"Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας..." Πετράκης Γιάλλουρος


Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 OXI


28 Οκτωβρίου 1940. Μια τέτοια μέρα, δεν θα μπορούσε κανένας Έλληνας να μη στρέψει τη ροή της μνήμης του έστω και για μια στιγμή στα δύσκολα μεν, αλλά ένδοξα χρόνια αυτής της εποποιίας.
Οι αλαζονικές δυνάμεις του άξονα ζητούν από μια μικρή χώρα, την Ελλάδα, να αφήσει τα στρατεύματά τους να περάσουν από τα εδάφη της. Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου η αθρωπότητα παγώνει μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής και λεβεντιάς. Η απάντηση της Ελλάδας στους Ιταλούς και τον Μουσολίνι, ένα ηχηρό ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που θυμίζει το «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα στους Πέρσες, ένα ΟΧΙ που γράφτηκε ανεξίτηλα στην ένδοξη ιστορία του Ελληνικού έθνους.



 Σύσσωμος ο ελληνικός λαός, αμέσως, τρέχει στο μέτωπο να υπερασπιστεί τα πάτρια του εδάφη. «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδόσω». Παρά τα λιγοστά μέσα και οπλισμό που διαθέτουν οι Έλληνες στρατιώτες, τολμούν να κοιτάξουν κατάματα τον πάνοπλο εχθρό και πάνω στα παγωμένα βουνά της Ηπείρου διδάσκουν στον κόσμο ότι η λευτεριά αποκτιέται με της καρδιάς το πύρωμα και με το αίμα. Οι γυναίκες της Ηπείρου αφήνουν τις οικογένειες τους και τρέχουν στο μέτωπο να βοηθήσουν τους μαχόμενους Έλληνες στρατιώτες. Κουβαλούν πολεμοφόδια, τρόφιμα και περιθάλπουν τους τραυματίες, οι γυναίκες της Ηπείρου δείχνουν ότι η λεβεντιά και ο ηρωισμός κυλάει στο αίμα των Ελλήνων.
Πολλοί είναι και οι Κύπριοι που σπεύδουν εθελοντές και πολεμούν το ναζισμό και το φασισμό σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αφρική.
 Έτσι, μετά από σκληρές και άνισες μάχες οι Έλληνες νικούν τους Ιταλούς. Ποιός θα το πίστευε πως μια χούφτα άοπλοι θα νικούσαν την Ιταλική πολεμική μηχανή. Και όμως, οι Έλληνες δίδαξαν ότι σε ένα πόλεμο δεν ρωτάμε «πόσοι είναι οι εχθροί;», ρωτάμε «πού είναι οι εχθροί;».



Έτσι, ηττημένος και ταπεινωμένος ο Ντούτσε, ζητά τη βοήθεια της Γερμανίας, της μεγάλης δύναμης του άξονα. Τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Επικρατεί χάος. Πολλοί φεύγουν και πάνε αντάρτες στα βουνά. Άλλοι καταφεύγουν στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες για να πολεμήσουν από εκεί τον φασισμό. Άλλοι μένουν πίσω. Επικρατεί η φτώχεια και η πείνα. Δυστυχώς όμως, ούτε και σε αυτή τη δύσκολη στιγμή δεν έλειπε ο εφιάλτης του Έθνους, το σκοτεινό χέρι της προδοσίας. Προδότες και μαυραγορίτες έγιναν το δεξί χέρι των βαρβάρων και στράφηκαν ενάντια στους συμπατριώτες τους. Οι Γερμανοί προβαίνουν σε φρικαλεώτητες και σφαγές. Το φρόνημα των Ελλήνων όμως δεν κάμπτεται,  μένει όρθιο και αγωνιστικό, όπως έκανε πάντα στο πέρασμα των αιώνων. Στα βουνά συνεχίζουν να γράφονται σελίδες ηρωισμού, ενώ ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη και δείχνουν, έτσι, ότι οι Έλληνες ούτε υποτάχθηκαν αλλά ούτε πρόκειται να υποταχθούν. Ακόμα και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, σε ομιλία του, δήλωσε ότι ο μόνος λαός που του αντιστάθηκε με απαράμιλλο θάρρος ήταν οι Έλληνες, ενώ ο Γουίνστον Τσώρτσιλ δήλωσε χαρακτηριστικά, «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Ελληνες πολεμούν ως ήρωες, από τώρα και στο εξής θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».



Οι Γερμανοί φεύγουν από την Ελλάδα το 1944, αφήνωντας πίσω τους συντρίμια και πάνω από 500.000 νεκρούς. Δυστυχώς, όμως, τα βάσανα της μητέρας Ελλάδας δεν είχαν τελειώσει ακόμα. Ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός αναπτύσσεται και η Ελλάδα κλαίει για τα παιδιά της που χαθηκαν από  Έλληνες και ένα μεγάλο «Γιατί;» ακούγεται μέχρι και σήμερα. «Γιατί ο αδερφός να σκοτώνει τον αδερφό, γιατί;».
Συναγωνιστές, εμείς σήμερα ωφείλουμε να παραδειγματιστούμε από τους ήρωες του ΄40, να μεθύσουμε από το αθάνατο κρασί του ΄21 και να πολεμήσουμε με όποια μέσα μπορούμε, και να γράψουμε και εμείς με τη σειρά μας χρυσές σελίδες στην ήδη πολυσέλιδη ένδοξη ελληνική ιστορία. Ενωμένοι, να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, την Ελευθερία, τα ιδανικά και τη δικαιοσύνη, όπως έπραξαν οι πρόγονοί μας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το μέλλον αυτού του τόπου βρίσκεται στα χέρια μας και ωφείλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας Ελύθερη και ΟΧΙ υποδουλωμένη πατρίδα.


*Το παρόν άρθρο έχει γραφτεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Οκτώβριος 2011

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ: Mακεδονικός Αγώνας και Εξέχουσες προσωπικότητες

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένη με μαρτύρων αίμα, ηρωισμούς και ολοκαυτώμαατα. Οι πρωταγωνιστές του προέρχονταν από ολόκληρο τον Ελληνισμό. Ωστόσο, το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο γηγενής πληθυσμός της Μακεδονίας, ο οποίος όχι μόνο αγωνίστηκε αβοήθητος για τριάντα περίπου χρόνια να διαφυλάξει την ελληνικότητά του από τις διάφορες εχθρικές προπαγάνδες, αλλά και συμπαραστάθηκε με θέρμη και αποτελεσματικότητα τους Μακεδονομάχους που έσπευσαν από κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδας στη Μακεδονία για να πάρουν μέρος στην ένοπλη φάση του Αγώνα, στα χρόνια 1904-1908.




Η Μακεδονία όπως και η λοιπή Ελλάδα, γέφυρα ανάμεσα σε δύο ηπείρους και σε δύο θάλασσες, με τεράστια στρατηγική και πολιτική σημασία, όταν πια άρχισε να κλονίζεται η κυριαρχία της Τουρκίας στη Βαλκανική, έγινε το μήλος της έριδος των Μεγάλων Δυνάμεων. Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον έδειχνε η Ρωσία, η οποία αισθανόταν ζωτική την ανάγκη να βγει στη Μεσόγειο. Έτσι, από την εποχή της Αικατερίνης της Μεγάλης ακόμα, εξεγείροντας διαρκώς τους ομόδοξους Έλληνες επεδίωκε να τους θέσει υπό την κηδεμονία της, για να γίνει με αυτόν τον τρόπο ο φυσικός κληρονόμος του Βυζαντίου στα Βαλκάνια και τη Μ. Ασία.

Όμως μετά το 1856 η Ελλάδα ξέφυγε από τη σφαίρα επιρροής της. Από τότε η Ρωσία εστίασε τις προσπάθειές της στην εθνική αφύπνιση του σλαβικού στοιχείο της Βαλκανικής, με το οποίο εκτός από το ομόδοξο, τη συνέδεε και το όμαιμον. Μετά την κρατική αποκατάσταση των Σέρβων, η ρωσική εξωτερική πολιτική επικεντρώθηκε σταδιακά στην ενίσχυση της βουλγαρικής συνείδησης, στην αυτονομία της βουλγαρικής εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και στη δημιουργία του βουλγαρικού κράτους. Χωρίς αμφοβολία, σημαντικότερο γεγονός στάθηκε το Σχίσμα της βουλγαρικής εκκλησίας το 1872, η οποία ονομάσθηκε πια Εξάρχια και αποδεσμεύθηκε, όχι μόνο από τη θρησκευτική δικαιοδοσία, αλλά –το σημαντικότερο- και από την πολιτική εποπτεία του Πατριαρχείου.

Ο τυπικός εκείνος εκκλησιαστικός διαχωρισμός των χριστιανικών πληθυσμών σε Πατριαρχικούς και Εξαρχικούς πήρε ουσιαστικά τη μορφή εθνικής ανταπαράθεσης Ελλήνων και Βουλγάρων και αποτέλεσε την απαρχή του Μακεδονικού Αγώνα.

Στο μεταξύ, στην από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική Μακεδονία, οι υπόδουλοι Έλληνες δεν είχαν πάψει να εκδηλώνουν την απόφασή τους να συμμεριστούν τη μοίρα του υπόλοιπου Ελληνισμού. Αυτό έδειξαν άλλωστε και οι αγώνες και οι θυσίες τους κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1821, με τον Εμμανουήλ Παπά, και της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας, το 1822, με τον Καρατάσο, το Γάτσο, το Ζαφειράκη και τον Διαμαντή. Το ίδιο συνέβη και με τις απελευθερωτικές προσπάθεις στη Μακεδονία κατά τον 19ο αιώνα, όπως π.χ. η επαναστατική κίνηση στη Χαλκιδική το 1854 και στην περιοχή του Ολύμπου το 1878. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες αυτές, η Μακεδονία παρέμεινε υπόδουλη.

Αλλά η δημιουργία της βουλγαρικής Εξαρχίας αποτέλεσε τη βάση για την προβολή των βουλγαρικών διεκδικήσεων και στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο, διεκδικήσεων που οξύνθηκαν κυρίως μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Ηγεμονίας, το 1878. Η βουλγαρική προπαγάνδα από εξαρχικούς δασκάλους και ιερείς στα μακεδονικά χωριά τυπικά αποσκοπούσε στον θρησκευτικό προσηλυτισμό. Ουσιαστική όμως απέβλεπε στην ισχυροποίηση των βουλγαρικών θέσεων στην Μακεδονία. Γιατί τα χρόνια εκείνα οι διακρίσεις των πληθυσμών στη νευραλγική αυτή περιοχή των Βαλκανίων δεν γινόταν με βάση την εθνική τους ταυτότητα, αλλά τη θρησκευτική τους επιλογή. Εξαρχικός ή Σχισματικός σήμαινε αντίστοιχα Βούλγαρος και Πατριαρχικός ή Ορθόδοξος Έλληνας.

Για πάνω από τριάντα χρόνια ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της Μακεδονίας, μόνος και αβοήθητος, με μοναδικά όπλα το σχολείο και την εκκλησία (τα οποία ο ίδιος συντηρούσε), πάλεψε για να μην αποκοπεί από τις ρίζες του, την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό. Οιερέας και ο δάσκαλος αναδείχθηκαν στα χρόνια εκείνα τα ισχυρότερα στηρίγματα του χειμαζόμενου Γένους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα αποτελέσματα της βουλγαρικής προσπαγάνδας. Οι Μακεδόνεςε, ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι, έμειναν με πείσμα προσκολλημένοι στο Πατριαρχείο, διατηρώντας γρηγορούσα την ελληνική τους εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό και οι σλαβόφωνοι εξαιτίας της φανατικής τους προσήλωσης στην ελληνική ιδέα ονομάστηκαν από τους αντίπαλους Γραικομάνοι, δηλαδή μανιακοί Έλληνες.

Και όταν οι Βούλγαροι διαπίστωσαν, ότι δεν μπορούσαν να επιβληθούν με ειρηνικά μέσα, σταδιακά, από το 1895 και εξής, πέρασαν στη βία των όπλων. Η στροφή αυτή έγινε κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των Οθωμανών, που εφάρμοζαν την πολτική του “διαίρει και βασίλευε”. Τέλος, τον Ιούλιο του 1903, στην περιοχή της βορειδυτικής Μακεδονίας, κήρυξαν την εξέγερση του ίλιντεν, για να προβάλουν δήθεν το Μακεδονικό Ζήτημα στην Ευρώπη, αλλά με απώτερο σκοπό να ενσωματώσουν τη Μακεδονία στο βουλγαρικό κράτος, με την ίδια μέθοδο που είχαν προσαρτήσει, λίγα χρόνια πρωτύτερα (1885) την Ανατολική Ρωμυλία. Επιλεγμένοι τους στόχοι υπήρξαν τα ελληνική βλαχοχώρια Κλείσουρα, Κρούσοβο και Νυμφαίο, τα οποία, αν καταλαμβάνονταν θα παρέλευε –πίστευαν οι Βούλγαροι- κάθε μορφής αντίσταση. Αλλά οι Τούρκοι σύντομα πέρασαν στην αντεπίθεση και έτσι η επανάσταση του Ίλιντεν έσβησε σαν πυροτέχνημα. Τραγικά θύματά της, ωστόσο, υπήρξαν κυρίως οι Έλληνες, που σφυροκοπήθηκαν άγρια και από τους Βούλγαρους και από τους Τούρκους.

Όμως, παρά την αποτυχία της ψευδοεπανάστασης του Ίλιντεν, η Μακεδονία είχε κατακλυστεί από βουλγαρικά σώματα. Ο Ελληνισμός μάτωνε. Και τότε το θαύμα έγινε. Από τα σπλάγχνα του μαρτυρικού λαού της Δυτικής Μακεδονίας, που του είχαν σωθεί όλα τα αποθέματα καρτερίας, ξεπήδησε η αντιστασιακή φλόγα. Πρωτοπόροι στον Αγώνα στάθηκαν ο Ίων Δραγούμης, γραμματέας του ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι, και ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης. Από το 1902 ο Δραγούμης, κηρύσσοντας αληθινή εθνική σταυροφορία στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας, κατηχούσε, εμψύχωνε, όριζε διοικητικές επιτροπές σε πόλεις και χωριά και οργάνωσε τη “Μακεδονική ΛΑμυνα” στην περιοχή Μοναστηρίου. Ο Καραβαγγέλης από τη δική του πλευρά συγκρότησε τα πρώτα αντάρτικα σώματα Δυτικομακεδόνων ενόπλων, με αρχηγούς τον Κώττα από τη Ρούλια και το Βαγγέλη Στρεμπενιώτη.

Αλλά και η κοιμισμένη ως τότε Αθήνα αφυπνίστηκε. Την άνοιξη του 1904 στάλθηκαν μυστικά στη Μακεδονία τέσσερις παράξενοι ζωέμποροι. Στην πραγματικότητα ήταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Ανάμεσά τους και ο Παύλος Μελάς, με το ψευδώνυμο Πέτρος Δέδες. Ο Μελάς ξαναγύρισε στη Μακεδονία τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου με δικό του αντάρτικο σώμα, ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονομάτων των δύο παιδιών του. Οι Μακεδόνες τον δέχθηκαν σαν ελευθερωτή. Ο λαός σιγά – σιγά αναθάρρησε. Και όταν στις 13 Οκτωβρίου του 1904 το βόλι τον έρριξε νεκρό στη Στάτιστα, έγινε εθνικό σύμβολο και πέρασε σαν ήρωας στην αιωνιότητα. Γιατί ο θάνατός του, αντί να αποθαρρύνει, θέριεψε τον Αγώνα. Τότε, από κάθε μεριά της ελληνικής γης, από τη Βόρειο Ήπειρο ως την Κρήτη και την Κκύπρο, άρχισαν να καταφθάνουν γενναίοι Μακεδονομάχοι, που αποθανατίστηκαν με τα θρυλικά πλέον ψευδώνυμά τους: Bάρδας, Ακρίτας, Μπούας, Κόρακας, Νικηφόρος, Ρούβας και άλλοι. Οι Μακεδόνες καπετάνιοι –Νταλίπης, Πύρζας, Μητρούσης, Γιαγκλής, Κύρου, Στέφος, Ράμναλης- τους δέχθηκαν με ενθουσιασμός και συνεργάστηκαν στενά μαζί τους.

Παράλληλα στην Αθήνα το Μακεδονικό Κομιτάτο, στελεχωμένο από άνδρες όπως ο Στέφανος Δραγούμης, ο Δημήτριος Καλαποθάκης και ο Νικόλαος Πολίτης προσπάθησε να διαφωτίσει την ελληνική και την ευρωπαική κοινή γνώμη για όσα συνέβαιναν στην Μακεδονία και για τους κινδύνους του Ελληνισμού. Προς την ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και ο Κεντρικός Μακεδονικός Σύλλογος τωνν αδελφών Θεοχάρη και Μαυρούδη Γερογιάννη, καθώς επίσης και άλλοι ανάλογοι σύλλογοι και σωματεία.Καθοριστική υπήρξε η συμβολή στον Αγώνα και των αμάζων Μακεδόνων όλων των ηλικιών, των φύλων και των κοινωνικών τάξεων. Χωρικές ζύμωναν το ψωμί των Μακεδονομάχων, έπλεναν τα ρούχα ους και έδεναν τις πληγές τους. Στις πόλεις επιτροπές κυριών, οργανωμένες σε φιλόπτωζα σωματεία συγκέντρωναν εφόδια. Απλοί χωρικοί μετέφεραν κρυφά οπλισμό και πληροφορίες. Γιατροί, σιδηροδρομικοί, έμποροι, εργοστασιάρχες, εργάτες, ο καθένας από την έπαλξή του, βοήθησαν με όλες τους τις δυνάμεις τον Αγώνα. Και φυσικά, ιδιαίτερα συμαντική υπήρξε η παρουσία των ιερέων, των δασκάλων και των διδασκαλισσών, γι’ αυτό και βρίσκονταν αδιάκοπα στο στόχαστρο του εχθρού.

Τέσσερα χρόνια κράτησε ο ένοπλος Μακεδονικός αγώνας. Έγιναν πολλές αιματηρές συγκρούσεις και αναρίθμητοι υπήρξαν οι μάρτυρες και οι ήρωες. Τελικά, το 1908, η επανάσταση των Νεοτούρκων, παράλληλα με την παραχώρηση συντάγματος, έδωσε αμνηστεία στους εμπόλεμους και υποσχέθηκε ισονομία και ισοπολιτεία σε όλες τις εθνότητες του Οθωμανικού Κράτους. Έτσι, οι μέχρι χθες αντίπαλοι, έδωσαν τα χέρια, ελπίζοντας πιά σε ειρηνικές και ήρεμες μέρες.

Όμως οι Νεότουρκοι, ακολούθησαν σκληρή εθνικιστική πολτική, που τελικά οδήγησε στη σύναψη συμμαχίας ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς των Ελλήνων, Σέρβων, Βουλγάρων και Μαυροβουνίων, οι οποίοι, τον Οκτώβριο του 1912, κήρυξαν επιτέλους τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.

Οι παλιοί Μακεδονομάχοι οργανωμένοι σε σώματα προσκόπων άνοιξαν το δρόμο στον ελληνικό στρατό, ο οποίος με επικεφαλής, το διάδοχο τότε Κωνσταντίνο ελευθέρωνε τη μια μετά την άλλη τις πόλεις της Μακεδονίας. Στις 26 Οκτωβρίου οι ελληνικές εμπροσθοδυλακές έμπαιναν θριαμβευτικά στη Θεσσαλονίκη.

Η συμμαχία όμως των βαλκανικών λαών δεν ήταν ιδιαίτερα ανθεκτική, καθώς εκ προοιμίου υπονομεύονταν από μίση αιώνων. Έγιναν αρκετά μεθοριακά επεισόδια και Έλληνες και Σέρβοι, βρέθηκαν ξανά αντιμέτωποι με τους Βούλγαρους. Ο ελληνικός στρατός μετά από αιματηρές και νικηφόρες μάχες στη γραμμή Κιλκίς – Λαχανά ελευθέρωσε την ανατολική Μακεδονία, το καλοκαίρι του 1913. Και προχώρησε βαθιά μέσα στο έδαφος της σημερινής Βουλγαρίας. Τελικά, η ειρήνη αποκαταστήθηκε με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου με την οποία επιδικάστηκε στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής Μακεδονίας, ενώ οι βόρειες περιοχές της μοιράστηκαν ανάμεσα στη Σερβία και τη Βουλγαρία.

Τυπικά, ο Μακεδονικός Αγώνας είχε τερματιστεί και το Μακεδονικό Ζήτημα φάνηκε πως επιτέλους είχε κλείσει. Η ψυχρότητα με τη Βουλγαρία διατηρήθηκε βέβαια αρκετά χρόνια, αλλά έγιναν πολλές προσπάθειες για την προσέγγιση και την ειρηνική συνεργασία των δύο κρατών.

Όμως το Μακεδονικό Ζήτημα αναζωπυρώθηκε και πάλι μετά την ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της λεγόμενης Μακεδονίας. Το κρατικό αυτό μόρφωμα, μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας και σημιούργημα του Τίτο, άρχισε να εμφανίζεται από το 1944 ως κληρονόμος των ιστορικών παραδόσεων, ελληνικών, σερβικών και βουλγαρικών, ολόκληρου του μακεδονικού γεωγραφικού χώρου. Στο διάστημα που μεσολάβησε ως τις μέρες μας, τα γεγονότα διαστρεβλώθηκαν κατάλληλα, ώστε να εμφανίζεται σήμερα ένα ξεχωριστό “Μακεδονικό” Έθνος, με ιστορία αιώνων. Κατά τη διαδικασία αυτή κεφάλαια της ελληνική, της σερβικής και βουλγαρικής ιστορίας (αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης) πλαστογραφήθηκαν, παραποιήθηκαν και αναβαπτίσθηκαν “μακεδονικά”. Το τοπικό σλαβικό ιδίωμα, διάλεκτος της βουλγαρικής γλώσσας, ανασυντάχθηκε και ονομ΄σατηκε “μακεδονική γλώσσα”. Το σημαντικότερο όμως δημιούργημα των Σκοπίων ήταν η αριστοτεχνική προπαγανδιστική εκστρατεία, την οποία εξαπέλυσαν διεθνώς για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Βέβαια, η επιχειρηματολογία τους βρίσκει έδαφος μόνον εκεί, όπου επικρατεί η ιστορική άγνοια. Γιατίμ, για όσους έστω και στοιχειωδώς γνωρίζουν τα γεγονότα είναι ξεκαθαρισμένο, ότι η ιστορία της Μακεδονίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος διέδωσε στα π΄ρατα του κόσμου την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, γιατί ήταν Έλληνας. Τα αρχαία μάρματα, που αποκλαύπτει η προγονική γη των Μακεδόνων, με τις ελληνικές επιγραφές και ονόματα, είναι οι αδιάψευστοι φθεγγόμενοι μάρτυρες της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Οι βυζαντινές εκκλησίες, με τις ελληνικές επιγραφές, διάσπαρτες σε ολόκληρη τη νότια βαλκανική, υπενθυμίζουν το ελληνορθόδοξο ιστορικό της παρελθόν. Αλλά και στα νεότερα χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων, όπως άλλωστε και άλλων δίγλωσσαν Μακεδόνων, αποδείχθηκε στην πορεία των γεγονότων του 20ου αιώνα φανατικά ελληνικό.

Άλλωστε, όταν στα 1912 τα εθνικιστικά προβλήματα στα Βαλκάνια βρίσκονταν σε έξαρση και οι λαοί συμμαχούσαν για να ποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό, το λεγόμενο “Μακεδονικό Έθνος” ήταν ανύπαρκτο (την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη χαλκευθεί από τους πλαστογράφους της ιστορίας). Γι’ αυτό και καμιά ιστορική μαρτυρία γι’ αυτό και δεν χρονολογείται πριν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Η μελέτη και η βαθειά γνώση της ιστορίας λοιπόν, η επαγρύπνηση και η εγκατάλειψη του εφησυχασμού, αποτελούν σήμερα ασπίδα και δόρυ, τα πιο αποτελεσματικά όπλα, για την αντιμετώπιση κάθε επιβουλής εναντίον της Μακεδονίας.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΡΕΜΠΕΝΙΩΤΗΣ (1876 – 1904)






Γεννήθηκε στο Στρέμπενο, τα σημερινά Ασπρώγεια της Φλώρινας, και το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Γεωργίου ή Νάτσης. Με τη βοήθεια του Γερμανού Καραβαγγέλη σχημάτισε σώμα από ντόπιους αντάρτες και δέκα Κρητικούς, εξόντωσε τον βοεβόδα Κύρτσεφ και ολόκληρη την “τσέτα” του βοεβόδα Αλέξη, ενώ στην Κλεισούρα προξένησε μεγάλες απώλειες στους κομιτάτζηδες της λεγόμενης επανάστασης του Ίλιντεν.Δολοφονήθηκε στις 12 Μαίου του 1904, σε ενέδρα στον Αετό, καθώς επέστρεψε από το Μοναστήρι.
ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1870 – 1904)






Γεννήθηκε στη Μασσαλία από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Αξιωματικός του πυροβολικού και γαμπρός επ’ αδελφή του Ίωαν Δραγούμη, συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 και μπήκε μυστικά για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τον Κοντούλη, τον Παπούλα και τον Κολοκοτρώνη. Για δεύτερη φορά επέστρεψε τον Ιούλιο, ως δήθεν ζωέμπορος Πέτρος Δέδες και για Τρίτη και τελευταία φορά πέρασε τα σύνορα από τη μεριά της Κοζάνης στις 28 Αυγούστου του 1904 με σώμα 35 ανδρών ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.Ο θάνατός του από τουρικό βόλη στη Στάτιστα Καστοριάς – το σημερινό Μελά – στι; 13 Οκτωβρίου του 1904 τον έκανε ήρωα και σύμβολο του Μακεδωνικού Αγώνα.
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (1878 – 1920)






Ξεχωριστή μορφή του Μακεδονικού Αγώνα. Καταγόμενος από το Βογατσικό της Καστοριάς, γιος του Στεφάνου Δραγούμη γεννήθηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε νομικά και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα. Το 1902, ως Γενικός Γραμματέας, του ελληνικού προξενείου Μοναστηρίου, οργάνωσε την “ Εθνική Άμυνα” και αλυσίδα επιτροπών σε πόλεις και χωριά της Δυτικής Μακεδονίας. Εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους, ύψωσε την ελληνική σημαία στο προξενείο Θεσσαλονίκης την 26η Οκτωβρίου του 1912.Θύμα των πολιτικών παθών κατά τον εθνικό διχασμό, δολοφονήθηκε στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 1920. Αξιόλογο υπήρξε και το συγγραφικό του έργο.
ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΑΓΓΕΛΗΣ (1866 – 1935)






Γεννήθηκε στη Λέσβο και ήταν διδάκτωρ της Φιλοσοφίας. Το 1900 ανέλαβε την ποιματορία της Μητρόπολης Καστοριάς όπου και διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον Μακεδονικό Αγώνα. Οργάνωσε αντάρτικα σώματα με ντόπιους οπλαρχηγούς (Στρεμπενιώτη, Κώττα, Νταλίπη κ.τ.λ.), επιτροπές αγώνος σε πόλεις και χωριά και πειέθαλψε πυροπαθείς, πρόσφυγες και ορφανά κατά τα γεγονότα του Ίλιντεν. Το 1907 συνέχισε την εθνική του προσφορά στη Μ.Ασία. Το 1913 έγινε τοποτηρητής του Πατριαρχείου και το 1924 Έξαρχος στη Βιέννη, όπου και πέθανε το 1935. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Καστοριά.

*Φυλλάδιο από το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα (Σωματείο "Οι φίλοι του Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα),Προξένου Κορομηλά 23546 22 Θεσσαλονίκη

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ: ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1870 – 1904)





Γεννήθηκε στη Μασσαλία από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Αξιωματικός του πυροβολικού και γαμπρός επ’ αδελφή του Ίωαν Δραγούμη, συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 και μπήκε μυστικά για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τον Κοντούλη, τον Παπούλα και τον Κολοκοτρώνη. Για δεύτερη φορά επέστρεψε τον Ιούλιο, ως δήθεν ζωέμπορος Πέτρος Δέδες και για Τρίτη και τελευταία φορά πέρασε τα σύνορα από τη μεριά της Κοζάνης στις 28 Αυγούστου του 1904 με σώμα 35 ανδρών ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.Ο θάνατός του από τουρικό βόλη στη Στάτιστα Καστοριάς – το σημερινό Μελά – στι; 13 Οκτωβρίου του 1904 τον έκανε ήρωα και σύμβολο του Μακεδωνικού Αγώνα.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Οκτώβριος 2011

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Μας έκανε περήφανους η Εθνική μας ομάδα!


"Η πρόκριση αφιερωμένη σε όλους τους Έλληνες!"

Η Εθνική ομάδα της Ελλάδος μέσα από τις δυσκολίες που βιώνει η χώρα, λόγω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, κατόρθωσε να κάνει περήφανο όλο τον Ελληνισμό και να κάνει χιλιάδες Έλληνες να χαμογελάσουν μέσα στις δυσκολίες τους! 


Με αυτήν την νίκη σφράγισε την πρόκρισή της στα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2012. Η Ελλάδα τερμάτισε πρώτη στον 6ο προκριματικό όμιλο. Η Εθνική μας ομάδα δέχτηκε τέρμα στο 19’ από τον Ταραγκαμάτζε και έτσι, η Γεωργία μπήκε μπροστά στο σκορ. Οι ποδοσφαιριστές μας αντέδρασαν χάνοντας μεγάλες ευκαιρίες με τους Κατσουράνη και Γκέκα. Η λύτρωση της ομάδας μας ήρθε στο 79’ από μακρινό σουτ του Φωτάκη που κατέληξε στα δίχτυα του Ρεβιλισβίλι. Η ολική ανατροπή της Εθνικής ολοκληρώθηκε στο 85' με το εξαιρετικό πλασέ του Χαριστέα που ουσιαστικά, τελείωσε πρόωρα την υπόθεση πρόκρισης. Τελικό σκορ 1-2!

Το Εθνικό μας συγκρότημα θα αγωνιστεί ξανά το καλοκαίρι στην Ουγγαρία. Μακάρι να συνεχίσουν να μας κάνουν περήφανους! Μακάρι να καταφέρουν έστω και μέσα από το ποδόσφαιρο που ξέρουν να παίζουν, να διαφυλάξουν λίγη έστω από την αξιοπρέπειά μας. 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Οκτώβριος 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Το ΑΚΕΛ πιστό στην ατυχία του!


"Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται..."


Δεν μας τρομάζει το γεγονός ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας και η κυβέρνησή του αρνούνται κατηγορηματικά να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Είναι φυσικό, όμως, όταν έχεις υπέρ άνω όλων το κόμμα και όχι την αξιοπρέπειά σου. Ίσως τελικά έχουν δίκαιο; Ίσως να φταίνε οι πραξικοπηματίες; Αλλά αν μπορείτε εσείς που είστε και λίγο μεγαλύτεροί μου, απαντήστε μου σε μια ερώτηση! 

Το πόρισμα βγήκε εδώ και λίγες μέρες. Η απόφασή του ρίχνει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης στο Δημήτρη Χριστόφια, και στην κυβέρνησή του. Αμέσως, όταν είδαν ότι δεν τους βολεύει το πόρισμα και τελικά έχουν άδικο θυμήθηκαν ότι ο κ. Πολυβίου ήταν πραξικοπηματίας κατά την συνηθισμένη καραμελίτσα τους, (δεν μας εκπλήσσει εξάλλου, την έχουμε μάθει απ’ έξω)! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Πολυβίου δεν ενήργεισε από δική του πρωτοβουλία αλλά μετά αφού τον διόρισε ο Δημήτρης Χριστόφιας. Και σας ρωτώ! Αφού ο κ. Χριστόφιας διόρισε κάποιον της αρεσκείας του πώς μπορεί, έπειτα, να έρχεται και να κατηγορεί τον κ. Πολυβίου; 

Την ίδια νύχτα, μετά την ανακοίνωση του πορίσματος, ο κυπριακός λαός ήταν έξω από το προεδρικό ζητώντας την παραίτηση του προέδρου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (δικτατορίας μου μοιάζει). Ως συνήθως, οι δηλώσεις από μέρους των κυβερνώντων ήταν πλήρως αναμενόμενες, «ο πρόεδρος εκλέγηκε από τον λαό και θα μείνει μέχρι να τελειώσει η διορία του». Ναι, κύριοι, όμως ο πρόεδρος, ανέφερε προ του πορίσματος ότι «αν το πόρισμα μου καταλογίζει ευθύνες θα τις αναλάβω». 


Πέρασε μια βδομάδα και ο κ. Χριστόφιας δεν παραιτείται! Μένει στο θρόνο του σαν μεγάλος ηγέτης όπως θέλει να αποκαλείται! Συνεχίζει να φανατίζει τους δήθεν «αριστερούς», τους δήθεν «λαϊκούς» ενώ παράλληλα, μιλά για ενότητα. Προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο στους νεκρούς, προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τους λεβέντες μας γιατί δεν έχουν μιλιά να παραδεχτούν τα απαράδεχτα, αλλά ναι! Μακάρι να σας τριγυρίζουν στον ύπνο και στην καθημερίνη σας ζωή οι ενοχές. Είναι καιρός σε τούτο τον τόπο να βάλουμε το προσωπικό μας συμφέρον πιο κάτω, είναι καιρός να σκεφτούμε το συμφέρον της πατρίδας μας! 

Απευθυνόμαστε σε εσάς συμμαθητές και συμμαθήτριες, συμπολίτες και συμπολίτισσες. Το πόρισμα βγήκε και όλα είναι πλέον ξεκάθαρα… Δεν χρειαζόμαστε ούτε μικροσκόπια, ούτε τίποτα για να δούμε την αλήθεια. Καθαρά ο Δημήτρης Χριστόφιας φέρει ευθύνη, πολιτική, είτε προσωπική, είτε όπως θέλουν να την αποκαλούν, φέρει την μεγαλύτερη! Ας παραιτηθούν και να δικαστούν. Αναρωτιέμαι, αυτοί δεν θέλουν να μπορούν να κοιμούνται τις νύχτες ήσυχοι απαλλαγμένοι από τις ενοχές;

Δόξα και τιμή στους ηρωικούς νεκρούς μας.
13 λεβέντες, 13 ψυχές, 13 ΑΝΘΡΩΠΟΙ νεκροί!
Ας αναπαυτεί, επιτέλους, η ψυχή τους!



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Οκτώβριος 2011

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Eνιαίο Αμυντικό Δόγμα


"Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου"


Το Νοέμβριο του 1993, διακηρύχθηκε από τις Κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου με σκοπό την προάσπιση του Ελληνοκυπριακού χώρου από κάθε εξωτερική απειλή, το "Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου" με καθαρά αμυντικό χαρακτήρα, που έχει ως σκοπό την αποτελεσματικότερη αμυντική θωράκιση του χώρου Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνικής Φρουράς.

Η αλυσίδα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, της Δωδεκανήσου και η Κύπρος αποτελούν για την Τουρκία αναχώματα που παρεμποδίζουν την επέκτασή της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Για τον λόγο αυτό επιδιώκει την αποστρατικοποίηση και τον έλεγχό τους. Ο γεωγραφικός και αμυντικός χώρος Κύπρου και Ελλάδας είναι ενιαίος. Η Τουρκία έχει δεσμεύσει στην Κύπρο ένα αξιόμαχο Σώμα Στρατού, παρα-τεταγμένο έναντι της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ) και των Ελλαδικών δυνάμεων. Η Ελλάδα, πέραν της συμβατικής και ηθικής υποχρέωσής της για τον Ελληνισμό της Κύπρου, έχει και ζωτικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Καστελλόριζο απέχει 170 ν.μ. από την Κύπρο. Η αποκλειστική οικονομική ζώνη και υφαλοκρηπίδα επεκτείνεται μέχρι τα 200 ν.μ. από την Κύπρο. Στον χώρο αυτό, που επραγματοποιείτο η Ελλαδική άσκηση ΤΟΞΟΤΗΣ, σήμερα πραγματοποιείται η Τουρκική ΘΑΛΑΣΣΟΛΥΚΟΣ.


Ένας ακόμα τρόπος για να μας αφελληνίσουν, να μας κάνουν να ξεχάσουμε ποια είναι η μητέρα μας πατρίδα γιατί τότε ήμασταν κάτω από την σκέπη της μητρός πατρίδος και δεν φοβόμασταν κανένα ξένο. Εμείς δεν ξεχνούμε και θα αγωνιστούμε με κάθε τρόπο για να επιβιώσουμε σε αυτόν τον τόπο. Θα αγωνιστούμε για να παραδώσουμε στους επόμενους που έρχονται ΌΧΙ μια Κύπρο τουρκοποιημένη αλλά μια Κύπρο Ελεύθερη Ελληνική. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει στρατιωτική συνεργασία και με άλλες χώρες, όπως η Ρωσία, η Αρμενία, η Γαλλία. Το κύριο όμως και βασικό στήριγμά μας για επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου είναι η Ελλάδα, με την οποία οι σχέσεις επεκτείνονται πέραν της απλής στρατιωτικής συνεργασίας. Λόγω του μεγέθους της η ΚΔ δεν μπορεί να προβάλει αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα προς την πολεμική μηχανή της Τουρκίας.

Γι’ αυτό ζητούμε:
-Να αυξηθεί η Μαχητική Ισχύς της ΕΦ. Αυτό προϋποθέτει αύξηση των ΠΥ άμυνας της ΚΔ.
-Να αναζωογονηθεί το δόγμα του ΕΑΧ. Αυτό προϋποθέτει πολιτική βούληση Κύπρου-Ελλάδος.
Υπάρχει αδήριτη ανάγκη να γίνουν και τα δύο, το ταχύτερο δυνατό.

"Ελλάς, Ελλάς, σκέπασε κι εμάς, της Κύπρου τα Ελληνόπουλα, ποτέ μην τα ξεχνάς!"


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ,
Οκτώβριος 2011

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Πρωτεύθυνος του Ολέθρου

*άρθρο του Λ. Μαύρου,
στην εφημερίδα Σημερινή (4/10/2011)

Π Ρ Ω Τ Ε Υ Θ Υ Ν Ο Σ , πρωταίτιος, πρωτένοχος για τον Όλεθρο της 11ης Ιουλίου, κρίθηκε χθες και επισημότατα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Δημήτρης Χριστόφιας. Η «Μονομελής Διερευνητική Επιτροπή» του κ. Πόλυ Πολυβίου, που ο ίδιος ο πρόεδρος διόρισε, αποφάνθηκε την προσωπική του, μεγαλύτερη πάντων, πολιτική ενοχή. Ο κ. Χριστόφιας, ως ΠτΔ, έχοντας απ’ αρχής μέχρι τέλους την αρχηγική ευθύνη, το γενικό πρόσταγμα και την κυριαρχική εξουσία, θεσμικά και προσωπικά φέρει την πρώτη, τη διαρκή και τη μέγιστη ευθύνη για το κακούργημα της ανθρωποκτονίας των Δεκατριών Θυσιασθέντων της 11ης Ιουλίου. Και για τις φοβερές καταστροφές που προκάλεσαν τα 98 εμπορευματοκιβώτια των ιρανο-συριακών εκρηκτικών.



Όπως ακριβώς είχε αποφανθεί από την πρώτη στιγμή του Ολέθρου η πλειοψηφία του λαού. Ο κ. Πολυβίου εκφώνησε χθες, ως ακροτελεύτια πρόταση στο πολυσέλιδο πόρισμά του, ΚΑΙ τη σκυτάλη που ο ίδιος παραδίδει στον Γενικό Εισαγγελέα για την παραπομπή του κ. Χριστόφια στο Κακουργιοδικείο. Συμβαίνει ενίοτε στην ιστορία των λαών, σπανίως κι αναπάντεχα, ένα πρόσωπο να βρεθεί χωρίς να το σχεδιάσει, να διασταυρώνει τα δικά του βήματα μ’ εκείνα της ιστορίας και του καθήκοντος. Ο κ. Πολυβίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το έπραξε επιτυχώς.



Τ Η ΣΤΙΓΜΗ που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει εισέτι ανακοινωθεί η παραίτηση του κ. Χριστόφια. Η αποδεδειγμένη επί 43 μήνες προεδρική προσωπική ανεπάρκειά του, εκραγείσα ολεθρίως για τον τόπο τη Δευτέρα 11η Ιουλίου, συζευγμένη με τη δική του αρχομανία και αφιονισμένη από τη γλοιώδη προσωπολατρία της κομματικής του καμαρίλας, τον οδήγησε επί 73 μερόνυχτα να περιφρονεί και να χλευάζει τη δημοκρατική απαίτηση της πλειοψηφίας του λαού που του ζητούσε, το αυτονόητο, να παραιτηθεί.

Μ Ε ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟ δέκατο τέταρτο λουδοβίκειο οίστρο “l’ etat c’ est moi” («το κράτος είμ’ εγώ»), ο ίδιος κι η κομματική του φατρία επιχείρησαν να ταυτίσουν τους… θεσμούς με τον Χριστόφια! Επιχείρησαν να ταυτίσουν ακόμα και την… Κύπρο με τον Χριστόφια: «Αγωνιζόμαστε για την Κύπρο - Στηρίζουμε τον Πρόεδρο» ήταν οι κομματικές του κλαγγές, για μάντρισμα των οπαδών στην προσωπολατρική φιέστα μόλις την Πέμπτη, με πρόσχημα τον εορτασμό της… 1ης Οκτωβρίου.



Τ Ω Ρ Α τού ανήκει ολόκληρη η ευθύνη: Να σεβαστεί, επιτέλους, τη δημοκρατική πλειοψηφία του λαού και της πολιτείας τούς δημοκρατικούς θεσμούς. Απαλλαγμένους από την έκπτωτη πλέον εξουσία του. Και, προπάντων, να μεταπείσει τούς, υπό του ιδίου, αφιονισθέντες οπαδούς του. Να σκεφτεί, επιτέλους, σε ποιο κατώφλι καταστροφικού εμφύλιου διχασμού τούς εξώθησε η αρχομανία του. Να σεβαστεί, επιτέλους, τους τίμιους, αγνούς κι ανιδιοτελείς Ακελιστές…


Πηγή: http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/424661

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Μαθητική πορεία για τους ήρωες στο Μαρί






Έκτακτη ανακοίνωση για τη μαθητική πορεία
προς το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα.







Η Εθνική Φωνή Ελληνόψυχων Νέων δηλώνει ότι η μαθητική πορεία (διεξήχθη στις 29/9/2011) ήταν αρκετά ισχυρή για να περάσει το μήνυμα στους δολοφόνους ότι οι νέοι δεν ξέχασαν το έγκλημα στο Μαρί. Ότι οι νέοι, ουσιαστικά, έχουν κρίση και δεν σταμάτησαν να αντιστέκονται. Η νεολαία δήλωσε παρών! Χωρίς δειλίες, σηκωθήκαμε από τα θρανία, αψηφώντας τις απειλές των καθηγητών μας και κάθε ανακοίνωση που χαρακτήριζε την πορεία ως «μη εγκεκριμένη» και βγήκαμε εκεί όπου γίνονται οι πραγματικοί αγώνες… Στους δρόμους! Όλοι, σαν μια γροθιά, απαιτήσαμε τη διακαίωση των 13ών αδικοχαμένων αδελφών μας και την τιμωρία των ενόχων.

Ως Ε.Φ.Ε.Ν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είχαμε οποιαδήποτε ανάμειξη στην οργάνωση της πορείας, αλλά βοηθήσαμε στην προώθηση του μηνύματος ότι οι νέοι έχουν καθήκον να βγούν στους δρόμους προς τιμήν των 13 άξιων παλικαριών. Η πορεία ήταν οργανωμένη από ανεξάρτητους μαθητές και διαδόθηκε σε όλη την Κύπρο.


"Το παλικάρι που 'πεσε με ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει η γης ογρή σκουλήκι δεν τ' αγγίζει,
φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ' αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους..."
Γ. Ρίτσου, Επιτύμβιο



* Σεπτέμβριος 2011