Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - OXI

28 Οκτωβρίου 1940. Μια τέτοια μέρα, δεν θα μπορούσε κανένας Έλληνας να μη στρέψει τη ροή της μνήμης του έστω και για μια στιγμή στα δύσκολα μεν, αλλά ένδοξα χρόνια αυτής της εποποιίας.

Οι αλαζονικές δυνάμεις του άξονα ζητούν από μια μικρή χώρα, την Ελλάδα, να αφήσει τα στρατεύματά τους να περάσουν από τα εδάφη της. Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου η αθρωπότητα παγώνει μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής και λεβεντιάς. Η απάντηση της Ελλάδας στους Ιταλούς και τον Μουσολίνι, ένα ηχηρό ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που θυμίζει το «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα στους Πέρσες, ένα ΟΧΙ που γράφτηκε ανεξίτηλα στην ένδοξη ιστορία του Ελληνικού έθνους.


Σύσσωμος ο ελληνικός λαός, αμέσως, τρέχει στο μέτωπο να υπερασπιστεί τα πάτρια του εδάφη. «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδόσω». Παρά τα λιγοστά μέσα και οπλισμό που διαθέτουν οι Έλληνες στρατιώτες, τολμούν να κοιτάξουν κατάματα τον πάνοπλο εχθρό και πάνω στα παγωμένα βουνά της Ηπείρου διδάσκουν στον κόσμο ότι η λευτεριά αποκτιέται με της καρδιάς το πύρωμα και με το αίμα. Οι γυναίκες της Ηπείρου αφήνουν τις οικογένειες τους και τρέχουν στο μέτωπο να βοηθήσουν τους μαχόμενους Έλληνες στρατιώτες. Κουβαλούν πολεμοφόδια, τρόφιμα και περιθάλπουν τους τραυματίες, οι γυναίκες της Ηπείρου δείχνουν ότι η λεβεντιά και ο ηρωισμός κυλάει στο αίμα των Ελλήνων.
Πολλοί είναι και οι Κύπριοι που σπεύδουν εθελοντές και πολεμούν το ναζισμό και το φασισμό σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αφρική.
 Έτσι, μετά από σκληρές και άνισες μάχες οι Έλληνες νικούν τους Ιταλούς. Ποιός θα το πίστευε πως μια χούφτα άοπλοι θα νικούσαν την Ιταλική πολεμική μηχανή. Και όμως, οι Έλληνες δίδαξαν ότι σε ένα πόλεμο δεν ρωτάμε «πόσοι είναι οι εχθροί;», ρωτάμε «πού είναι οι εχθροί;».


Έτσι, ηττημένος και ταπεινωμένος ο Ντούτσε, ζητά τη βοήθεια της Γερμανίας, της μεγάλης δύναμης του άξονα. Τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Επικρατεί χάος. Πολλοί φεύγουν και πάνε αντάρτες στα βουνά. Άλλοι καταφεύγουν στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες για να πολεμήσουν από εκεί τον φασισμό. Άλλοι μένουν πίσω. Επικρατεί η φτώχεια και η πείνα. Δυστυχώς όμως, ούτε και σε αυτή τη δύσκολη στιγμή δεν έλειπε ο εφιάλτης του Έθνους, το σκοτεινό χέρι της προδοσίας. Προδότες και μαυραγορίτες έγιναν το δεξί χέρι των βαρβάρων και στράφηκαν ενάντια στους συμπατριώτες τους. Οι Γερμανοί προβαίνουν σε φρικαλεώτητες και σφαγές. Το φρόνημα των Ελλήνων όμως δεν κάμπτεται,  μένει όρθιο και αγωνιστικό, όπως έκανε πάντα στο πέρασμα των αιώνων. Στα βουνά συνεχίζουν να γράφονται σελίδες ηρωισμού, ενώ ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη και δείχνουν, έτσι, ότι οι Έλληνες ούτε υποτάχθηκαν αλλά ούτε πρόκειται να υποταχθούν. Ακόμα και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, σε ομιλία του, δήλωσε ότι ο μόνος λαός που του αντιστάθηκε με απαράμιλλο θάρρος ήταν οι Έλληνες, ενώ ο Γουίνστον Τσώρτσιλ δήλωσε χαρακτηριστικά, «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Ελληνες πολεμούν ως ήρωες, από τώρα και στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».


Οι Γερμανοί φεύγουν από την Ελλάδα το 1944, αφήνωντας πίσω τους συντρίμια και πάνω από 500.000 νεκρούς. Δυστυχώς, όμως, τα βάσανα της μητέρας Ελλάδας δεν είχαν τελειώσει ακόμα. Ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός αναπτύσσεται και η Ελλάδα κλαίει για τα παιδιά της που χαθηκαν από  Έλληνες και ένα μεγάλο «Γιατί;» ακούγεται μέχρι και σήμερα. «Γιατί ο αδερφός να σκοτώνει τον αδερφό, γιατί;».
Συναγωνιστές, εμείς σήμερα ωφείλουμε να παραδειγματιστούμε από τους ήρωες του ΄40, να μεθύσουμε από το αθάνατο κρασί του ΄21 και να πολεμήσουμε με όποια μέσα μπορούμε, και να γράψουμε και εμείς με τη σειρά μας χρυσές σελίδες στην ήδη πολυσέλιδη ένδοξη ελληνική ιστορία. Ενωμένοι, να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, την Ελευθερία, τα ιδανικά και τη δικαιοσύνη, όπως έπραξαν οι πρόγονοί μας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το μέλλον αυτού του τόπου βρίσκεται στα χέρια μας και ωφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας Ελύθερη και ΟΧΙ υποδουλωμένη πατρίδα.