστασης του 1821. Έπεσε θύμα των εμφύλιων διαμαχών κατά τη διάρκεια του Αγώνα και σκοτώθηκε από χέρι ελληνικό.

Ο πατέρας του Οδυσσέα, ο οποίος είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάμπρου Κατσώνη, συνελήφθη από τους Βενετούς, παραδόθηκε στους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε το 1797 στην Κωνσταντινούπολη με αποτέλεσμα ο μικρός γιος του, Οδυσσέας Ανδρούτσος, να μείνει ορφανός σε ηλικία 7 ετών. Το έτος 1806 ο Αλή Πασάς Τεπελενλής, ενθυμούμενος την προσωπική φιλία που είχε ο ίδιος με τον εκλιπόντα πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, τον αναζήτησε και τον πήρε στην αυλή του στα Ιωάννινα. Το 1816 ο Αλή Πασάς έστειλε τον Οδυσσέα αρματολό στη Λειβαδιά, αφού τον πάντρεψε και εκεί έμεινε ως τις παραμονές του 1821. Πολέμησε μέχρι το 1820 για λογαριασμό του Αλή Πασά.

Από το 1818 ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ένθερμος υποστηρικτής του Αγώνα. Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση βρέθηκε αμέσως στις πρώτες γραμμές του Αγώνα και ανέλαβε να ξεσηκώσει τους Έλληνες της Ανατολικής Ρούμελης. Στις 8 Μαΐου του 1821 κλείνεται με άλλους 118 πολεμιστές στο Χάνι της Γραβιάς και χαρίζει στον Αγώνα μία από τις πιο δοξασμένες μάχες, που τον επέβαλε ως τον στρατιωτικό αρχηγό της Ρούμελης. Η νίκη του Ανδρούτσου στη Γραβιά έσωσε την επανάσταση από βέβαιο κίνδυνο, καθώς ο Ομέρ Βρυώνης με 8.000 άνδρες βάδιζε ακάθεκτος προς την εξεγερμένη Πελοπόννησο.

Κατά τα τέλη του 1821 ανακηρύχθηκε από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς, αρχιστράτηγος της ανατολικής Στερεάς, τίτλος που του αναγνωρίστηκε το 1822.Την άνοιξη του 1822 κατηγορήθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη για συνεργασία με τον εχθρό, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από το αξίωμα. Όμως παρά την παραίτησή του συνέχισε απτόητος την πολεμική του δράση εναντίον των Τούρκων μέχρι το 1824.

Η διαμάχη του και ο παραγκωνισμός του από τους αντιπάλους του ανάγκασαν τον πεισματάρη και οξύθυμο πολέμαρχο να πάρει τους άνδρες του και να έλθει στη Βοιωτία στις αρχές του 1825. Εκεί προέβη σε νέα «καπάκια» με τους Τούρκους, με σκοπό να εκβιάσει την κυβέρνηση, χωρίς όμως να προδώσει την επανάσταση. Οι εχθροί του βρήκαν μία ακόμη ευκαιρία να χαρακτηρίσουν την πράξη του αντεθνική και τον ίδιο προδότη. Η κυβέρνηση έστειλε εναντίον του ισχυρή στρατιωτική δύναμη, με αρχηγό τον παλαιό του φίλο Γιάννη Γκούρα, που από καιρό είχε γίνει ο προσωπικός του εχθρός. Ο Οδυσσέας, αποφεύγοντας συστηματικά κάθε συμπλοκή με τα κυβερνητικά σώματα για να μη χυθεί πολύτιμο αδελφικό αίμα, αποτραβήχτηκε στις Λιβανάτες. Ύστερα από μερικές μικροσυμπλοκές στις αρχές Απριλίου παραδόθηκε στον Γκούρα, με τη ρητή υπόσχεση ότι θα τον έστελνε στην Πελοπόννησο για να δικαστεί από τη Διοίκηση.

Ο Γκούρας, όμως, δεν κράτησε την υπόσχεσή του. Τον φυλάκισε στην Αθήνα, πάνω στην Ακρόπολη. Στο μεταξύ, ξεσηκώθηκαν διάφοροι αγωνιστές, με πρώτο τον Καραΐσκάκη, ο οποίος προσπάθησε να τον απελευθέρωση, για την άδικη κακομεταχείριση που λάμβανε ο Ανδρούτσος. Κι επειδή ο ίδιος ζητούσε να περάσει το συντομότερο από δίκη, ο Γκούρας πρόσταξε να τον θανατώσουν στις 5 Ιουνίου του 1825.

Για να καλύψουν το έγκλημά τους πέταξαν το πτώμα του στο λιθόστρωτου του Ναού της Απτέρου Νίκης και διέδωσαν πως ο φυλακισμένος προσπάθησε να αποδράσει και σκοτώθηκε. Τον έθαψαν προσωρινά στην εκκλησία της Σωτήρας στο Ριζόκαστρο. Η αλήθεια δεν άργησε να αποκαλυφθεί και η ιστορία τον αποκατέστησε ηθικά, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους κορυφαίους ήρωες του της Ελληνικής Επανάστασης. Μα και το κράτος τον δικαίωσε. Το 1865 έγινε με μεγάλη επισημότητα και στρατιωτικές τιμές η μετακομιδή των οστών του στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του.

Ο ηρωισμός του, το προοδευτικό του πνεύμα και το ομηρικό του όνομα, στάθηκαν αφορμή να θέλουν να τον γνωρίσουν όλοι οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες που κατέβηκαν στην επαναστατημένη Ελλάδα.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ 



ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

3/6/1996: Δολοφονία Στέλιου Παναγή


Στέλιος Παναγή

Γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 14 Αυγούστου 1977. Γονείς του η Αντρούλα Καλλή-Χατζηαντώνη και ο Καλλής Παναγή από την Κυθραία ένα κατεχόμενο χωριό στη Λευκωσία.  Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο Παλλουριώτισσας κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά. Υπηρετούσε στο 211 Τάγμα Πεζικού, που είναι υπεύθυνο για τα φυλάκια της πράσινης γραμμής στη δυτική περιοχή της Λευκωσίας.

Στις 3 Ιουνίου 1996, ενώ υπηρετούσε σε φυλάκιο της περιοχής του Αγίου Ανδρέα στην πράσινη γραμμή, εισήλθε στη νεκρή ζώνη άοπλος και εντελώς απρόκλητα πυροβολήθηκε άνανδρα από Τούρκο στρατιωτικό. Ενώ σφάδαζε από τους πόνους έτρεξαν προς βοήθειά του οι συνάδελφοί του. Όμως, οι Τούρκοι άρχισαν να πυροβολούν και εναντίον τους παρεμποδίζοντας τους να τον πλησιάσουν. Αφού πέρασαν 25 λεπτά, που ήταν μοιραία για τον άτυχο Στέλιο, άνδρες της Ειρηνευτικής Δύναμης τον πλησίασαν και τον μετέφεραν με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Δυστυχώς η καθυστερημένη μεταφορά του ήταν μοιραία. Σύμφωνα με τους ιατρούς αν μεταφερόταν έγκαιρα είχε πολλές πιθανότητες να ζήσει.

Φαίνεται ότι οι Τούρκοι είχαν στήσει παγίδα στον άτυχο Στέλιο, ο οποίος ανταποκρίθηκε σε πρόσκληση Τ/Κ σκοπού να μεταβεί στην αντίπερα όχθη. Δεν πρόλαβε να τον πλησιάσει και δέχθηκε εν ψυχρώ τις δολοφονικές σφαίρες.

Οι γονείς του προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ασκώντας αγωγή εναντίον της Τουρκίας για τη δολοφονία του γιου τους.

Ο Στέλιος ήταν ο 7ος στη σειρά δολοφονηθέντας από τους τούρκους στη πράσινη γραμμή μετά την εισβολή του 1974.

Η δολοφονία του Στέλιου, του Ισαάκ και όλων των άλλων μαρτύρων, μας έδειξαν και μας δείχνουν το αληθινό πρόσωπο της Τουρκίας. Μας δείχνουν επίσης, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν η Τουρκία ΔΕΝ αλλάζει. Τα αμέτρητα εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία εις βάρος της ανθρωπότητας, θυμίζουν σε όλους μας, αλλά περισσότερο σε αυτούς που ζουν στην ψευδαίσθηση της ελληνοτουρκικής φιλίας, την βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζει.

Έλληνα, μην ξεχνάς ποιοι είναι αυτοί που εδώ και τόσα χρόνια καραδοκούν να σε αφανίσουν από τη γη σου με κάθε τρόπο. Μην δέχεσαι τα ευχολόγια και τα ψέματα αυτόν που σε οδηγούν καθημερινά στη καταστροφή. Η Άγκυρα είναι αυτή που ελέγχει πραγματικά το ψευδοκράτος και δεν είναι στο χέρι κανενός (δήθεν) επαναπροσεγγιστή ψευδοηγέτη να μας επιστρέψει τα Άγια χώματα μας μέχρι και το τελευταίο χωριουδάκι. Εάν όμως, αγωνιστούμε με απόλυτη αφοσίωση πρώτα εμείς, τότε θα γυρίσει ο ήλιος της επιστροφής, τότε θα κατοικούμε πλέον όλοι μας ως μόνιμοι, ελεύθεροι, κάτοικοι στες πατρογονικές μας εστίες.

Αιωνία σου η μνήμη Στέλιο…

Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων