Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Ο Σταυραετός του Μαχαιρά

«Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη,
 παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου»
Ο Σταυραετός του Μαχαιρά γεννήθηκε στο χωριό Λύση της Αμμοχώστου στις 22/02/1928. Το παλικάρι της Κύπρου μας, από νεαρή ηλικία έδειξε το μεγάλο ζήλο για τις έννοιες πατρίδα και λευτεριά. Τελειώνοντας το γυμνάσιο θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου δεν δείλιασε να υπηρετήσει τη μητέρα πατρίδα στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, αψηφώντας τον ίσκιο του θανάτου. Γυρίζοντας στην Κύπρο ακολούθησε τα σκιρτήματα της καρδιάς του και μυήθηκε στον Απελευθερωτικό Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Στις 20 Ιανουαρίου 1955 γίνεται η πρώτη συνάντησή του με τον αρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α, Γεώργιο Γρίβα Διγενή.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου θυσιάστηκε στο κρυσφήγετο του στον Μαχαιρά την 3η Μαρτίου του 1957. Το μήνυμα της προδοσίας έφθασε στους Άγγλους και έγινε γνωστό πως ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου και οι συναγωνιστές του κρύβονταν σε μια σπηλιά κοντά στη μονή Μαχαιρά. Μετά από ώρες μάχης οι Άγγλοι ανήμποροι να το πιάσουν ζωντανό το έκαψαν.

"Να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να καθαρίσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να μπολιάσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας να μη μπορέσει πια ποτέ να το ξεθωριάσει ο φόβος..." Κ. Μόντης

Ο Γρηγόρης πρέπει να αποτελεί πρότυπο για τον καθένας μας. Η ατέλειωτη τόλμη και το θάρρος του, τα ιδανικά του για Ελευθερία και η αγάπη του για την Ένωση με την μητέρα πατρίδα τον χαρακτήριζαν.

Ο Γρηγόρης είναι από τους άνδρες που μετατρέπονται σε αιώνια σύμβολα της ιστορίας για να διδάσκουν τους λαούς πως οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι!


                                          ΑΔΕΛΦΙΑ ΞΥΠΝΑΤΕ!
          Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΠΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ!

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Έλληνες της Κύπρου... σύγχρονοι "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι"

Οι Έλληνες της Κύπρου σαν σύγχρονοι Μεσολογγίτες "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι"...


Επηρεασμένη από το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και συγκεκριμένα από την παράδοση αποσπάσματος των ‘’Ελεύθερων Πολιορκημένων’’ του Διονύσιου Σολωμού, άδραξα την ευκαιρία για να γράψω αυτό το άρθρο. Οι Μεσολογγίτες ήταν πολιορκημένοι στο σώμα, αλλά ελεύθεροι στην ψυχή. Ζούσαν σε δυσμενείς συνθήκες, πείνας και εξαθλίωσης και ήταν ακόμη πολιορκημένοι από την ομορφιά της φύσης. Οι πειρασμοί πολλοί και ένα δίλημμα συνεχώς να γεννιέται και να μεγαλώνει• να ζήσουν σκλαβωμένοι στο μαγευτικό τοπίο ή να θυσιαστούν για την λευτεριά της πατρίδας; Ως γνήσιοι Έλληνες, με τη δύναμη της ψυχής τους κατόρθωσαν να μείνουν λεύτεροι και να αγωνισθούν μέχρι τελικής πτώσεως, χωρίς ο αγώνας να σταματήσει.

Σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε, οι πειρασμοί είναι επίσης πολλοί. Η οικονομική κρίση χτυπάει κόκκινο με αποτελεσμα να οδηγεί τον άνθρωπο σε παράλογες ενέργειες και συνεχείς αμαρτίες. Εμείς ως Έλληνες (Κύπριοι) οφείλουμε να αντισταθούμε στους πειρασμούς και τις παγίδες του εύκολου χρήματος, όπως για παράδειγμα εισαγωγή προϊόντων από τα κατεχόμενα εδάφη μας, τα καζίνο και γενικότερα όλες αυτές τις πράξεις που κάνουν την Κυπριακή Δημοκρατία μόνη χώρα (μαζί βέβαια με την ...Τουρκία!) που αναγνωρίζει το παράνομο ψευδοκράτος του Ντενκτάς.


Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας και να αντιληφθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Είμαστε Έλληνες και είναι ντροπή να ξεχνάμε τα μύρια κακά που έφερε ο τούρκικος Αττίλας σε τούτον τον ιερό τόπο. Χρέος μας είναι ο αγώνας για απελευθέρωση και η άρνηση οποιασδήποτε άλλης λύσης που ατιμάζει τη θρησκεία και το έθνος μας. Πρέπει, επιτέλους, να δεχθούμε την ελληνική μας ταυτότητα, να την κοιτάξουμε κατάματα και να μην την αναθεματίζουμε. Ο αγώνας για λύτρωση δε θα σταματήσει ποτέ, μιας και ο Έλληνας δεν ξεχνά και ξέρει να πολεμά. Αντίστασις σε ό,τι μας σερβίρουν συνεχώς οι πολιτικάντηδες και αφοσιωμένοι σαν τους Μεσολογγίτες στην ελευθερία, χωρίς να λησμονούμε τη γη και τις ρίζες μας.

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Φεβρουάριος 2012

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ: Εθνικό Μνημόσυνο Γρηγόρη Αυξεντίου



Η Παγκύπρια Ομοσπονδία Εφέδρων Αξιωματικών, σε συνεργασία με τους Συνδέσμους Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59, τη ΣΕΚ, το Δήμο Λύσης και την οικογένεια του ήρωα, τελεί την Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012, στις 9:00 π.μ., στην ιερά μονή Μαχαιρά, το ετήσιο μνημόσυνο του ήρωα Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ και πρώτου Κύπριου Εφέδρου Αξιωματικού Γρηγόρη Αυξεντίου.

Του μνημοσύνου θα προστεί ο Μητροπολίτης Κερύνειας Χρυσόστομος.

Επιμνημόσυνο λόγο θα εκφωνήσει ο Γενικός Γραμματέας της ΣΕΚ, Νίκος Μωϋσέως.

Μετά την τέλεση του μνημοσύνου θα ακολουθήσει τρισάγιο στον τόπο της θυσίας του ήρωα, στο κρυσφήγετό του. Ακολούθως η Παγκύπρια Ομοσπονδία Εφέδρων Αξιωματικών, σε συνεργασία με το Τμήμα Καταδρομών και ελικόπτερο της Εθνικής Φρουράς, θα προβούν σε αναπαράσταση της ιστορικής μάχης του Μαχαιρά. Η όλη τελετή θα ολοκληρωθεί με κατάθεση στεφάνων και τον Εθνικό Ύμνο.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Επίκαιρα: Απάντηση προς Ανδρέα Σπύρου – υποψήφιο της Φ.Π.Κ «Πρωτοπορίας»

Η άσκηση κριτικής μέσα σε λογικά πλαίσια αποτελούσε πάντα ένα δημοκρατικό μέσο. Όταν όμως κάποιος ασκεί κριτική αποσκοπώντας να εξυπηρετήσει δικά του συμφέροντα και να προωθήσει τη δική του άποψη, τότε αυτό ονομάζεται προπαγάνδα.

Φίλε Ανδρέα, διαβάζοντας το άρθρο σου μπορούμε να πούμε πως μείναμε έκπληκτοι από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεις τα γεγονότα. Καταρχήν μιλάς συνέχεια για «πολιτικά» και άλλα επιχειρήματα ενώ την ίδια στιγμή στηρίζεις τη δική σου «επιχειρηματολογία» στο να εκτοξεύεις κατηγορίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλήθεια, από πότε η κατηγορία αποτελεί επιχείρημα;

Μέγα λάθος να κάνεις αναφορά στο Μέτωπο, στο ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ και στην ΕΦΕΝ ταυτίζοντάς τα έμμεσα με συγκεκριμένο κόμμα. Ίσως θα έπρεπε να έχεις μελετήσει λίγο καλύτερα πριν αρχίσεις τις λασπολογίες…

Επίσης θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε το εξής. Μιλάς για «πολιτικές παρατάξεις» οι οποίες χρησιμοποιούν ιερά σύμβολα. Αν διαφωνείς με την πολιτική αυτή μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί η ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ φοιτητική παράταξη στην οποία ανήκεις έχει σήμα με φόντο τη γαλανόλευκή;

Πραγματικά λυπόμαστε… λυπόμαστε που δεν θα μπορέσεις ποτέ να νιώσεις αυτή την αίσθηση της ελευθερίας, επειδή θα κρύβεσαι πίσω από τις «ιδεολογίες» του κόμματος σου. Λυπόμαστε που δεν θα καταλάβεις ποτέ τι εστί ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ. Λυπόμαστε που δεν θα γνωρίσεις ποτέ τι θα πει πραγματική ΔΡΑΣΙΣ.

Σε αντίθεση με κάποιους άλλους, εμείς, οι ελληνόψυχες φωνές θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα ΙΔΙΑ ιδανικά. Επειδή, τα ιδανικά δεν αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις, γιατί τότε θα ονομάζονταν ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

Τα ιδανικά είναι ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ αξίες οι οποίες μένουν αδιάλλακτες ανεξάρτητα από το χρόνο, την εποχή και τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες ζούμε.

Συνεχίζεις εξυμνώντας την δεξιά, παρουσιάζοντάς την ως προστάτη, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι στόχος της «Πρωτοπορίας» είναι η αποφυγή της διχοτόμησης.

Αν πραγματικά αυτός είναι ο στόχος σας τότε γιατί εξυμνείται τον νεναίκο τον Αναστασιάδη;

Κλείνοντας θα θέλαμε να σου δώσουμε τα εύσημα μας για τον έντεχνο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεις τα γεγονότα. Δυστυχώς όμως το να στηρίζεσαι σε κατηγορίες για να εκθειάσεις μέσα από αυτές την «προσφορά» του Δη.Συ (μαζί με όλα τα παρακλάδια που τον αντιπροσωπεύουν) δεν θα οδηγήσει πουθενά. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να μαντρίσεις στο κόμμα ακόμα μερικές δεκάδες ημιμαθείς ψηφοφόρους!

Με πίστη στο Θεό και στην Πατρίδα
Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων

ΑΥΤΟΝΟΜΑ - ΜΑΘΗΤΙΚΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: H ελευθερία της άποψης χάθηκε...

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα που έχουμε στην σημερινή μας κοινωνία είναι η ελευθερία της απόψης. Δηλαδή, μια από τις σημαντικότερες προσωπικές ελευθερίες του ατόμου.




Καθημερινά βλέπουμε ανθρώπους να μην μας αφήνουν να μιλήσουμε, ιδίως ΜΜΕ, για το λόγο ότι αυτό που θα πούμε είναι αντίθετο με την άποψη τους ή με αυτά που «πρέπει» να περάσουν. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να μην γίνεται διάλογος για ένα θέμα αλλά μονόλογος. Κυρίως, αυτό γίνεται λόγω φόβου, καθώς, δεν ξέρουν τι θα βγάλει το κάθε στόμα. Ίσως, πει κάτι που μπορεί να στραφεί ενάντια στο κράτος και τα όργανά του και να «χτυπήσει» τα κοινωνικά θέσμια.

Είναι πράγματι δύσκολο στις μέρες μας να έχεις μια άποψη σωστή και με επιχειρήματα, γιατί αυτό σημαίνει ότι πραγματικά σκέφτεσαι ορθά. Συνήθως, τα κομματόσκυλα πιστεύουν ότι έχουν άποψη, αλλά πολλές φορές χωρίς επιχειρήματα. Άλλες φορές θα μας πουν την άποψή τους και θα τους απαντήσουμε με επιχειρήματα (πραγματικό γεγονός) και θα αρχίσουν να φωνάζουν ή να λένε ό,τι άσχετο υπάρχει που να μπορούν να σε κτυπήσουν. Βλέπουμε έναν πρόεδρο μιας «Δημοκρατίας», να σέρνει έναν πολίτη στο δικαστήριο για τον λόγο ότι τον «έβρισε». Ε και τι έγινε δηλαδή; Για ποιο λόγο ο άνθρωπος να παρευρεθεί στο δικαστήριο; Και με κατηγορία τη λέξη «βλάκας»; Δηλαδή, φοβάμαι αν ο πρόεδρος Χριστόφιας ήταν μπροστά την ώρα που γινόταν αυτό... τι θα έκανε! Θα διέταζε την εκτέλεσή του; Πραγματικά, αυτή η πολιτική μου θυμίζει παλιές εποχές στις οποίες όποιος σήκωνε κεφάλι του το έκοβαν. Με το να δικάσουν αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα πετύχουν τίποτα. Αντίθετα, ο κόσμος θα σηκώνει όλο και περισσότερο το κεφάλι. Γιατί ο ΛΑΟΣ πήρε το μήνυμα! Καταπιέζονται τα διακαιώματα τους. Καταπιέζονται η ίδιοι. Ναι! Το καθεστώς σας δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από μια δικτατορία, μια φυλακή...

Ως γνήσιοι Έλληνες που είμαστε, από τα βάθη των αιώνων, θα μας βρίσκεται μπροστά σας. Στις τάξεις, στους δρόμους στα πανεπιστήμια και όπου αλλού πνίγεται η φωνή που απλού ανθρώπου. Ζητούμε την αθώωση του Τάκη Ματθαίου και ας καταλάβουν οι κυβερνώντες, πως δεν ζουν μόνοι τους σε αυτόν τον τόπο. Δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν και δικαιώματα. Το κυριότερο είναι ότι πρέπει να καταλάβουν πως με τη δύναμη που τους ανέβασε όλους εκεί ο λαός, μπορεί με ακόμη περισσότερη να τους πετάξει έξω και από τα πολυτελή γραφεία και από τις καρεκλοκένταυρες συνήθειές τους! Ξυπνήστε πριν να είναι αργά!


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Φεβρουάριος 2012

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Πετράκης Γιάλλουρος

"Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα,να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας..."

7 Φεβρουαρίου του ’56 και το ηρωικό παλικάρι σβήνει... Ο πρώτος πεσόντας μαθητής του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, 1955-1959, είναι πλέον γεγονός και η είδηση κυριαρχεί στον απανταχού Ελληνισμό.


Ο 18χρονος σημαιοφόρος της Ένωσης και της ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ), πρωτοστάτης των μαχητικών διαδηλώσεων στην Αμμόχωστο, Πετράκης Ζαχαρία Γιάλλουρος, μετά από σφαίρα που δέκτηκε στην καρδία από τον Άγγλο αποικιοκράτη, κείτεται νεκρός και το αίμα του ξεκινά να ποτίζει την Ελληνική γη του πολύπαθου νησιού μας.

Ο Πέτρος, γιός του Ζαχαρία και της Αννεζούς εκ Ριζοκαρπάσου, ήταν ο πρώτος μαθητής, σαν εμάς και πολλούς συμμαθητές και συνομήλικούς μας που σκοτώθηκε κατά τον υπέρλαμπρο αγώνα της ΕΟΚΑ. Λεβέντης, πατριώτης, αγνός ιδεολόγος, που δεν ύψωνε την γαλανόλευκη μονάχα για “επιδείξεις”. Ο Πετράκης έσβησε με την Ελληνική σημαία στο χέρι γράφοντας κι αυτός το όνομά του στον χρυσοκέντητο τόμο της Ελληνικής μας ιστορίας. Όταν ο Άγγλος τον σημάδεψε εν ψυχρώ στην καρδιά, αυτός άρθρωσε μονάχα δυο λέξεις και με αυτές έκλεισε τα μάτια παραδίδοντας σ’ εμάς την ιερά του παρακαταθήκη, “ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ”.

Για την Ένωση πέθαναν οι ήρωες του ’55-’59. Για αυτήν έσβησε ο 18χρονος λαβαροφόρος, γι’ αυτήν χάθηκαν τα υπέρλαμπρα παλικάρια σαν τον Πετράκη μας. Για καμιά κολοβή ανεξαρτησία κ. Υπουργέ Παιδείας και λοιποί αξιωματούχοι, και για κανενός τους κομματικούς ετσιθελισμούς σκοτώθηκαν οι ήρωές μας. Σε κανέναν δεν θα επιτρέψουμε την παραχάραξη της ιστορίας μας, πόσο μάλλον σε ανθρώπους που εσκεμμένα απουσίασαν από τον μοναδικό αγώνα που πραγματοποιήσε ποτέ ο Ελληνισμός της Κύπρου. Αυτό βάλτε το καλά στο μυαλό σας και επιτέλους καταλάβετε σε τι κοινωνία θα ζήσουν οι επόμενες γενιές με τα “καμώματα” του καθενός από εσάς…


Δόξα και τιμή στον ήρωα Πετράκη Γιάλλουρο.


Στον σημαιοφόρο της Ένωσης, που ήταν 18 χρονών και όπως εξιστόρησε η μητέρα του “Λόγος του και κουβέντα του”, ήταν πάντα η Ελλάδα. Καημός του και πόθος, όνειρο και τραγούδι, η ένωση της Κύπρου μας με την Ελλάδα”. Αθάνατος…


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Φεβρουάριος 2012

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ: Το ιερότερο σύμβολο



“Λευκή σαν όνειρο, γαλάζια, ωραία,
κάθε σ' αντίκρισμα, καρδιάς παλμοί,
πάντα τρισένδοξη Ελληνική σημαία,
το καμάρι του Έλληνα, της πατρίδας η τιμή.”

Μέρα παρά μέρα θα φωνάζουμε όλο και πιό έντονα πόσο περήφανοι νιώθουμε στο αντίκρυσμα και μόνο, της Ελληνικής μας σημαίας. Θα το διαλαλούμε πάντοτε, δίχως κανένα ίχνος ακραίας συμπεριφοράς είτε έστω οποιουδήποτε φανατισμού, όπως διάφοροι μας κατονομάζουν ότι ενεργούμε, διαδηλώνουμε και συμπεριφερόμαστε. Η Πατρίδα μας είναι, μετά τον Θεό, ό,τι πιο ωραίο και μεγάλο και ιερό, και αγαπημένο σε τούτο τον κόσμο. Πατρίδα πολυθέλγητρη και χιλιοτραγουδημένη. Πατρίδα πονεμένη όμως ταυτόχρονα μοιρασμένη. Πατρίδα όλη φως, δόξα και σπάνια ομορφιά. Κάθε λουλούδι και κάθε λιθάρι έχει ιδιαίτερη σημασία και χάρη στον τόπο αυτό. Και το χώμα της το ιερό κατέχει ξεχωριστή λαμπρότητα, γιατί το βάψανε ηρώων και μαρτύρων αίματα.

Όλα αυτά, φως, δόξα, σπάνια ομορφιά, λαμπρότητα και ατελείωτη μαρτυρική ιστορία, απεικονίζονται στην γαλανόλευκη Ελληνική μας Σημαία, τη Σημαία του Σταυρού, η οποία συνοψίζει όλα της Φυλής μας τα ιδανικά και τις αθάνατες αξίες. Συμβολίζει την πίστη στον Θεό και στην Πατρίδα. Την ευσέβεια και την φιλοπατρία. Τον Χριστό και τον απανταχού απόδημο, ντόπιο και δυσπραγούντα Ελληνισμό.

Τα χρώματα της σημαίας, γαλάζιο και λευκό, συμβολίζουν το γαλάζιο της Ελληνικής θάλασσας και το λευκό των αφρισμένων κυμάτων. Οι οριζόντιες γραμμές είναι 9, όσες και οι συλλαβές του συνθήματος της Ελληνικής Επαναστάσεος,"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ `Η ΘΑΝΑΤΟΣ". Διότι, οι Έλληνες ΠΟΤΕ δεν συμβιβάστηκαν. Για Εκείνους, πάντοτε, ήταν ή η Ελευθερία ή τίποτα. Ο λευκός σταυρός συμβολίζει την αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη, καθώς και τη συμβολή της Εκκλησίας στο σχηματισμό του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

Στα πανάρχαια χρόνια, επί δημοκρατίας στην Αθήνα, όταν οι Αθηναίοι γινόντουσαν 18 ετών, παρουσιάζονταν στην εκκλησία του δήμου στην Πνύκα, αναγράφονταν στους καταλόγους των πολιτών και αφού έπερναν την προσωπική τους ασπίδα και ένα δόρυ, έδιναν τον λεγόμενο “Όρκο των Αθηναίων εφήβων” μπροστά στο ναό της Αγλαύρου. Οι ατρόμητοι νέοι, κρατώντας τα όπλα που τους εμπιστευόταν η Πατρίδα, ξεκινούσαν τον όρκο: "Ου καταισχύνω τα όπλα, ουδ' εγκαταλείψω τον παραστάτην αυτών, ότω αν στοιχίσω. Αμύνω δε και υπέρ ιερών και οσίων, και μόνος και μετά πολλών. Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσοις αν παραδέξωμαι … Και τα ιερά τα πάτρια τιμήσω"...

“Δε θα ντροπιάσω τα όπλα μου, ούτε θα εγκαταλείψω τον συμπολεμιστή μου, όπου κι αν ταχθώ να πολεμήσω, θα υπερασπίζομαι τα ιερά και τα όσια και μόνος και με πολλούς, και την πατρίδα δε θα παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη και καλύτερη απ’ όση θα μου παραδοθεί ... Και τις ιερές παρακαταθήκες των πατέρων θα τιμήσω.”

Δυστυχώς στις μέρες μας, κάποιοι “προδότες” ας τολμήσουμε να γράψουμε, σφετερίστηκαν πάμπολλες φορές αυτή την πιστή και τα ιδανικά του λαού και της φυλής ολόκληρης, εμπαίζοντας με την ανθρώπινη συνείδηση εκατοντάδων ανθρώπων από εμάς και παράλληλα χρησιμοποίησαν κι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα ιερά των προγόνων μας συνθήματα (λ.χ. «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω») εξυπηρετώντας τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα και κομματικά τους οφέλη.

Παρόλα αυτά, σε όλους τους αγώνες του Έθνους, οι Έλληνες ανδρείοι, πολέμησαν και υπερασπίστηκαν με τη ζωή τους το ιερό αυτό σύμβολο, απλά και μόνο για τη σωτηρία και την ελευθερία της Ελλάδος και του οποιουδήποτε αναπόσπαστου κομματιού της.

Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941, ο τότε 17χρονος Κώστας Κουκκίδης, σημαιοφόρος πάνω στον Παρθενώνα,φορώντας την στολή της Ελληνικής νεολαίας της εποχής, παρά να την παραδόσει στους Γερμανούς, την υπέστειλε, και αφού την τύλιξε πάνω του, έπεσε μαζί με αυτήν από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως, στο κενό.

Μια ακόμη αυτοθυσία διαδραματίσθηκε ορισμένα χρόνια αργότερα, εδώ στην μαρτυρική μεγαλόνησο που ζούμε. Ο τότε 17χρονος ήρωας Πετράκης Γιάλλουρος, υπήρξε ο πρώτος πεσόντας μαθητής του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος του 1955-59που πότισε με το αίμα του την Ελληνική γη της Κύπρου, όταν σε μια από της πολλές μαθητικές διαδηλώσεις που διεξάγονταν την τότε εποχή στο νησί - συγκεκριμένα στην Αμμόχωστο - δέχτηκε τις σφαίρες των Άγγλων, κρατώντας με υπερηφάνεια την Ελληνική Σημαία, καθοδηγώντας τους συμμαθητές του και κραυγάζοντας το σύνθημα “ζήτω η ένωση”.

Ποιός μπορεί, ακόμη να λησμονήσει τα δυο ηρωϊκά παλληκάρια Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού,ένας εκ των οποίων θέλησε με αυτοθυσία να κατεβάσει του Αττίλα την τουρκική ημισέληνο και να υψώσει την Γαλανόλευκη σημαία; Κανείς δε τους ξεχνά, γιατί ζουν μες τις καρδιές μας κι ας αφαιρέθηκε η ζωή του ενός από το αιμοδιψές βόλι του εχθρού. Το κορμί του στον ιστό, έγινε το ίδιο σημαία και ηφαίστειο λευτεριάς. Το ίδιο του το σώμα, έγινε λάβαρο και πέπλο εθνικής υπερηφάνειας και ανωτερότητας επάνω στον ιστό. Έχυσε το αίμα του και έδειξε πως τελικά ναι, ήταν αντάξιος να σταθεί δίπλα στην Ελληνική μας σημαία, το ιερότερο σύμβολο όλων των εποχών.

Η σημαία μας κυματίζει αγέρωχη και με τεντομένο το δάκτυλο στον ορίζοντα μας υποδεικνύει το μονοπάτι που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ακολουθήσουμε. Αυτό που επέλεξαν να ακολουθήσουν ο Κώστας Κουκκίδης, ο Τάσσος Ισσάκ, ο Πετράκης Γιάλλουρος και χιλιάδες άλλοι που έπεσαν υπέρ πίστεος και πατρίδος. Γιατί, μόνο τότε θα ξαναθυμίσουν όλα αυτά, τον πολιτισμό που χάσαμε. Μόνο εάν ακολουθήσουμε τον σωστό δρόμο θα επαναλάβουμε το θρίαμβο του πνεύματος και της ανθρώπινης σκέψεως που κάποτε ήταν προνόμια μόνο των προγόνων μας. Τον θρίαμβο τον οποίον πέτυχε ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Δημόκριτος, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτωνας, ο Σοφοκλής, ο Φειδίας και ο Πλούταρχος. Τον θρίαμβο που θύμιζε Θερμοπύλες , Μαραθώνες, Σαλαμίνες και Πλαταιές. Τον θρίαμβο που θύμιζε την ατελείωτη στρατιά ηρώων, που με το αίμα που έχυναν πότιζαν τη γη και δίδασκαν το δρόμο της αρετής και του καθήκοντος. Γιατί όπως αρχικά αναγράφει κι ο εθνικός μας ποιητής “Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία”, ακολούθως συνεχίζει καταγράφοντας πως “Όποιος πεθαίνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει” και ακολουθεί ο Οδυσσέας Ελύτης υμνολογώντας: “Tη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική, στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έννοια η γλώσσα μου, στις αμμουδιές του Ομήρου…” Θρίαμβοι που ίσως δε αξίζει να επιστρέψουν σε εμάς κι ούτε να συναντήσουμε ποτέ, διότι δεν είμαστε αντάξιοί τους, αλλά τιμώντας την αθάνατη ιστορία μας και την πανέμορφη πατρίδα μας, το λιγότερο που μπορούμε να βροντοφωνάξουμε είναι το τετράστιχο:


"Είμαι Έλλην, το καυχώμαι.
Ξέρω την καταγωγή μου
η Ελληνική ψυχή μου
ελευθέρα πάντα ζεί."


Κύπρος μας γη ηρώων και μάνα μας Ελλάδα γεννήτρα δόξας, πολιτισμού και λάβα λευτεριάς. Τα στήθια των παιδιών, γίνονταν των εχθρών οι απρόσβλητοι κυματοθραύστες και η ιερά παρακαταθήκη από τους προγόνους στις μεταγενέστερες γενεές πάντοτε ύμνος και ψαλμωδία στα χείλη των ηρώων.

Τα χρόνια εντούτοις περνούν, η ιστορία ξεθωριάζει και εσκεμμένα διαγράφεται από “αστεία τυπάκια”, τα τιμημένα λάβαρα αποκαθηλώνονται από αγρείκους και οι άνθρωποι - νέοι, γέροι, μαθητές, γονείς, παιδιά - ξεχνούν. Άλλοι ξεχνούν την εισβολή, άλλοι τους αγνοουμένους, άλλοι τους πρόσφυγες, άλλοι ξεχνούν ότι ζούμε σε μια κατεχόμενη χώρα, άλλοι ξεχνούν το ιστορικό μας χρέος, αιμοδοτούν το ψευδοκράτος και υποστηρίζουν την ανάπτυξη των πολιτειακών του δομών. Το χείριστο όμως είναι ότι, σαν νέα γενιά συνηθίσαμε και βολευτήκαμε όλοι στα σπιτάκια μας, με τους λεφτάδες γονείς μας, κι ενώ αντικρύζουμε κάθε βράδυ την φωταγωγημένη τεραστίων διαστάσεων στην πλαγιά του Πενταδακτύλου σημαία του ψευδοκράτους μένουμε απαθής ζώντας σε ένα κλίμα "συμβιβασμού" και "ρεαλισμού". Στη θέση της σημαίας αυτής, έπρεπε κι όφειλε να κυματίζει ζωγραφισμένη η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ, σύμβολο αγώνα και ελευθερίας. Μιας ελευθερίας που είναι “απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά”.

Οι άνθρωποι διαφορετικοί, οι θυσίες ξεχωριστές, μα ο δρόμος μας είναι κοινός. Κι όμως, Ελληνικές σημαίες καίγονται στα προαύλια των Πολυτεχνείων, σε κλειστές αίθουσες και σε στάδια, εξιβρίζοντας έτσι το Έθνος, ταυτόχρονα την ίδια μας την πίστη και εν τέλει υποσκάπτοντας και χλευάζοντας την ίδια μας την εθνικολογικοπολιτιστική φυσιογνωμία. Φτάνουμε έτσι σε ένα πάτο που δε μας χωρά παραπέρα, γιατί πολύ απλά δεν έχει πιο κάτω να φτάσουμε.

Όμως ο κοινός εκείνος δρόμος που αναφέραμε πιο πάνω, εμπνέει ανθρώπους κάθε ηλικίας, οι οποίοι αντιστέκονται, παραμένουν όρθιοι, αγέρωχοι στις επάλξεις, αγωνιούν και μάχονται για τα αθάνατα ιδανικά που γεννήθηκαν στον τόπο αυτό και αποθηκεύτηκαν μέσα από την σημαία και τους αγώνες υπέρ αυτής.

Τέλος, για εμάς τίποτα δεν χαρακτηρίζεται ως ιερότερο σύμβολο από την Ελληνική μας σημαία. Τίποτα, γιατί κατέχει την τελειότατη απεικόνιση για την του Έθνους σωτηρία και την λαμπρότερη απόδειξη της απαράμιλλης Χριστιανικής αγάπης και Ορθόδοξης μας πίστης.
Πάντοτε θα την κρατάμε ψηλά, αυτό το υποσχόμαστε.

Πάντοτε θα κυματίζει υπερήφανη, είτε από μπαλκόνια, είτε από δρόμους, είτε από τα στάδια. Θα έρθει κι η ώρα που θα κυματίσει ξανά και στον Πενταδάκτυλο και στο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα στην Καρπασία.

Η Ελληνική μας σημαία πολύ απλά αγαπητοί αναγνώστες, είναι σύμβολο αγώνα, ελευθερίας μα πάνω απ΄όλα υπενθύμισης του ιστορικού μας χρέους προς την πατρίδα, τη σωτηρία του Έθνους ολάκερου και των ατελείωτων παλικαριών.

Η Ελληνική μας σημαία είναι το ιερότερο σύμβολο όλων των εποχών.
Έλληνες, μην επιτρέπετε να ποδοπατείται, να φλέγεται και να ατιμάζεται.
Έλληνες, προστατεύσετέ την!



Μέσα μας βαθιά για σένα μια λαχτάρα πάντα ζει,
την πατρίδα συμβολίζεις και τη λευτεριά μαζί.
Γαλανόλευκη η θωριά σου και φαντάζεις μες στο νου
σαν το κύμα, σαν το γέλιο του πελάου και τ’ ουρανού.

Της τιμής και της ανδρείας την αστείρευτη πηγή
του λευκού σταυρού σου η χάρη δυναμώνει κι ευλογεί.
Κι όσοι χάνονται για σένα σπώντας σίδερα βαριά
ξεψυχούν και τραγουδάνε «χαίρε ω χαίρ’ ελευθεριά».

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: "Η Επανάσταση των πολιτών..."

Με τον όρο «Επανάσταση των πολιτών» εννοούμε την κάθε μορφή αγανάκτησης που έχουν εκδηλώσει οι πολίτες του σήμερα και εκδηλώθηκε ιδιαίτερα σε Ελλάδα και Κύπρο, το καλοκαίρι του 2011.

Αγανακτισμένοι στην Αθήνα

Άλλοι βλέποντας τα τεράστια χρέη, άλλοι τα πολιτικά γεγονότα, άλλοι την κοροϊδία από μέρους των «σωτήρων» Ευρωπαίων, οδηγήθηκαν στους δρόμους. Όπως και να έχουν τα πράγματα, όμως, ένα είναι το σίγουρο. Ότι πάντα τα λάθη των πολιτικών τα πληρώνει ο απλός λαός. Κάθε πορεία διαμαρτυρίας –με ελάχιστες εξαιρέσεις σε όλο τον ελληνικό χώρο- πνίγηκε στη βία καθώς, οι "δίκαιες" κυβερνήσεις σε Κύπρο και Ελλάδαδεν δίστασαν να καταστήλουν μια πολλές κοινωνικές αντικυβερνητικές πορείες με ...ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ (από όλες τις ηλικίες), χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, ρόπαλα και ασπίδες.

Αγανακτισμένοι στη Λευκωσία

Συγκεκριμένα, μιλώντας για την Κύπρο, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο λαός μας δεν συνήθισε να βγαίνει στο δρόμο για κανέναν απολύτως λόγο. Είναι πασιφανές το γεγονός αυτό, αφού το βλέπουμε και τις μέρες αυτές όπου σημειώνονται περικοπές μισθών, επιδομάτων, ενώ αντίθετα, ελάχιστη είναι η μείωση μισθών των πολιτικών.Ήρθε ο καιρός να βγούμε κι εμείς στο δρόμο, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε και να ζητήσουμε αυτά που μας ανήκουν... αλλιώς θα πεινάσουμε! Χωρίς να θέλουμε να ρίξουμε κάτω πράσινους, κόκκινους ή μπλέ αλλά απαιτώντας, αλλαγή πορείας τόσο σε κοινωνικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Αγανακτισμένοι στη Λευκωσία

Έχουμε συνηθίσει στην καλοπέραση και στο πώς να τα έχουμε όλα έτοιμα, όμως, ποτέ δεν αντιληφθήκαμε ειλικρινά πως αυτά που έχουμε σήμερα, αποκτήθηκαν πριν λίγα χρόνια με κόπο και ιδρώτα. Θα έρθει η ώρα που θα μιλήσει ο λαός, ακριβώς όπως το καλοκαίρι που μας πέρασε. Ο πραγματικός αφέντης του τόπου, αυτός που πεινά, αυτός που δουλεύει για να ζήσει την οικογένειά του και όχι αυτοί που λένε ότι ανήκουν στις λαϊκές μάζες και την ίδια στιγμή, πνίγουν το λαό πίσω από την πλάτη του με φόρους και άλλα δεκάδες βάρη.

Οι χώρες δεν χρειάζονται κτήρια, οι χώρες χρειάζονται ελπίδα... Αυτή η ελπίδα έσβησε από κάθε πρόσωπο. Εκείνη τη φλόγα χρειαζόμαστε που θα δώσει λύσεις στα προβλήματα μας. Ως συνειδητοποιημένοι πολίτες καλούμαστε να φανούμε αντάξιοι στις προκλήσεις των καιρών. Γιατί... «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Αντίδραση - Αντίσταση - Δικαίωση

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Φεβρουάριος 2012

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Ίμια... για να μην ξεχνάμε!

"Σε καμιά βραχονησίδα σημαία τουρκική, Έλληνες ξυπνήστε πριν η χώρα μας χαθεί..."

                           

Ελληνίδες & Έλληνες, σε όλους μας είναι γνωστό το τι διεξήχθη τον Ιανουάριο του 1996στην περιοχή του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Στις 31/1/96 ομάδα του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού και ένοπλοι καταδρομείς έφτασαν στην Μικρή Ίμια και κατέστειλαν την Ελληνική μας σημαία, μετά από απανωτά επεισόδια. Τότε, ελικόπτερο τουΕλληνικού Πολεμικού Ναυτικού με υποπλοιάρχους τους Χριστόδουλο Καραθανάσηκαι Παναγιώτη Βλαχάκο και αρχικελευστή τον Έκτορα Γιαλοψό, στην προσπάθειά του να αναγνωρίσει την ύπαρξη εχθρών στην ελληνική βραχονησίδα και θέλοντας να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος, κατερρίφθη και οι τρεις αξιωματικοί σκοτώθηκαν.

Οι πολιτικοί όπως ήταν σχεδόν αναμενόμενο δεν αντέδρασαν, εντούτοις, σίγασαν και κρύφτηκαν! Διερωτήθηκαν “να σκοτωθούμε γιαμιά βραχονησίδα;”. Επέδειξαν ακόμη μια φορά, περίτρανα, την ανύπαρκτη, άχρωμη και άοσμη πολιτική διπλωματία που ταλανίζει εδώ και καιρό τον κόσμο τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Κύπρο, δείχνοντας ξανά ότι είναι υπέρμαχοι μιας μονόπλευρης φιλίας που έχουν το θράσος να αποκαλούν “ελληνοτουρκική”.


Ξεχωριστό όμως μέρος έχουμε και θέλουμε να έχουμε εμείς. Εμείς, που τιμούμε τον Χριστόδουλο, τον Παναγιώτη και τον Έκτορα. Τρία, από τα χιλιάδες παλικάρια, πουέντυσαν με τον χρυσό τους μανδύα το βωμό όχι της “ελληνοτουρκικής φιλίας” των πολιτικών, αλλά το βωμό της Ελλάδος μας. Είμαστε βέβαιοι ότι βρίσκονται στο υπέρλαμπρο Πάνθεο των Ηρώων του Ελληνισμού κι αυτοί. Κάπου ανάμεσα στον Λεωνίδα, στον Διάκο, στον Παλληκαρίδη και σε χιλιάδες άλλους ήρωες.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ!

«Η μεγαλωσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα.Με της καρδιάς τοπύρωμα μετριέται και με το αίμα…» (Κ. Παλαμάς)


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Ιανουάριος 2012