Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Επίκαιρα: Ο ρόλος της νεολαίας


Ο σημερινός νέος θεωρεί τη μόδα και την καλοπέραση ως τα πλέον απαραίτητα συστατικά της καθημερινής του ζωής. Χωρίς καμιά αμφιβολία καλό θα ήταν να κατέχουν ένα μέρος της  ζωής τους, αλλά φαίνεται να χάνουν το παιχνίδι. Μοναδική τους ασχολία που θα πάνε απόψε και τι θα φορέσουν.

Η νεολαία έχει το σημαντικότερο ρόλο σε μια κοινωνία. Οι πλείστοι εθνικοί και κοινωνικοί αγώνες ξεκινούν από τους νέους γιατί αυτοί είναι που θα ζήσουν το μέλλον τούτο του τόπου.


Πολλοί δείχνουν να υποστηρίζουν αυτήν την άποψη, αλλά βλέποντας νέους σε διάφορες εκδηλώσεις, διαδηλώσεις ή διαμαρτυρίες με εθνικό κυρίως περιεχόμενο αντιδρούν λέγοντας τη συνηθισμένη φράση >.  Που πήγαν οι καιροί του απελευθερωτικού αγώνα του 1955 όταν η θρυλική Α.Ν.Ε (Άλκιμος Νεολαίας Ε.Ο.Κ.Α) έδινε αγώνες για τη σωτηρία της πατρίδας, όταν οι νέοι έπεφταν μαχόμενοι για τη σωτηρία της πατρίδας. Στη σημερινή εποχή οι νέοι «μάχονται» για ένα νέο ζευγάρι παπούτσια, για μια φούστα, για ένα παντελόνι.

«Μη λυγίσετε μπροστά στην βία. Ηφαίστειο να γίνουν τα στήθια σας. Η λευτεριά αποκτάται με αίμα, όχι με ειρηνικές ψευτοφωνές. Αυτές είναι μόνο για τους δειλούς. Τιμή σε εκείνους που φέρουν τραύματα. Τα τραύματα στους αγώνες είναι παράσημα. Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ενδείξεις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σ' εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν».
Χαιρετισμός του Γεώργιου Γρίβα Διγενή προς την Α.Ν.Ε




Η επιλογή είναι δική σου! Θα μείνεις απλός θεατής; Δέχεσαι να αποφασίζουν άλλοι για το μέλλον της πατρίδας σου αλλά και το δικό σου; Ο μόνος δρόμος είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! Με γνώμονα την λευτεριά της Κύπρου μας, διεκδικούμε τα δίκαια και τα σωστά. Για μια Κύπρο πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΕΝΙΑΙΑ μακριά από «ζώνες» και ξεχωριστές κοινότητες (οντότητες).


Θέλουμε την νεολαία μας δυνατή και όχι έναν απλό ηττοπαθή θεατή των εξελίξεων. Εμείς οι νέοι πρέπει να είμαστε 1οι στον αγώνα για την πολύπαθη μας νήσο.
Αυτονομία το μέγα μας όπλο.

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλα»
Ρήγας Φεραίος

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Σεπτέμβριος 2011

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Επίκαιρα: η οργάνωση της Φιλικής Εταιρίας


Σαν σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου, ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική εταιρία η οποία συνέβαλε στην επανάσταση του 1821 και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού από μέρος της Ελλάδας. Οι ιδρυτές της ήταν ο Νικόλαο Σκουφά, ο Εμμανουήλ Ξάνθος και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ.
Ο όρκος που έδιναν οι «φιλικοί» κατά την ίδρυση ή είσοδό τους στην εταιρία ήταν ο εξής:

«Ορκίζομαι ενώπιον τού αληθινού Θεού οικειοθελώς, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις τήν Εταιρίαν κατά πάντα. Νά μή φανερώσω τό παραμικρόν από τά σημεία καί λόγους της,' μήτε νά σταθώ κατ' ουδένα λόγον η αφορμή τού νά καταλάβωσιν άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν, ή φίλον μου. 


Ορκίζομαι, ότι εις τό εξής δέν θέλω έμβη είς καμμίαν άλλην Εταιρίαν, οποία καί άν είναι, μήτε εις κανένα δεσμόν υποχρεωτικόν. Καί μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν άν είχα, καί τόν πλέον αδιάφορον ως πρός τήν Εταιρίαν, θέλω τόν νομίζει, ως ουδέν.

Ορκίζομαι, ότι θέλω τρέφει εις τήν καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον τών τυράννων τής πατρίδος μου, τών οπαδών καί τών ομοφρόνων μέ τούτους. Θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον πρός βλάβην των καί αυτόν τόν παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις συγχωρήση.

Ορκίζομαι νά μή μεταχειρισθώ ποτέ βίαν, διά να συγγνωρισθώ μέ κανένα συναδελφόν, προσέχων εξ εναντίας μέ τήν μεγαλητέραν επιμέλειαν νά μή λανθασθώ κατά τούτο, γινόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος.


Ορκίζομαι νά συντρέχω, όπου εύρω τινα συναδελφόν, μέ όλην τήν δύναμιν καί τήν κατάστασίν μου. Νά προσφέρω εις αυτόν σέβας καί υπακοήν, άν είναι μεγαλήτερος εις τόν βαθμόν, καί, άν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον νά τόν αγαπώ καί νά τόν συντρέχω, όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλητέρα.

Ορκίζομαι, ότι, καθώς εγώ παρεδέχθην εις τήν Εταιρίαν, νά δέχωμαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον καί όλην τήν κανονιζομένην άργητα, έως ού τόν γνωρίσω ΄Ελληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν τής πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον καί άξιον όχι μόνον νά φυλάττη τό Μυστικόν, αλλά νά κατηχήση καί άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι νά μήν ωφελώμαι κατ' ουδένα τρόπον από τά χρήματα τής Εταιρίας, θεωρών αυτά ως ιερόν πράγμα καί ενέχυρον ανήκον εις όλον τό έθνος μου. Νά προφυλάττωμαι παρομοίως καί εις τά λαμβανόμενα καί στελλόμενα εσφραγισμένα γράμματα. 


Ορκίζομαι νά μήν ερωτώ ποτε κανένα τών Φιλικών μέ περιέργειαν, διά νά μάθω, οποίος τόν εδέχθη εις τήν Εταιρίαν. Κατά τούτο δέ μήτε εγώ νά φανερώσω ή νά δώσω αφορμήν εις τούτον, νά καταλάβη, ποίος μέ παρεδέχθη. Νά υποκρίνωμαι μάλιστα άγνοιαν, άν γνωρίσω τό σημείον εις τό εφοδιαστικόν τινος.

Ορκίζομαι νά προσέχω πάντοτε εις τήν διαγωγήν μου, διά νά είμαι ενάρετος. Νά ευλαβώμαι τήν θρησκείαν μου, χωρίς νά καταφρονώ τάς άλλας. Νά δίδω πάντοτε τό καλό παράδειγμα. Νά συμβουλεύω καί να συντρέχω τόν ασθενή, τόν δυστυχή καί τόν αδύνατον. Νά σέβωμαι τήν ιεράν δικαιοσύνην, τά έθιμα, τά κριτήρια καί τούς διοικητάς τού τόπου, εις τόν οποίον διατρίβω.


Τέλος πάντων ορκίζομαι εις σέ, ώ ιερά πατρίς! ορκίζομαι εις τάς πολυχρονίους βασάνους σου, ορκίζομαι εις τά πικρά δάκρυα, τά οποία τόσους αιώνας έχυσαν τά ταλαίπωρα τέκνα σου, εις τά ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα εις ταύτην τήν στιγμήν, καί εις τήν μέλλουσαν ελευθερίαν τών ομογενών μου, ότι αφιερώνομαι όλος εις σέ. Εις το εξής σύ θέλεις είσαι η αιτία καί ο σκοπός τών διαλογισμών μου. Τό όνομά σου ο οδηγός τών πράξεών μου, καί η ευτυχία σου η ανταμοιβή τών κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη νά εξαντλήση επί τής κεφαλής μου όλους τούς κεραυνούς της, τό όνομά μου νά είναι εις αποστροφήν, καί τό υποκείμενόν μου τό αντικείμενον τής κατάρας καί τού αναθέματος τών ομογενών μου, άν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τάς δυστυχίας των, καί δέν εκπληρώσω τό χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου άς είναι η άφευκτος τιμωρία τού αμαρτήματός μου, διά νά μή μολύνω τήν αγιότητα τής Εταιρίας μέ τήν συμμετοχήν μου.»

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ Πάφου
Σεπτέμβριος 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Άλκιμος Νεολαία Ε.Ο.Κ.Α


Ε.Ο.Κ.Α., Π.Ε.Κ.Α. ΚΑΙ Α.Ν.Ε.,
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΙ ΑΔΕΛΦΑΔΕΣ!

Το μέλλον ενός τόπου, όπως είναι αποδεδειγμένο, βρίσκεται στα χέρια της νεολαίας, γι’ αυτό κι έναςαγώνας χωρίς την νεολαία μπορεί εύκολα να χαρακτηρισθεί από κάποιους «ανώφελος». Έτσι, κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., 1955-59, την οργάνωση της μάχιμης νεολαίας του αγώνα, ανέλαβε η Α.Ν.Ε. (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ).

Η Α.Ν.Ε ιδρύθηκε λίγο μετά την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α με διαταγή του ίδιου του αρχηγού του αγώνα, Γεώργιου Γρίβα Διγενή. Τα καθήκοντα και η δράση της οργάνωσης ήταν το μοίρασμα φυλλαδίων και προκηρύξεων, η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους, η ανύψωση του ηθικού του λαού, η διοργάνωση εκδηλώσεων, ομιλιών και διαδηλώσεων. Προετοίμαζε, επίσης, μέλη που θα αγωνίζονταν στις τάξεις της ΕΟΚΑ και συνεχώς οι μάχιμοι νεολαίοι ανέβαζαν την Ελληνική σημαία σε σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες. Ορισμένες από τις διαδηλώσεις των νέων της Α.Ν.Ε. κατέληγαν σε επεισόδια μεταξύ των εφήβων με τους ξένους αποικιοκράτες, ενώ αρκετά από αυτά τα περιστατικά κατέληξαν σε αιματηρές συγκρούσεις. Μάλιστα, υπήρχαν φορές που οι μαθητές παγίδευαν την περιοχή γύρω από το σημείο που ήταν υπερυψωμένη η Ελληνική σημαία με νάρκες και έτσι, προκαλούσαν απώλειες στους αποικιοκράτες. Μαθητές μέλη της Α.Ν.Ε έπεσαν στις επάλξεις του αγώνα και κατέκτησαν επάξια μια θέση στο πάνθεον των ηρώων του έθνους μας. Μερικοί από αυτούς είναι ο Πετράκης Γιάλλουρος και ο Μάκης Γεωργάλλας.


Σε χαιρετισμό του προς την Α.Ν.Ε το 1957 ο αρχηγός του αγώνα Γεώργιος Γρίβας Διγενής μεταξύ άλλων αναφέρει: «Μη λυγίσετε μπροστά στην βία. Ηφαίστειο να γίνουν τα στήθια σας. Η λευτεριά αποκτάται με αίμα, όχι με ειρηνικές ψευτοφωνές. Αυτές είναι μόνο για τους δειλούς. Τιμή σε εκείνους που φέρουν τραύματα. Τα τραύματα στους αγώνες είναι παράσημα. Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ενδείξεις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σ' εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν».

Συναγωνιστές εμείς ως η σημερινή νεολαία, όχι μόνο της Κύπρου, οφείλουμε να παραδειγματιστούμε υποδειγματικά από τα λεβεντόπαιδα της Α.Ν.Ε. Έχουμε καθήκον και υποχρέωση να φανούμε αντάξιοι αυτών των μορφών και να αγωνιστούμε αδιάκοπα, αλύγιστα, ακούραστα μέχρι την τελική δικαίωση. "Με τη βοήθειαν του θεού και με πίστην εις τον τίμιον αγώναν μας", λοιπόν, οφείλουμε να αγωνιστούμε διεκδικώντας τα δίκαια του λαού μας με μοναδικό κριτήριο το καλό της πατρίδας μας και όλων των καταπιεζομένων λαών, μέχρι τέλους...


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Σεπτέμβριος 2011

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.


Νύχτα της 5ης προς 6ης Σεπτεμβρίου, 1955. Έκρηξη έξω από τον κήπο του τούρκικου προξενείου στη Θεσσαλονίκη και φερόμενο ως η κατοικία του Mustafa Kemal Ataturk,  αποτέλεσε τησκηνοθετημένη αφορμή για το βάρβαρο και πρωτοφανή διωγμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.




Η εν λόγω έκρηξη επρόκειτο για προβοκάτσια της τούρκικης κυβέρνησης. Συγκεκριμένα,  ο  κλητήραςτου τούρκικου προξενείου ομολόγησε πως τοποθέτησε ο ίδιος τη βόμβα, η οποία παραδώθηκε από φοιτητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Oktay Egin.

Η τούρκικη εφημερίδα Istanbul express, σε έκτακτο παράρτημα της αντέδρασε άμεσα, χρησιμοποιώντας το φανατισμό που είχε εκτραφεί στον τούρκικο λαό λόγω του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ προτρέποντας τους σε διωγμούς κατά των ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, την επόμενη κιόλας μέρα.


6Η και 7η Σεπτεμβρίου. Όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησαν καταστροφές χιλιάδων ελληνικών περιουσιών. Σπίτια, καταστήματα, σχολεία, ξενοδοχεία, νοσοκομεία και εκκλησίες. Σκοτώθηκαν δεκάδες Έλληνες, ενώ βασανίστηκαν και κακοποιηθήκαν εκατοντάδες. Οι Τούρκοι έστρεψαν το μίσος τους ξανά προς τους ιερωμένους, αλλά αυτή τη φορά με έναν πρωτόγνωρο και αρρωστημένο τρόπο, υπέστησαν ξυλοδαρμούς μέχρι θανάτου, βασανιστήρια και τους εξανάγκασαν να φωνάζουν «Η Κύπρος είναι Τουρκική». Εκατοντάδες ελληνίδες υπέστησαν βιασμούς. Επίθεση, επίσης, δέχθηκε και το ελληνικό προξενείο στη Σμύρνη, ενώ σχίσθηκαν ελληνικές σημαίες.

Ο Ελληνισμός ποτέ δεν θα ξεχάσει τους βάρβαρους και αλόγιστους διωγμούς κατά του ελληνισμού.Η προβοκατόρικη πολιτική με την οποία κινείται η Τουρκία είναι πλέον ο βασικός τρόπος επίθεσής της, όχι μόνο εις βάρος του απανταχού ελληνισμού. Εμείς ως έλληνες της Κύπρου καλούμε τους σημερινούς επαναπροσεγγιστές να μην αγνοούν αυτήν τους την πολιτική και να αναγνωρίσουν ότι στη Κύπρο υπάρχουν Τούρκοι ως σύνοικοι και όχι ως αδελφοί μας. Η ιστορία μίλα για το ποια είναι η διαχρονική πορεία και πολιτική της Τουρκίας, καιρός να την λάβουμε υπόψη μας!

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!  

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβρης...ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ!


11/7/2011… Όλοι ξυπνήσαμε με ένα περίεργο συναίσθημα… Επικρατούσε μια ενοχλητική ηρεμία… Οι τηλεφωνικές γραμμές και το ηλεκτρικό δεν λειτουργούσαν. Παρόλο που κανείς δεν ήξερε τι συμβαίνει κάτι μέσα μας ήξερε πως δεν ήταν καλό. Η πρώτη ενημέρωση ήρθε μερικές ώρες αργότερα. Κάτι για μια έκρηξη σε μια ναυτική βάση… οι πληροφορίες ελάχιστες… Παντού επικρατούσε σύγχυση, πανικός, άγνοια, φόβος.

Πέρασαν αρκετές ώρες για να ανακοινωθούν τα πρώτα δυσάρεστα νέα. 13 παλληκάρια νεκρά. 13 ψυχές έχασαν άδικα τη ζωή τους από τη φοβερή έκρηξη. Το βράδυ είδαν το φως της δημοσιότητας οι πρώτες εικόνες. Η ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης αγνώριστη. Ο μεγαλύτερος ηλεκτροπαραγωγός σταθμός της Κύπρου υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές. Η έκρηξη έσπειρε τον όλεθρο και την καταστροφή σε απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Το τοπίο θύμιζε εμπόλεμη ζώνη. Οι τραυματίες δεκάδες.




Οι ώρες κυλούσαν, οι μέρες περνούσαν και όλο και περισσότερα στοιχεία έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Η δήλωση του Παπακώστα το 2009 ήταν αυτή που προκάλεσε σάλος στην κοινή γνώμη. Σε δηλώσεις του ανέφερε ότι τα εμπορευματοκιβώτια είναι ασφαλή και μπορούν να τοποθετηθούν ακόμα και σε κατοικημένη περιοχή.
Η πολιτική ηγεσία χαμένη από προσώπου γης. Ούτε ένας πολιτικός δεν βρήκε το θάρρος να μιλήσει, να πάρει θέση για τα όσα συνέβησαν, να πει έστω ένα συλλυπητήρια στους συγγενείς των θυμάτων…

Η κατάσταση πλέον άρχιζε να ξεκαθαρίζει. Την κύρια και άμεση ευθύνη για το θάνατο των 13 ηρώων είχαν ο πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας, ο Υπ/άμυνας Κώστας Παπακώστας και ο Υπ/εξ Σπύρος Κυπριανού. Η παραίτηση των δύο τελευταίων λίγες μέρες αργότερα δεν λέει κάτι, φέρουν ευθύνη και πρέπει να τιμωρηθούν. Είχαν γνώση από την αρχή για την επικινδυνότητα της κατάστασης, τους είχαν ενημερώσει ουκ ολίγες φορές για τις διάφορες εκρήξεις στα εμπορευματοκιβώτια και αυτοί τίποτα. Ο πρόεδρος Χριστόφιας αγνοούσε τις φωνές του αθάνατου Ανδρέα Ιωαννίδη που φώναζε σε επιστολές του πως η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το αποτέλεσμα… να θρηνούμε 13 αθώες ψυχές, η οικονομία μας να βρίσκεται ένα βήμα πριν την κατάρρευση λόγω της καταστροφής του μεγαλύτερου ηλεκτροπαραγωγού σταθμού, οι πολίτες να επιβαρύνονται με τις αυξήσεις του ρεύματος και την επιβολή νέων φόρων. Παρολαυτά ΚΑΝΕΙΣ δεν βγήκε να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο ελληνισμός της Κύπρου από την πρώτη μέρα της τραγωδίας βρίσκεται στους δρόμους, μαζί με τις οικογένειες των αδικοχαμένων παλληκαριών. Τιμούν τους νεκρούς και απαιτούν την παραίτηση και τιμωρία των υπευθύνων ανεύθυνων πολιτικών.



Ο Χριστόφιας δεν συγκινείται… Τα βράδια, όταν οι αγανακτισμένοι Κύπριοι μαζεύονται έξω από το προεδρικό αυτός πηγαίνει στο εξοχικό του στο Κελλάκι. Οι προκλήσεις του όλο αυτό το διάστημα προκάλεσαν την αντίδραση των συγγενών των θυμάτων αλλά και των πολιτών. Ακόμα και στο διάγγελμά του αρκέστηκε στις αναφορές των «ακροδεξιών στοιχείων» που μαζεύονται έξω από το προεδρικό. Ούτε μια στοιχειώδης συγγνώμη! Δεν σεβάστηκε καν τον πόνο που νιώθει η μάνα που έχασε τα 2 παιδιά της, ο πατέρας που έχασε το γιο του, η γυναίκα που έχασε τον άντρα της, τα παιδιά που έχασαν τον πατέρα τους…

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι όταν ο Χριστόφιας κλήθηκε να καταθέσει στην μονομελούς ερευνητική επιτροπή του κ. Πολυβίου (τον οποίο ο ίδιος διόρισε υπεύθυνο για διερεύνηση της υπόθεσης). Κατέφθασε στο κτίριο μαζί με ένα τσούρμο άντρες της προσωπικής τους φρουράς. Στην ίδια αίθουσα βρίσκονταν ήδη οι συγγενείς. Απέναντι του οι φωτογραφίες του Χρίστου, του Μίλτου, του Ιωαννίδη και των υπόλοιπων αδικοχαμένων παλληκαριών. Τίποτα από όλα αυτά δεν τον άγγιξε…
Μετά το τέλος της ανάκρισης όλοι ένιωσαν αδικία και αγανάκτηση. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που ξεστόμισε ο πρόεδρος. Αρνήθηκε κάθε κατηγορία ενώ σε ερώτηση που του έγινε απάντησε πως δεν γνώριζε ότι ο το Μαρί γειτνίαζε με τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό!!!

Καθώς αναχωρούσε από την αίθουσα ο Χριστόφιας, ο γιος του Αθάνατου Ιωαννίδη μη μπορώντας να συγκρατηθεί από την αδικία που έβλεπε φαίνεται να φώναξε «Δολοφόνε» προς τον πρόεδρο. Ο Χριστόφιας με τη σειρά του είχε το θράσος και την αναίδεια να στείλει άντρα της προσωπικής του φρουράς ο οποίος προσπάθησε να τον συλλάβει!

Πάς καλά ρε Χριστόφια;
Πως έχεις το θράσος και μιλάς ακόμα;
Πώς μπορείς να κοιμάσαι τις νύχτες;
Πως μπορείς να έχεις καθαρή τη συνείδησή σου;
Δεν ζήτησες ούτε ένα συγγνώμη! Δεν τόλμησες να κοιτάξεις στα μάτια τους συγγενείς! Δεν σκέφτηκες πως αφαίρεσες τη ζωή 13 ανθρώπων!
Κατέστρεψες τα ΠΑΝΤΑ!
Κατέστρεψες τα όνειρα και το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας! Γι’ αυτό το λόγοΔΟΛΟΦΟΝΕ όσο ζω και υπάρχω θα σε πολεμώ μέχρι να δικαιωθούν οι ψυχές των 13 συμπατριωτών μου που εσύ σκότωσες! μέχρι να τιμωρηθείς για όλα όσα έκανες!

Γιατί είσαι μια μόλυνση για τον τόπο μου, την πατρίδα μου και τον πολιτισμό μου.


* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Σεμπτέμβριος 2011

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Η Ε.Φ.Ε.Ν και στην Πάφο!

Η ΕΦΕΝ αποτελεί μια αυτόνομη κίνηση μαθητών που έχει σαν στόχο τη διαφύλαξη και προώθηση των αρχών και αξιών του ελληνισμού. Μακριά από οποιεσδήποτε μικρό κομματικές σκοπιμότητες, δίνουμε το δικό μας αγώνα με συλλογική συνείδηση και χαρακτηριστικό γνώρισμά μας την αυτονομία, η οποία αποτελεί και το μεγαλύτερο όπλο μας.

Ο αγώνας μας δύσκολος, αλλά δεν το βάζουμε κάτω… τα σχέδια τους για αφελληνισμ
ό της Κύπρου μας δεν θα περάσουν… Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε και να θυμηθούμε πως κάποιοι συμπατριώτες μας, φίλοι μας, συγγενείς μας, θυσίασαν τη ζωή τους και πότισαν με αίμα το δέντρο της λευτεριάς για να ζεις ΕΣΥ ελεύθερος!

Έχεις την υποχρέωση Έλληνα μαθητή να αναλογιστείς το βάρος που άφησαν πίσω τους ο Λεωνίδας, ο Κίμων, ο Παπαφλέσσας, ο Καραϊσκάκης, ο Αυξεντίου, ο Βαγόρας, ο Σολωμού, ο Ισαάκ... η λίστα των ηρώων είναι ατέλειωτη.

Ένωσε τη φωνή σου μαζί με τη μαθητική νεολαία της ΕΦΕΝ και γίνε προστάτης του έθνους και της πατρίδας σου.

Έχοντας πάντα κατά νου τις αρχές και αξίες που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας συνεχίζουμε ακάθεκτοι με σύνθημα αυτό που μας δίδαξαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ.

Η οικογένεια της ΕΦΕΝ με τη δράση της ανά το παγκύπριο μεγαλώνει κάτι το οποίο έδωσε το έναυσμα για την παρουσία της ΕΦΕΝ και στην Πάφο.

ΑΥΤΟΝΟΜΑ-ΜΑΘΗΤΙΚΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

5 Σεπτεμβρίου 2011.


Το πρωί της 5ης Σεπτεμβρίου, διεξήχθη κατάθεση του προέδρου της δημοκρατίας, ενώπιον της μονομελούς ερευνητικής επιτροπής και για πρώτη φορά βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τους συγγενείς των αδικοχαμένων θυμάτων της έκρηξης στο Μαρί.
Ξεκινώντας το 10σέλιδο(!) διάγγελμά του ο πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας, εξέφρασε τα συλλυπητήρια και τη συμπάθειά του στους συγγενείς των θυμάτων. Έστω και μετά από περισσότερο από ένα μήνα.


Συνεχίζοντας, αναφέρθηκε σε αρμοδιότητες για το χειρισμό των φορτίων και σε μια ιστορική αναδρομή περιγράφοντας τις ευθύνες που ρίχτηκαν απευθείας πάνω στην κυβέρνηση με τη λήψη των εμπορευματοκιβωτίων και δήλωσε πως ο στόχος τους ήταν η ΜΗ παραμονή τους στην Κύπρο, πράγμα αντίθετο απ’ ότι είδαμε.

Κλείνοντας, θέλησε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την «απαράδεκτη συμπεριφορά» που έχει υπομείνει από το λαό τον τελευταίο καιρό, κρίνοντας αυτή τους τη συμπεριφορά ως αντιδημοκρατική και φυσικά αναφέρθηκε για άλλη μια φορά σε άσκοπα «λαϊκά δικαστήρια».
Μέσα από ερωτήσεις του εισαγγελέα που τέθηκε να απαντήσει, ισχυρίστηκε ότι κανένας δεν τον ενημέρωνε για τις διάφορες συσκέψεις με θέμα τα εμπορευματοκιβώτια πυρίτιδας, όπως και για τον κίνδυνο που ενείχαν και για το ότι γειτνίαζαν με σταθμό της Α.Η.Κ νομίζοντας πως θα τον δικαιολογήσουμε για τις ανευθυνότητες που έδειξε τον τελευταίο καιρό και ότι θα καταφέρει να μας πείσει πως δε φέρει ευθύνες τόσο βαριές οι οποίες αναλογούν στην παραίτησή του.
Και να πιστέψουμε πως κανένας δεν τον ενημέρωνε και όλα γίνονταν πίσω από την πλάτη του, πάλι ο ίδιος έχει την ευθύνη, δικοί του ήταν οι υπουργοί και αν όντως ισχύει τότε θα πρέπει να προβληματιστεί ο ίδιος …γιατί;
«Ένιωσα όπως ο απατημένος σύζυγος που το μαθαίνει τελευταίος.», είπε.
Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της κατάθεσης η αστυνομία επιχείρησε να συλλάβει τον Νικόλα Ιωαννίδη, γιο του πλοίαρχου Ιωαννίδη, με την πρόφαση ότι εκστόμισε βρισιές εναντίων του προέδρου. Η πράξη αυτή αποτράπηκε από τον κ. Πόλυ Πολυβίου λέγοντας πως «δεν έχει κανένας δικαιοδοσία σε αυτήν εδώ την αίθουσα εκτός από εμένα.»


Στο τέλος της κατάθεσης, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, δήλωσε για ακόμα μια φορά πως ο ίδιος δε φέρει καμία ευθύνη σε σχέση με την έκρηξη και πως στόχος τους είναι να εξιχνιαστεί η υπόθεση. Μακάρι κύριε πρόεδρε να σας έχουμε όλοι παρεξηγήσει!

ΔΕΥΤΕΡΑ, 12 ΣΕΜΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011, Η ΩΡΑ 7:30ΜΜ 
ΟΛΗ Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ.

                                         ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΣΗ!

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ: Όμορφα τα λόγια! Ομορφότερες οι πράξεις!


Εσύ θα συμβάλεις στο να σώσεις την πατρίδα;


Ένα θέμα που απασχολεί την καθημερινή μας ζωή είναι το θέμα της οικολογίας και η καταστροφή του πλανήτη μας που κάθε άλλο παρά αδιάφορους μπορεί να μας αφήνει. Ως νέοι πολίτες αυτού του τόπου καλούμαστε μέσα από ορισμένες συνήθειες και πράξεις, να προσπαθήσουμε να γυρίσουμε το τροχό! Μπορεί πολλούς από εσάς να σας αφήνει αδιάφορους το θέμα της οικολογίας, αλλά με μια μόνο απλοϊκή σκέψη, αξίζει το κόπο να αλλάξουμε κάποιες συνήθειες μας.

Καθημερινά βλέπουμε στο δρόμο από το μπροστινό ή ακόμη και από το δικό μας αυτοκίνητο, να πετάγονται σκουπίδια έξω απ’ το παράθυρο, λ.χ. ένα μπουκαλάκι ή ένα τενεκεδάκι. Δεν νομίζω πως είναι τόσο δύσκολο να μην πετάς από το παράθυρο ό,τι κρατάς στο χέρι αλλά να το έχεις στο αυτοκίνητο σου μέχρι να πας σπίτι. Και αν η ανακύκλωση φαντάζει τόσο δύσκολο έργο, έστω να το πετάξεις στον κάλαθο!


Κι εδώ, θα ήθελα να αναφερθώ και στο θέμα της ανακύκλωσης, που εμείς οι άνθρωποι αγνοούμε. Ανακυκλώνοντας μπορούμε να εξοικονομίσουμε από τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αλλά και να ελαττώσουμε ραγδαία τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο δύσκολο για την σημερινή εποχή γιατί, μπορούμε να βγάλουμε έξω τα ανακυκλώσιμα υλικά και να περάσουν ειδικά φορτία απορριμάτων να τα μαζέψουν. Πραγματικά αξίζει τον κόπο! Δεν είναι καμιά φιλοσοφία άλλωστε.

Από σήμερα ας οριοθετήσουμε μια νέα αρχή! Ας κόψουμε αυτές τις παλιές και βλαβερές συνήθειες κι ας σταματήσουμε να πετάμε τα σκουπίδια μας όπου και όπου. Ας ανακυκλώσουμε! Είναι καιρός να αντισταθούμε στην καταστροφή της πατρίδας μας πρώτα πρώτα, και κατ’ επέκταση ολόκληρου του πλανήτη. Είμαι σιγουρος πως αυτά τα ακούσατε πολλές φορές αλλά ποτέ σας δεν τα κάνατε πράξη, αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Δεν είναι δύσκολο αρκεί σιγά-σιγά να βάλουμε μέσα στο μυαλό και την καθημερινότητά μας τη λέξη ανακύκλωση και να αρχίσουμε να την συνηθίζουμε, να γίνει τρόπος ζωής μέσα στην ζωή μας. Ας μπούμε και εμείς σε αυτόν τον κύκλο, ας ξεκινήσουμε!

ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ! 





* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Ιούλιος 2011

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Ο των Ελλήνων Μέγας Αλέξανδρος και η Κύπρος



Η κατάλυση του Περσικού κράτους από τον Μέγα Αλέξανδρο σήμαινε τη αυτόματη απαλλαγή της Κύπρου από τον περσικό ζυγό, ύστερα από δύο και πλέον αιώνες. Όμως, αρχικά τα κυπριακά βασίλεια είχαν συνεργαστεί με τις περσικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να ανακόψουν την προέλαση του Μ. Αλεξάνδρου στην Μικρά Ασία. Η στρατιωτική συνδρομή των Κυπρίων στις δυνάμεις των Περσών ήταν βέβαια υποχρέωση τους, που καθοριζόταν από τους όρους υποταγής των βασιλείων της Κύπρου στο μεγάλο βασιλιά των Περσών. Αυτό το αναγνώρισε, φαίνεται, κι ο ίδιος ο Αλέξανδρος, ότι δηλαδή οι Κύπριοι έιχαν αρχικά βοηθήσει τους Πέρσες να τον πολεμήσουν, όχι επειδή το ήθελαν αλλά επειδή ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν. Γι’αυτό και δεν κατέλυσε τα κυπριακά βασίλεια αλλά, αντίθετα, επέτρεψε στους βασιλιάδες του νησιού να διατηρήσουν τους θρόνους. Αλλά ας δούμε τα γεγονότα με τη χρονολογική τους σειρά, και πως αυτά προκύπτουν από τς σχετικές αναφορές στις αρχαίες φιλολογικές πηγές.
  
Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η στρατιωτική ενίσχυση των Περσών από τους Κυπρίους ήταν βασικά στη θάλασσα, δηλαδή με συμμετοχή του κυπριακού ναυτικού στο περσικό ναυτικό, υπό τη γενική αρχηγία Πέρση ναυάρχου, του Αυτοφραδάτη. Των μονάδων του κυπριακού ναυτικού, που ήταν ενταγμένο στον περσικό στόλο, ηγούντο οι ίδιοι οι βασιλιάδες των Κυπρίων (βλ. Αριανός, Ανάβασις Αλεξάνδρου).
Θα πρέπει να υποθέσουμε πως τα περισσότερα κυπριακά καράβια ανήκαν στα ισχυρότερα βασίλεια του νησιού: στη Σαλαμίνα, της οποίας βασιλιάς ήταν αυτή την εποχή ο Πνυταγόρας, στο Κίτιον, του οποίου βασιλιάς ήταν ο Πουμιάθων, στην Πάφο ίσως, της οποίας βασιλιάς ήταν ο Τίμαρχος. Καράβια θα ανήκαν και στην Αμαθούντα, της οποίας βασιλιάς ήταν ο Ανδροκλής, και στους Σόλους, των οποίων βασιλιάς ήταν ο Πασικράτης (εάν αυτή την εποχή κι όχι ένα ή δυο χρόνια αργότερα είχε διαδεχθεί τον Στασικράτων β’). Ίσως ακόμη συμμετείχαν καράβια και από τη Λάπηθο, της οποίας βασιλιάς ήταν, είτε ο Φοίνικας Μπερεκσιεμές, είτε ο Έλληνας Πράξιππος Β’, καθώς και καράβια από τονΜάριον, όπου κάτοχος του θρόνου ήταν είτε ο Τιμοχάρις Β’ είτε ο Στασίοικος β’.

Ο Αλέξανδρος, αφού πέρασε από τη Θράκη στη Μικρά Ασία, έδωσε τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 334 π,Χ, την πρώτη σημαντική νάχη στο μικρό ποταμό Γρανικό (που χύνεται στην Προποντίδα) όπου και συνέτριψε τη στρατιά των Περσών (στην οποία συμμετείχαν και Έλληνες μισθοφόροι). Κινούμενος, στη συνέχεια, με ταχύτητα προς νότον, κατέλαβε την Ελληνοσποντιακή Φρυγία, τη Μυδία, τη Λυδία, την Καρία, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τις διάφορες και σημαντικές ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας. Εκστράφη αμέσως μετά προς τα ανατολικά, κατέλαβε τη Λυκία, την Παμφυλία και την Πισιδία, κινήθηκε ύστερα προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας, κατέλαβε ολόκληρη τη Φρυγία, έφθασε στο Γόρδιον (περιοχή της Άγκυρας, σημερινής πρωτεύουσας της Τουρκίας, όπου και έλυσε με το γνωστό τρόπο τον περιβόητο δεσμόν) και βάδισε ύστερα νοτιοανατολικά, διασχίζοντας την Καππαδοκία, περνώντας από τα βουνά του Ταύρου και φθάνοντας στην Κιλικία και τελικά στην Ισσό (στον Ισσικό κόλπο, απέναντι από την Κύπρο, και πιο συγκεκριμένα ακριβώς απέναντι απο το ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα). Ολοκλήρωσε, έτσι, την κατάκτηση της Μικράς Ασίας κι ήταν πλέον έτοιμος να ξεχυθεί προς τη Συρία, τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αίγυπτο.

Στην Κύπρο, η παρουσία του Αλεξάνδρου έγινε ιδιαίτερα αισθητή όταν ο Μακεδόνας στρατηλάτης έφθασε στην Κιλικία όπου και κατέλαβε, χωρίς ουσιαστική αντίσταση, τις εκεί πόλεις (Ταρσός, Σόλοι, Μαγαρσός, Μαλλός). Ως τώρα δεν υπήρξε ναυτική δραστηριότητα του Αλεξάνδρου και συνεπώς ούτε και συμμετοχή των Κυπρίων σε επιχειρήσεις του ναυτικού τους. Τα καράβια που ήσαν ενταγμένα στις περσικές δυνάμεις είχαν, προφανώς, περιοριστεί στην παροχή βοήθειας και στον εφοδιασμό των δυνάμεων ξηράς του βασιλιά των Περσών Δαρείου, που ο ίδιος προσωπικά ηγήθηκε του στρατού του στην καθοριστική μάχη της Ισσού (Νοέβριος του 333 π.Χ).

Στην μάχη της Ισσού ο Δαρείος ηττήθηκε κατά κράτος από τον Αλέξανδρο κι ετράπη σε άτακτη φυγή. Μαζί με το στρατό του Δαρείου είχε πολεμήσει κατά των Ελλήνων και ένας Μακεδόνας, εξόριστος από εκεί, ο Αμύντας ο Αντιόχου, επί κεφαλής σώματος Ελλήνων μισθοφόρων. Είχαν επίσης πολεμήσει και άλλοι Έλληνες αρχηγοί μισθοφορικών σωμάτων, όπως ο Θυμώνδας ο Μέντορος, ο Αριστομίδης ο Φεραίος και ο Βιάνωρ ο Ακαρνάν. Μέτα τη μάχη της Ισσού και τη νίκη του Αλεξάνδρου, οι Έλληνες μισθοφόροι κατόρθωσαν να διαφύγουν μαζί με πολλούς από τους στρατιώτες τους, προς την Τρίπολη της Φοινίκης. Ο Αρριανός γράφει πως ήσαν συνολικά 8.000 άνδρες, αριθμός όμως που φαίνεται υπερβολικός. Εκεί στην Τρίπολη διασπάστηκαν και ο Αμύντας ο Αντιόχου μαζί με τον Αριστομίδη και με 4.000 άνδρες υπό τις διαταγές τους, επίταξαν καράβια που ανήκαν στο περσικό ναυτικό και έπλευσαν μ’ αυτά στην Κύπρο. Δεν είναι σαφές εάν ήσαν κυπριακά τα καράβια με τα οποία ο Αμύντας και το μισθοφορικό του στράτευμα επέπλευαν στην Κύπρο. Ωστόσο ο Διόδωρος Σικελιώτης λέγει ότι οι Κύπριοι ενίσχυσαν τον Αμύντα με οπλισμό, καράβια, ακόμη και στρατιώτες, πρκειμένου να φύγει από το νησί.

Είναι φανερό ότι αυτή ακριβώς τη στιγμή οι Κύπριοι βασιλιάδες βρίσκονταν στο σημείο εκείνο που έπρεπε να πάρουν πολύ σημαντικές αποφάσεις. Γιατί μετά την νίκη του Αλεξάνδρου στην Ισσό και την άτακτη φυγή του Δαρείου, τον οποίο είχαν ενισχύσει στρατιωτικά, τα πράγματα είχαν διαφοροποιηθεί ριζικά. Η παρουσία, λοιπόν, του Αμύντα και άλλων φυγάδων στην Κύπρο, μάλιστα επί κεφαλής στρατιωτικού σώματος που είχε πολεμήσει κατά του Αλεξάνδρου στην Κιλικία και στην Ισσό, αποτελούσε ένα επί πλέον σοβαρό πρόβλημα. Ο Αμύντας, θέλοντας ίσως να αποδείξει τη δική του αξία και να προλάβει τον Αλέξανδρο, συνέλαβε στην Κύπρο το παράτολμο σχέδιο να καταλάβει ο ίδιος την Αίγυπτο! Οι Κύπροι πιθανότατα υποδαύλισαν τη φιλοδοξία του αυτή, προκείμενου να τον δουν να φεύγει μια ώρα ενωρίτερα  από το νησί. Έτσι ενίσχυσαν το στρατό του και του έδωσαν καράβια με τα οποία πέρασε από την Κύπρο στην Αίγυπτο. Παρεμπιπτόντως, σημειώνουμε ότι στην Αίγυπτο ο Αμύντας κατέλαβε το Πηλούσιον, έφθασε στη Μέμφιδα όπου νίκησε τους Πέρσες σε μάχη και πολιόρκησε τη σημαντική αυτή αιγυπτιακή πόλη. Ενώ οι μισθοφόροι του Αμύντα λεηλατούσαν την ύπαιθρο, οι υπερασπιστές της Μύμφιδος διενήργησαν αιφνιδιαστική έξοδο, σκότωσαν των Αμύντα και κατέσφαξαν και διέλυσαν το στράτευμά του.

Ο Διόδωρος Σιλκελιώτης αναφέρει ότι στην Κύπρο ο Αμύντας είχε πάρει στρατιώτες και καράβια (...και προσλαβόμενος στρατιώτας καί ναύς, διέπλευσεν εις τό Πηλούσιον...). Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτοί οι στρατιώτες ήσαν Κύπριοι κι όχι ξένοι που στάθμευαν στο νησί. Ήσαν, όμως, μισθοφόροι που αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον Αμύντα στην Αίγυπτο, ή ήσαν δυνάμεις κάποιων βασιλείων της Κύπρου που είχαν παραχωρηθεί στον Αμύντα; Άγνωστο. Ό,τι και να ήσαν, όμως, χάθηκαν μπροστά στα τείχη της Μέμφιδος.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την κατάσταση στην ίδια την Κύπρο αυτήν την εποχή. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι η περσική φρουρά που στάθμευε στο νησί θα είχε φυσικά, μετά τη συντριπτική νίκη του Αλεξάνδρου, δεν ξαναγύρισε σην Κύπρο. Έτσι, ουσιαστικά αυτήν την ώρα η Κύπρος είχε απελευθερωθεί από τον περσικό ζυγό και οι βασιλιάδες της θα έπρεπε να αποφασίσουν τώρα ποια πορεία θα ακολουθούσαν. Αλλά η Κύπρος απασχολούσε ήδη και τον ίδιο τον Αλέξανδρο. Μετά τη νίκη στην Ισσό ανοιγόνταν πλέον για το στρατό του η οδός προς τη Φοινίκη. Ο Αλέξανδρος ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη στάση που θα ακολουθούσε έναντί του η Τύρος, πόλη που όχι μόνο εθεωρείτο άριστα οχυρωμένη και απόρθητη, αλλά και που ήταν η πιο σημαντική ναυτική βάση των Περσών. Όταν, λοιπόν, ο Αλέξανδρος ζήτησε από τους Τυρίους να ταχθούν με το μέρος του και να αναγνωρίσουν τη δική του επικυριαρχία, οι Τύριοι του απάντησαν πως δε δέχονται κάτι τέτοιο γιατί είχαν αποφασίσει σ’ αυτήν τη μεγάλη σύγκρουση Ελλήνων και Περσών να παραμείνουν ουδέτεροι. Ο Αλέξανδρος, αφού έδιωξε με οργή τους πρέσβεις των Τυρίων, συγκέντρωσε τους εταίρους του και τους διοικητές των στρατιωτικών του μονάδων, προς τους οποίους εξέθεσε την κατάσταση και ανέπτυξε τα άμεσα σχέδια του. Ο Αρριανός, παραθέτει την ομιλία του Μακεδόνα στρατηλάτη προς τους ανώτερους αξιωματικούς του, στην οποία ο Αλέξανδρος έκανε αναφορά και στην Κύπρο, που δεν ήταν δυνατό να αγνοηθεί.

Κατά τον Αρριανό, ο Αλέξανδρος είχε θέσει ως επόμενο στόχο του την Αίγυπτο, που βρισκόταν υπό την περσική κυριαρχία. Η καταδίωξη του Δαρείου, είπε, θα έπρεπε να συνεχιστεί αφού πρώτα καταλαμβάνονταν η Αίγυπτος και η Κύπρος. Η πορεία του στρατεύματος προς την Αίγυπτο δε θα ήταν όμως ασφαλισμένη εάν αφηνόταν πίσω η Τύρος, που η ουδετερότητά της εκρίνετο ως αμφίβολη, κι εφόσον οι Πέρσες παρέμεναν ισχυροί στη θάλασσα. Φοβόταν ο  Αλέξανδρος πως, εάν παρέμεναν ανενόχλητες η Τύρος, η Αίγυπτος και η Κύπρος, όταν ο στρατός του βάδιζε στη Βαβυλώνα, θα ήταν δυνατό οι Πέρσες να ανα καταλάβουν πολλά παραθαλάσσια μέρη και να μεταφέρουν μάλιστα τον πόλεμο στην ίδια την Ελλάδα. Συνεπώς ο Αλέξανδρος θεώρησε πως το πρώτο από τα επόμενα βήματα ήταν να καταληφθεί η Τύρος. Εάν η Τύρος εξουδετερωνόταν, τότε ολόκληρη η Φοινίκη θα υπέκυπτε εύκολα και το ισχυρό φοινικικό ναυτικό (που ήταν, κατά τον Αλέξανδρο, το καλύτερο που διέθεταν οι Πέρσες) θα τασσόταν με το μέρος των Ελληνών.
Διότι, εξήγησε, δε θα ήταν δυνατό οι ναύτες των Φοινίκων να εξακολουθούν να κινδυνεύουν πολεμώντας υπέρ των Περσών, όταν τις πόλεις τους τις κρατούσαν οι Έλληνες. Όταν θα έπεφτε η Τύρος και κατ’ ακολουθίαν κα ολόκληρη η Φοινίκη, πρόσθεσε ο Αλέξανδρος, τότε και η Κύπρος είτε θα προσχωρούσε αμέσως και θα τασσόταν στο πλευρό των Έλληνων, είτε θα καταλαμβανόταν εύκολα. Την κατάληψη της Κύπρου ο Αλέξανδρος θεωρούσε όχι δύσκολη, εάν εξαπολυόταν ναυτική επίθεση κατά του νησιού. Και συνέχισε λέγοντας πως τα ελληνικά και τα φοινικικά καράβια πλέον, κι αφού και η Κύπρος τασσόταν με το μέρος των Ελλήνων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα διασφαλιζόταν η απόλυτη υπεροχή στη θάλασσα. Και έτσι η πορεία προς την Αίγυπτο και, τελικά, στα βάθη της Ασίας, θα γινόταν απερίσπαστα και χωρίς την έγνοια για τυχόν προβλήματα στα μέρη που θα άφηνε πίσω του το εκστρατευτικό σώμα.