"Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας..." Πετράκης Γιάλλουρος


Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Στυλιανός Λένας - Ο "Γίγαντας" της ΕΟΚΑ


Ο Στυλιανός Λένας ένας φλογερός αγωνιστής και ήρωας της ΕΟΚΑ κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας στην Κύπρο. Γεννήθηκε το 1932 στα Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού. Ήταν παιδί του Χριστοφή και της Αθηνάς Λένα  και είχε ακόμα 4 αδέρφια.

Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία όπου εργάστηκε ως σιδηρουργός.  Εντάχθηκε στην ΟΧΕΝ (Ορθόδοξη Χριστιανική Ένωση Νέωντο 1947. Μαθήτευσε στις Τεχνικές Σχολές Λέρου από όπου και αποφοίτησε. Συνδέθηκε με την ΕΟΚΑ από πολύ νωρίς και συγκεκριμένα με την ομάδα Αυξεντίου, ειδικεύτηκε στην κατασκευή βομβών γι΄αυτό και οι Βρετανοί του είχαν προσδώσει το παρατσούκλι ο “Κρούπ της Κύπρου”, το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε όμως ως μέλος της ΕΟΚΑ ήταν το «Γίγαντας».

1η Απριλίου 1955: Ο Λένας, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, ανατινάζει τον αγγλικό στρατιωτικό ραδιοσταθμό Γούσλεϊ Μπάρακς.

Αύγουστος του 1956: ο Λένας, επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι

Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω το Έθνος!


"Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λεοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Καλλιο'ναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή."


Τα 400 χρόνια σκλαβιάς και η οθωμανική καταπίεση δεν ήταν αρκετά για να λυγίσουν την πίστη των Ελλήνων στην υπέρτατη αξία της Ελευθερίας.Το "Ελευθερία ή θάνατος" θα μείνει για πάντα στην ιστορία και θα είναι όρκος για όσους συγκινούνται και παίρνουν θάρρος από τον αγώνα αυτό, αναλογιζόμενοι τις θυσίες που έγιναν για την δική μας λευτεριά.

Ο αγώνας αυτός, δεν θα μπορούσε να αφήσει άπρακτο τον Ελληνισμό της Κύπρου αφού εκατοντάδες Κύπριοι μετέβησαν την μητροπολίτικη Ελλάδα και πολέμησαν στις επάλξεις με σκοπό την Ελευθερία και Ένωση του γένους εντός ενός ελληνικού κράτους. Έτσι, οι Οθωμανοί θέλοντας να αποτρέψουν την έναρξη της επανάστασης και στο νησί μας, προέβησαν σε σφαγές κατά των Ελλήνων της Κύπρου μεταξύ μεταξύ των οποίων και ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός που είχε αναπτύξει δράση κυρίως στην υλική βοήθεια για την Ελληνική Επανάσταση.

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου θυμίζει σε εμάς το χρέος που έχουμε απέναντι στην πατρίδα και στους προγόνους μας οι οποίοι δεν λογάριασαν τον πολυάριθμο οθωμανικό στρατό και παραμέρισαν τις δυσκολίες που συναντούσαν στον δρόμο του αγώνα για την Ελευθερία. Αφού είναι γνωστό σε όλους μας ότι ένας τέτοιος αγώνας απαιτεί θυσίες και όχι συμβιβασμούς. Η απόρριψη της συνθηκολόγησης και ο ανυποχώρητος αγώνας μέχρι την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ πρέπει να εφαρμοστούν και σήμερα από εμάς αφού η Κύπρος μας δεν είναι προς πώληση. Ο όρκος είναι ο ίδιος και δεν είναι Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.

"Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους."

Με πίστη στον Θεό και στην Πατρίδα,
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Θεόφιλος Γεωργιάδης: Τα οράματα είναι αλεξίσφαιρα...


Σήμερα, 20 Μαρτίου 2015 συμπληρώνονται 21 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του τρανού αγωνιστή της ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη. Πληρωμένοι δολοφόνοι, στρατολογημένοι από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, επέλεξαν να σιγήσουν την φωνή του μαχητή της κυπριακής, κουρδικής και πανανθρώπινης ελευθερίας.

Ο Θεόφιλος γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957 και κατοικούσε μέχρι το 1974 στον Τράχωνα που αναγκάστηκε να φύγει ως πρόσφυγας μετά την βάρβαρη εισβολή του Αττίλα στην μεγαλόνησο μας. Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις ως Ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια σπούδασε πολιτικές επιστήμες  στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Στη συνέχεια, εξειδικεύτηκε στην Τουρκολογία, στη Γαλλία και στη Γερμανία.

Γυρνώντας πίσω στη Κύπρο το 1986, έχοντας πλέον την απαραίτητη ακαδημαϊκή κατάρτιση ο Θεόφιλος εργάζεται στο τμήμα τουρκικών θεμάτων του γραφείου τύπου και πληροφοριών της αστυνομικής υπηρεσίας.  Εκεί μελετούσε στενά τον τουρκικό τύπο και επέβαλε καθημερινά σχετικές εκθέσεις προς τη κυπριακή πολιτεία. Στόχος του ήταν η αποκάλυψη της ιμπεριαλιστικής και απάνθρωπης πολιτικής της Τουρκίας αλλά και των διαχρονικών της στόχων για εφαρμογή ομοσπονδιακής λύσης στην Κύπρο μας.

Ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα υπέρ των Κούρδων ανταρτών και πολέμησε για τα δίκαια αυτών  αφού  πίστευε έντονα πως ο αγώνας των Κούρδων για απελευθέρωση από τη βάρβαρη εισβολή και κατοχή της φασιστικής Τουρκίας αλλά και των αμέτρητων εγκλημάτων της κατά του αγωνιζόμενου λαού είναι κοινός με αυτών των Ελλήνων της Κύπρου.  Επίσης, θεωρούσε μεγάλο πλήγμα για την Τουρκία το άνοιγμα δύο μετώπων και ότι η αντίσταση και από τα δύο μέτωπα, θα άνοιγε τον δρόμο για την παρακμή της Τουρκίας και την απελευθέρωση τόσο του Κουρδιστάν αλλά και της Κύπρου.

Γι' αυτό και η καθημερινή του δράση ενάντια στην Τουρκία δεν σταματούσε ποτέ στα λόγια και ενοχλούσε έντονα το  κράτος της Άγκυρας.  Έτσι το 1988 συνιδρύει την ‘Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν’, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στο περιοδικό ‘Φωνή του Κουρδιστάν’, το οποίο ως δημοσιογραφικό όργανο του ΡΚΚ (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν), συνείσφερε στην ανεύρεση των αγνοουμένων της εισβολής του 1974.

Αργότερα, στις  12 και 13 Μαρτίου του 1994, ο ακούραστος πατριώτης Θεόφιλος, διοργανώνει το Διεθνές συνέδριο των Βρυξελλών, όπου εξέθεσε σε παγκόσμιο επίπεδο τη βαρβαρότητα και τις θηριωδίες του τουρκικού καθεστώτος. Το συνέδριο εξελίχθηκε σε καταδίκη της Τουρκίας, και οδήγησε στην πανευρωπαϊκή κατακραυγή της, για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος του κυπριακού Ελληνισμού με την παράνομη εισβολή της στην Κύπρο, εξευτελίζοντας έτσι τη Τουρκία στη διεθνή κοινότητα. Λίγες μέρες μετά, τα λόγια του Θεόφιλου επιβεβαιώθηκαν με την Τουρκία να δείχνει ξανά το απάνθρωπο και αιμοσταγές πρόσωπό της.  Αυτή τη φορά, θύμα της ο ίδιος ο Θεόφιλος ο οποίος έπεσε νεκρός από σφαίρες πρακτόρων των τουρκικών  μυστικών υπηρεσιών, έξω από το σπίτι του στο Πλατύ Αγλαντζιάς.


Σήμερα, ο σύγχρονος ήρωας  του κυπριακού Ελληνισμού, ο αθάνατος Θεόφιλος Γεωργιάδης, αποτελεί αντλία θάρρους και δύναμης για εμάς τους απογόνους του, έτσι ώστε να συνεχίσουμε τον αγώνα που ο ίδιος μας υπέδειξε.
Ως Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων, τάσσουμε τον αγώνα μας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και της ελευθερίας της Κύπρου μας.
Υποσχόμαστε πως ο αγώνας του Θεόφιλου  για απαλλαγή από τα προτεινόμενα σχέδια ομοσπονδιακής λύσης, θα βρεί εμάς ως συνεχιστές του μέχρι την ολική απόρριψη της (δια)λύσης αυτής από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Συνάμα, εναντιωνόμαστε σε εκείνους που συμβιβάζονται με την παρουσία της Τουρκίας στο νησί μας και οφείλουμε να ξεσκεπάσουμε ξανά το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο.

"Όσο ζω θα επιμένω ότι οι Αγνοούμενοι βρίσκονται εν ΖΩΗ.
Και δεν θα δεχθώ να θαφτούν ζωντανοί.  Κι αν εγώ χαθώ,
η ψυχή μου από ψηλά θα αγωνίζεται για αυτούς"

Θεόφιλος Γεωργιάδης

Με πίστη στον Θεό και στην Πατρίδα,
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Ευαγόρας Παλλικαρίδης - Ο ήρωας μαθητής...


Σαν σήμερα το έθνος μας αποχαιρέτησε έναν ακόμα μεγάλο αγωνιστή, έναν ακόμα ήρωα. Ένα αμούστακο παλικάρι όπως είμαστε κι εμείς. Με της αξίες, το ήθος και τη καρδιά ενός πραγματικού Έλληνα. Τον Βαγορή, ο όποιος βάδισε προς την αγχόνη με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του διότι θα πέθαινε για ένα μεγάλο σκοπό, την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού έτσι ώστε να επέλθει η απελευθέρωση και η Ένωση της πατρίδας μας με τη Μητέρα Ελλάδα.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 26 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη και στο σχολείο ήταν πάντα άριστος. Την 1η Απριλίου 1953, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα, στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός πουε ξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχάται στον ιστό,κατεβάζει και σκίζει την αγγλική σημαία και το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων με πρωτεργάτη ως συνήθως αυτόν.

Σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα:

“Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
Το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί."


Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό και συλαμβάνονται από μια αγγλική περίπολο. Έτσι κατηγορείται για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία και η δίκη ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του λέγοντας: "Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο."

Βαδίζοντας λοιπόν προς την αγχόνη ο Βαγορής έλεγε υπερήφανα τον εθνικό ύμνο, δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο. Ένας αμούστακος λέβεντης παλλικαράς πέρασε στο πάνθεο των ηρωών και επέδειξε με την θυσία του τον δρόμο της ελευθερίας.
Τα τελευταία του λόγια ήταν το ίδιο υπερήφανα και τρανά όπως πάντα.
«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»
Σήμερα λοιπόν, ο Βαγορής μας διδάσκει τη τιμιότητα, τον πατριωτισμό, την αγωνιστικότητα και την θυσία. Δείχνει σε εμάς τους νέους ότι ο αγώνας για την ελευθερία της Κύπρου μας αποτελεί καθήκον και μας καλεί να συμπορευτούμε μαζί του περήφανα, κόντρα στα συμφέροντα και σε όποιεσδήποτε πράξεις που μπορόυν να φέρουν την πατρίδα μας σε κίνδυνο. Κρατόντας πάντοτε σταθερές τες αξίες και τα ιδανικά μας, μακριά από ξενόφερτα σχέδια που έχουν μοναδικό σκοπό την υποδούλωση του τόπου μας.
Ευαγόρα μας, η θυσία σου θα φωτίζει πάντα τον δρόμο του αγώνα μας για την απελευθέρωση και θα είσαι πάντα παράδειγμα προς μίμιση.
«Μπορεί σε κάποια μάχη
γραμμένο η μοίρα να ’χει
να μη νικήσουμε.
Μα πάμε με καμάρι
Και λέμε «όποιον πάρει»
Και θα νικήσουμε.»

Αυτόνομη Κίνηση Μαθητών
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων (Ε.Φ.Ε.Ν)