"Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας..." Πετράκης Γιάλλουρος


Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Ο ανθελληνισμός και η καταστροφή της Κύπρου μας


Ο ανθελληνισμός του νησιού μας και η καταστροφή του, ενώ όλοι δηλώνουν πατριώτες...


Είναι φανερό ότι, μέσα από ορισμένες πράξεις τους οι πλείστοι πολιτικάντηδες, του ενός ή του άλλου χώρου, δεν μας έχουν αφήσει περιθώρια επιλογής:  προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις ρίζες μας για να περάσουν τα σχέδια τους για την, αγγλοτουρκικής έμπνευσης λύση, ομοσπονδία,με την οποία υπογράφουμε ουσιαστικά, το ξεπούλημα μας στη βάρβαρη Τουρκία.  Τις προσπάθειές τους τις παρακολουθούμε καθημερινά, είτε από την τηλεόραση, το διαδίκτυο, ακόμα και μέσα στους δρόμους όταν κυκλοφοράμε.

Με κάθε τρόπο κομματικοί αξιωματούχοι προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία μας, έχοντας απώτερο σκοπό,  να διαγράψουμε τις ρίζες μας αλλά και τους ήρωές μας,  αυτούς πουέδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας, που όμως κάποιοι θεωρούν ότι ήταν τρομοκράτες και ότι ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α –για παράδειγμα- ήταν λάθος. Το καθεστώς ζητά από υπηρεσίες του να κατεβάσουν την Γαλανόλευκη σημαία (βλ. Ρ.Ι.Κ). Πού πήγε ο καιρός που ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης κατέβαζε την βρώμικη σημαία των αποικιοκρατών με την σκέψη του στην Ελλάδα; Δεν ζητάμε να έχουμε Ευαγόρες, γιατί προφανώς, δεν μπορούμε, ζητάμε απλά και μόνο, να έχουμε την Γαλανόλευκη πιο ψηλά από κάθε σημαία. Γιατί ναι! Σε τούτο τον τόπο οι νεκροί δεν αγωνίστηκαν για καμιά σαθρή ανεξαρτησία, και κυρίως, δεν αγωνίστηκαν για καμιά ξενόφερτη λύση ομοσπονδίας. Οι ήρωες και οι νεκροί μας αγωνίστηκαν για την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα.


Πολλά από αυτά δεν μας τα λένε στα σχολεία μας. Ο κ. Χριστόφιας δηλώνει ότι«μοιάζουμε περισσότερο με τους Σύριους παρά με τους Ελλαδίτες αδελφούς μας».  Η «πατριωτική» δεξιά του δύσμοιρου τόπου, δηλώνει υπέρ του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., αλλά ο κ. Κληρίδης εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των αποικιοκρατών καλύτερα από τον καθένα. Από την άλλη, ο αισχρός κ. Ανα(ν)στασιάδης  σε δήλωσή του, είπε πως ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α.  ήταν λάθος και πως δεν μοιάζουν τόσο πατριώτες, έτσι που να έχουν υπέρ άνω όλων την Ελλάδα. Και συνέχισε, δίνοντας άφεση αμαρτιών στους Τούρκους για τα Σεπτεμβριανά το 1955.  Αυτός είναι ο πατριώτης ηγέτης, που δε δίστασε να επισκεφτεί τη Τουρκία και έκανε δηλώσεις με φόντο το σύνθημα του ισλαμικού κόμματος «Όλα για την Τουρκία». Τέλος, η ανθελληνική πορεία της κυβέρνησης δεν πτοήθηκε από το να πράξει και μια από τις χειρότερες μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσε να κάνει: να εισαγάγει στο πρόγραμμα της πρώτης τάξης του δημοτικού την αγγλική γλώσσα.

Εμείς σαν μικροί Λεωνίδες αντιστεκόμαστε στον ανθελληνισμό της πατρίδας μας γιατί το οφείλουμε στους προγόνους μας αλλά και στους απόγονους μας. Είναι επιτακτική πλέον η ανάγκη για αναζήτηση άμεσων σχέσεων και αγώνα Ελλάδος – Κύπρου, και όχι Κύπρου – Συρίας, είτε Κύπρου – Κούβας, είτε Κύπρου – Ν. Ζηλανδίας! Οι ρίζες μας ήταν, είναι και θα είναι ελληνικές και κανείς δεν μπορεί να τις αλλάξει, γιατίστις πέτρες και στα βουνά, στον ήλιο και στη θάλασσα του νησιού μας, υπάρχει μόνον η Ελλάδα. Όσο γρηγορότερα το αποδεχθούν οι νεο-Κύπριοι, τόσο το καλύτερο για τους ντροπιασμένους εαυτούς τους.


«Η Ρωμιοσύνη έν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου
Κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη
Κανένας γιατί σσιέπει την πού τάψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη.»

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας ευθεία προς την Λευτεριά, χωρίς παραχωρήσεις και χωρίς τα προδοτικά σχέδια των ξένων. Όπως είπε και ο  Πετράκης Γιάλλουρος: "Να αγωνιζόμαστε πρέπει, μάνα, να αγωνιζόμαστε για την Κύπρο μας"...



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Καταραμένη… απάθεια!


Έχουν περάσει τόσες μέρες από την τραγική μέρα της δολοφονίας των 13. Τα ψυχικά τραύματα δεν επουλώνονται και οι οικονομικές συνέπειες αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά εις βάρος – φυσικά – του απλού πολίτη. Συνέπειες καθοριστικές στον τρόπο ζωής  του ανθρώπου όπως η (2)ωρη (πολλές φορές και παραπάνω) διακοπή ρεύματος κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ο λαός, δε φαίνεται να πτοείται από τις διάφορες «απογοητευτικές» δηλώσεις και ανεκπλήρωτες - μέχρι στιγμής - υποσχέσεις του προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας, αλλά ούτε από τις διάφορες κακοφημίες του καθενός που βρίσκεται στην αντίπερα όχθη.  Καθημερινά, δίνει το δυναμικό του παρών έξω από το προεδρικό μέγαρο,  απαιτώντας επιτέλους από τους «ηγέτες» τη λήψη ευθυνών και την ικανότητα ως βασικό κριτήριο για την ανέλιξή τους στο χώρο της πολιτικής.  Έδειξε στους διάφορους πολιτικάντηδες ότι όσο κι αν νομίζουν ότι μπορούν να ξεγελάσουν το λαό με τους διάφορους εμετικούς τους ελιγμούς, είναι απλά γελασμένοι και πως κανένας δεν είναι πιο δυνατός από την οργή του λαού.


 Οι ίδιοι οι «αγανακτισμένοι» κατάργησαν αυτό τους το χαρακτηρισμό και  πλέον αυτοχαρακτηρίζονται ως «αφυπνισμένοι»!
Επιμονή και ελπίδα για κάτι καλύτερο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των αφυπνισμένων. Παρ’ όλα αυτά ήταν αναμενόμενο πως θα υπήρχε και η αντίθεση σ’ αυτήν την άποψη αλλά όχι και η ουδετερότητα. Ξαφνιάστηκα όταν ποωτοάκουσα από δικό μου, συγγενικό άτομο τη φράση «Μην ασχολείσαι με κόμματα» και «Είναι επικίνδυνα εκεί που πας.»(!) Προτιμότερο να άκουγα πως η κυβέρνηση είναι άξια και θα λάβει τις ευθύνες που της αναλογούν λίαν συντόμος παρά να προσπαθούσε να με αποτρέψει από τη δική μας επανάσταση, τη σύγχρονη «επανάσταση» του 2011. Αυτή η καταραμένη «ουδετερότητα», όχι μόνο από ανθρώπους μεγαλύτερους σε ηλικία από ‘μένα, αλλά και από συνομήλικούς μου, μαθητές,  που στα μάτια μου φαντάζει ως απλή απάθεια και βόλεμα, στο τέλος θα μας φάει! Με δικαιολογίες όπως «Δεν είμαι εγώ για τέτοια.», «Δεν ασχολούμαι με κόμματα.», «Όλα είναι στημένα.» και άλλα που δε θέλω ούτε να τα ακούω αποφεύγουν να έρθουν στη διαμαρτυρία, στην ευκαιρία του λαού να ακουστεί και καταφέρνουν να κρατούν μία στάση μισητής απάθειας απέναντι στην πολιτεία, αφήνοντας τον κάθε ανάξιο, ανίκανο, ασυνείδητο  πολιτικό να κάνει πάρτι πάνω στην πλάτη του.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι πίσω από την αυθόρμητη διαμαρτυρία δεν κρύβεται κανένα κόμμα, κανένα συμφέρον. Μόνο η ελπίδα της ευημερίας της Κύπρου. Όσες φορές κι αν το ακούσετε, το ξέρω πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, αλλά κλείνω με την ελπίδα πως θα σας προβληματίσω έστω και λίγο. Έστω και λίγο για να πείτε ΓΙΑΤΙ;

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ; 

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Αττίλας 2


37 χρόνια μετά, στην μνήμη μας έρχεται η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής. Οι τούρκοι αφού κατάκτησαν την Κερύνεια προχώρησαν μετά από σχεδόν 20 μέρες για την κατάκτηση και της Αμμοχώστου για να επιτελέσουν το στόχο τους. Κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Μεσαορίας, της Αμμοχώστου, της Καρπασίας και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μόρφου.

Μετά από 37 χρόνια οι συνέπειες είναι στην επιφάνεια ακόμα. Χιλιάδες πρόσφυγες, αγνοούμενοι που μέχρι σήμερα δεν ξέρουμε την απόγιναν εκείνες οι ψυχές, 37% του εδάφους ακόμα υπό την κατοχή του τουρκικού στρατού. Και ναι στρατού, όχι > όπως ήθελε να μας πουλήσει το παραμύθι της η τουρκία.

Φυσικά μερική από τους πολιτικούς τους άρεσε αυτό και μπορεί και να τους συμφέρει. Να μιλούν για δύο κοινότητες και μόνο στις ομιλίες στο προεδρικό και κάθε μαύρη εισβολή θυμούνται να μιλήσουν για εισβολή και κατοχή, αλλιώς θα μιλούν για πρόβλημα δυο κοινοτήτων και ότι φταίει μόνο η δικιά μας  πλευρά. Παίζουν το ρόλο του καλού παιδιού. Του παιδιού που το μόνο που ξέρει είναι να υποχωρεί και να μην διεκδικεί. Όμως δεν είναι αυτά που μας δίδαξαν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Αυτοί μας δίδαξαν να πεθαίνουμε για την πατρίδα μας, μας δίδαξαν να ήμαστε βράχοι και να σταματάμε το κάθε τι που θα έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή της πατρίδας μας.

Με κόντρα στα ανθελληνικά τους σχέδια συνεχίζουμε τον αγώνα μας με επιθυμία την λευτεριά της Κύπρου μας αλλά και όχι μόνο όλου του Ελληνικού χώρου (Μακεδονία, Β. Ήπειρος, Μικρά Ασία). Συνεχίζουμε και ας είμαστε λίγοι και μα θα έρθει η ώρα που θα γυρίσει ο τροχός, όταν γυρίσει θα γυρίσει και ο κόσμος όλος. Κουράγιο αδέλφια θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει.     




Ορθοδοξία: Κοίμηση της Θεοτόκου




Όπως είναι γνωστό, επάνω από το Σταυρό ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο σπίτι του, όπου διέμεινε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου.
Όταν δεν ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της, άγγελος Κυρίου της το έκανε γνωστό τρεις μέρες πιο πριν ότι πρόκειται να γίνει η μετάστασή της από τη γη στον ουρανό.
Πήγε τότε ο Άγγελος και της είπε: «Αυτά λέγει ο Υιός σου: είναι καιρός να παραλάβω τη μητέρα Μου κοντά Μου. Γι’ αυτό να μην ταραχθείς, αλλά δέξου το μήνυμα με ευφροσύνη, επειδή μεταβαίνεις σε ζωή αθάνατη».
Μόλις το άκουσε η Θεοτόκος, χάρηκε πολύ και από τον πολύ πόθο της να μεταβεί στον μονογενή Υιό της, ανέβηκε με βιασύνη και προθυμία στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, διότι είχε αυτή τη συνήθεια, να ανεβαίνει συχνά σ’ αυτό το όρος. Τότε ακολούθησε θαύμα παράδοξο. Όταν ανέβηκε εκεί η Θεοτόκος, έκλιναν την κορυφή τους τα δέντρα, σαν να ήταν έμψυχα και λογικά, και την προσκύνησαν και έτσι έδειξαν το σεβασμό τους και τίμησαν την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου.
Αφού προσευχήθηκε αρκετά η Πανάχραντη, επέστρεψε στην οικία της. Άναψε φώτα πολλά, ευχαρίστησε τον Θεό και κάλεσε τις συγγενείς και τις γειτόνισσες. Στη συνέχεια, ετοιμάζει όλα τα απαραίτητα για τον ενταφιασμό της. Φανερώνει και στις άλλες γυναίκες τα λόγια που της είπε ο Άγγελος για της εις τους ουρανούς μετάστασή της και σαν απόδειξη των λόγων της, δείχνει το χαροποιό και νικητικό σημείο, που της έδωσε ο Άγγελος, ένα κλαδί φοίνικα.
Οι καλεσμένες γυναίκες, μόλις άκουσαν αυτό το λυπηρό μήνυμα, άρχισαν τους θρήνους και έπειτα παρακαλούσαν την Παναγία να μη τις αφήσει ορφανές. Και η Θεοτόκος τις βεβαίωσε ότι, αφού μετασταθεί στους ουρανούς, θα φυλάει όχι μόνον αυτές αλλά και όλο τον κόσμο. Με τέτοια παρηγορητικά λόγια στάματησε την υπερβολική λύπη τους.
Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκοςκαι περίμενε την κοίμησή της.
Μαζί με τους Αποστόλους ήρθε και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Απόστολος Τιμόθεοςκαι οι λοιποί θεόσοφοι ιεράρχες. Όλοι αυτοί, μόλις έμαθαν την αιτία για την οποία συνάχθηκαν αιφνιδίως και παραδόξως, έλεγαν στην Θεοτόκο: «όσο σε βλέπαμε, Δέσποινα, να ζεις και να μένεις στον κόσμο, παρηγορούμεθα σαν να βλέπαμε τον Υιόν σου. Επειδή όμως τώρα με τη βουλή του Υιού σου και Θεού μεταβαίνεις στα ουράνια, γι’ αυτό καθώς βλέπεις θρηνούμε και δακρύζουμε, αν και από την άλλη χαιρόμαστε για όσα θαυμαστά σου έγιναν». Τότε η Θεοτόκος τους αποκρίθηκε:«Μαθητές του Υιού μου και Θεού, μην κάνετε πένθος και λύπη τη χαρά μου».
Όταν ειπώθηκαν αυτά τα λόγια φτάνει και ο Απόστολος Παύλος. Έπεσε στα πόδια της Θεομήτορος, την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής, διότι αν και δεν έζησα σωματικώς κοντά στον Υιό σου, βλέποντας όμως εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».
Μετά αποχαιρετά όλους, ξαπλώνει πάνω στο νεκροκρέββατο, σταύρωσε τα χέρια της, προσφέρει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της για τη σύσταση και την ειρήνη όλου του κόσμου, γεμίζει τους Αποστόλους και ιεράρχες από την ευλογία του Υιού της που δίνεται απ’ αυτήν στους ανθρώπους, και έτσι αφήνει στα χέρια του Υιού της και Θεού την ολόφωτη και παναγία ψυχή της.
Τότε ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος άρχισε να λέει στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια, ενώ οι άλλοι Απόστολοι σήκωσαν το νεκροκρέβατο. Άλλοι προπορεύονταν βαστάζοντας λαμπάδες και ψάλλοντας ύμνους και άλλοι ακολουθούσαν ως το τάφο το σώμα της Θεομήτορος. Ακούγονταν και Άγγελοι από τον ουρανό που έψαλλαν και γέμιζαν τον αέρα οι μελωδίες τους.
Όλα αυτά μην υποφέροντας να βλέπουν και να ακούν οι άρχοντες των Ιουδαίων, παρεκίνησαν κάποιους από το λαό και τους έπεισαν να παρεμποδίσουν την πομπή. Όμως η θεία δίκη πρόφτασε και παίδεψε τους τολμήσαντας με το να τους τυφλώσει.
Έπειτα οι έφτασαν οι Απόστολοι στη Γεσθημανή, ενταφίασαν το πάναγνο σώμα της Θεοτόκου και περίμεναν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας ακαταπαύστως σε όλο αυτό το διάστημα τους ύμνους και τις μελωδίες των αγίων Αγγέλων.
Μετά από τρεις ημέρες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Και βέβαια όλη η ανθρωπότητα, με ευγνωμοσύνη για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό, αναφωνεί: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής».
Η υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πραγματικός οδηγός, για όσους θέλουν ν’ ανυψώνονται προς τον Θεό.Έργο της είναι να πρεσβεύει στον Τριαδικό Θεό για όλους τους ανθρώπους. Για μας τους ορθοδόξους η Θεοτόκος είναι η «ακαταίσχυντος προστασία και η αμετάθετος προς τον ποιητή μεσιτεία».
Δίκαια μπορούμε να αποθέσουμε τις ελπίδες μας προς την υπεραγία Θεοτόκο αφού, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «κανένα άλλο κτίσμα στον κόσμο δεν αγάπησε ποτέ τόσο πολύ τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ούτε συμμορφώθηκε τόσο στο θέλημά Του όσο η Παναγία Μητέρα του».Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τιμή προς την Παναγία ανάγεται στον Υιό της, κατά τον άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό.

Πηγή: http://risenation.blogspot.com/

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Ένα μήνα μετά…


11 Αυγούστου 2011.


Ο κόσμος συνεχίζει δραστικά τη διαμαρτυρία του έξω από το προεδρικό με αίτημα τη τιμωρία των υπευθύνων …και για να μην ξεχνιόμαστε την παραίτηση μέχρι και του τελευταίου.
Προς το παρών, κανένα από τα αιτήματα δε φαίνεται να παίρνει σάρκα και οστά. Για το πρώτο, βασιζόμαστε στη διερευνητική «ομάδα» και ελπίζουμε πως θα κάνει τη δουλειά της όπως πρέπει. Όσο για το δεύτερο, δεν έχουμε να πούμε πολλά, αφού ο πρόεδρος και η «παρέα» του μας εγγυήθηκαν πως δε έχουν να πάνε πουθενά πριν λήξουν τα 5 χρόνια, με επιχείρημα πως ο λαός τον εξέλεξε για 5 χρόνια, γι’ αυτό θα μείνει για 5 χρόνια(!)
Έτσι για να πάρουμε τα γεγονότα με τη σειρά. Εξ αμελείας της κυβέρνησης και ΜΟΝΟ, σκοτώνονται αδίκως 13 άτομα εν ώρα καθήκοντος. Ολόκληρος ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός καταστρέφεται με αποτέλεσμα τη διακοπή ρεύματος καθημερινά(πολλές φορές πάνω από μια φορά) σε κάθε σπίτι, εκτός απ’ των «σημαντικών» βεβαίως. Την επόμενη μέρα ο κόσμος βγαίνει σύσσωμος στους δρόμους κατηγορώντας την εγκληματική αμέλεια της κυβέρνησης, απαιτώντας καθολική παραίτηση εδώ και τώρα. Ο πρόεδρος σε διάγγελμά του, κατηγορεί τον κόσμο που διαμαρτύρεται ως ακροδεξιούς με αφορμή επεισόδια που έγιναν από ορισμένη μερίδα «αγανακτισμένων- αφυπνισμένων» και ταυτίζει τη διαμαρτυρία με το πραξικόπημα και τη χούντα. Μέσα στις επόμενες μέρες η κυβέρνηση απορρίπτει τη βοήθεια από τη Γερμανία για παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά δέχεται «καλοπροαίρετα» τη βοήθεια από το ψευδοκράτος, αναγνωρίζοντάς τους άμεσα και ενισχύοντάς τους οικονομικά(!) Μετά από μέρες, φαίνεται κάποιοι να ευαισθητοποιούνται και να δίνουν την παραίτησή τους. Ένας, ένας …όλοι οι υπουργοί. Εκτός απ’ την γνωστή παρέα. Καινούριο υπουργικό συμβούλιο ξεφυτρώνει αμέσως μετά την παραίτηση του προηγούμενου, με πρωταγωνιστές; Τους άγνωστους! Και το αποκορύφωμα, διάφορα νομοσχέδια είναι σχεδόν σε εφαρμογή με μόνο θέμα την αύξηση του Φ.Π.Α. (αλίμονο!)
Το συμπέρασμα που βγάζουμε από αυτήν την υπόθεση είναι ότι η κυβέρνηση ΜΑΣ, δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο τελικά. Όχι μόνο δε ζήτησε συγγνώμη(!) από τους συγγενείς, όχι μόνο δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για στήριξη των οικογενειών των θυμάτων ΑΜΕΣΩΣ μετά την τραγωδία, αλλά καταφέρνει διπλωματικά να στρέφει τις συνέπειες στον απλό πολίτη(όπως ήταν αναμενόμενο) και ταυτόχρονα να κερδίζει πόντους στο παιχνίδι τουρκοποίησης του νησιού.
Να δούμε τι άλλο θα δούμε…

ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ!

* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Φραντζέσκου Αρτέμος



Φραντζέσκου Αρτέμος
Γεννήθηκε στο χωριό Αθιένου, της επαρχίας Λάρνακας, το 1931.
Σκοτώθηκε το βράδυ της 11ης προς τη 12η Αυγούστου 1956, από ανάφλεξη εκρηκτικού υλικού.
Γονείς : Κώστας και Ροδοθέα Φραντζέσκου
Αδέλφια : Φλώρος και Παναγιώτα
Ο Αρτέμος Φραντζέσκου τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και ήταν μηχανουργός. Μελετούσε πολύ τα κοινωνικά συστήματα και ήταν ιδεολόγος σοσιαλιστής. Έδωσε από τις αρχές του αγώνα τον όρκο της ΕΟΚΑ στο Μετόχι του Κύκκου μαζί με άλλους συγχωριανούς του, των οποίων και ανέλαβε την αρχηγία με το ψευδώνυμο "Άθως". Το Νοέμβριο του 1955 πραγματοποίησε μαζί με συναγωνιστές του την πρώτη του ενέδρα εναντίον των Άγγλων στο χωριό τους. Τον Ιανουάριο του 1956 επικεφαλής της ομάδας του συγκέντρωσε εικοσιένα κυνηγετικά όπλα, τα οποία διένειμε στα γύρω χωριά. Στις 21 Μαΐου 1956 έστησαν και δεύτερη ενέδρα εναντίον των Άγγλων στο δρόμο Αθιένου-Πυρογίου, στην οποία χρησιμοποίησαν και βόμβες δικής τους κατασκευής.
Καθ' υπόδειξη συγχωριανού τους χημικού, άναβαν κληματόβεργες σε φούρνο και, όταν γίνονταν κόκκινα κάρβουνα, έκλειναν το φούρνο και τα κάρβουνα έσβηναν, χωρίς απαραίτητα να τα βρέξουν. Στη συνέχεια άλεθαν τα κάρβουνα και ανακάτευαν τη σκόνη τους με θειάφι και νίτρο. Με αυτού του είδους την πυρίτιδα γέμιζαν τις βόμβες τους με τις οποίες προμήθευαν και τα γύρω χωριά. Στην εργασία αυτή, που γινόταν στο σπίτι του Φραντζέσκου, βοηθούσαν και οι γονείς και τα αδέλφια του. Το βράδυ της 11ης προς τη 12η Αυγούστου 1956, ενώ ο Αρτέμος με άλλους συνεργάτες του κατασκεύαζε την πυρίτιδα στο σπίτι του, ξαφνικά μια σπίθα έπεσε στο τενεκεδένιο κιβώτιο με το εύφλεκτο υλικό.
"Ο Αρτέμος", αφηγείται συναγωνιστής του, "αρπάζοντας το θάνατο αγκαλιά, όρμησε έξω και μας γλίτωσε. Είδαμε τον αρχηγό μας να φλέγεται σαν λαμπάδα. Την επομένη, προτού τον θάψουμε, τον περιφέραμε τιμητικά στους ώμους από όλους τους δρόμους του χωριού, τυλιγμένο με την ελληνική σημαία".
Ο θάνατος του Αρτέμου Φραντζέσκου, όπως και ο θάνατος άλλων αγωνιστών σε παρόμοιες συνθήκες, είναι ενδεικτικός των δυσκολιών που συναντούσαν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ στην τιτάνια προσπάθεια για την ελευθερία της Κύπρου.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Σημεία προσυγκέντρωσης - Πληροφορίες

Σημεία προσυγκέντρωσης - Πληροφορίες

Λευκωσία, σωματείο ΑΠΟΕΛ (Χίλτον Λευκωσίας),ώρα 07:00 π.μ., Κωστής 99959595
Λάρνακα, κυκλικός κόμβος ριζοελιάς, ώρα 07:45 π.μ., Πέτρος 99979052
Λεμεσός, Μπροστά από το Τσίρειο Στάδιο, ώρα 07:00 π.μ., Στυλιανός 99801504
Πάφος, έξοδος προς Λεμεσό, ώρα 06:00 π.μ., Xρίστος 96424700
Παραλίμνι, Ιωσήφ 97614595

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Ανδρέας Αβρααμίδης


Ανδρέας Αβρααμίδης
Γεννήθηκε στο χωριό Τεμβριά, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 27 Αυγούστου 1938.
Σκοτώθηκε στις 3 Αυγούστου 1958 στην τοποθεσία “Μερσίνια” της Τεμβριάς, από έκρηξη βομβών τις οποίες μετέφερε.
Γονείς : Μιχαήλ και Ελένη Αβρααμίδου
Αδέλφια : Άννα, Περσεφόνη, Αθανασία, Βασιλική
Ο Ανδρέας Αβρααμίδης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τεμβριάς και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Σολέας. Ως μαθητής του Γυμνασίου Σολέας πρωτοστατούσε στις μαθητικές εκδηλώσεις και συνελήφθη από τις αγγλικές αρχές για οργάνωση "παράνομης παρέλασης". Καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών μηνών και μετά την αποφυλάκισή του συνέχισε τη δράση του με μεγαλύτερο ενθουσιασμό, αναπτύσσοντας πρωτοβουλία και αναλαμβάνοντας στην Οργάνωση (ΕΟΚΑ) επιπρόσθετες ευθύνες και καθήκοντα, μεταξύ των οποίων και τη διανομή φυλλαδίων στα γύρω χωριά, την αναγραφή συνθημάτων και την παρακολούθηση πρακτόρων των Άγγλων.
Το 1958, όταν πολλοί Τούρκοι συγκεντρώθηκαν με την ανοχή των Βρετανών στη Λεύκα, ο Διγενής έδωσε οδηγίες στον τομεάρχη Κακοπετριάς - Γαλάτας για προετοιμασία αντιμετώπισης τυχόν δραστηριοτήτων τους. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ετοιμάστηκαν βόμβες επιτόπιας κατασκευής, με προορισμό την ενίσχυση των ομάδων της ΕΟΚΑ στα χωριά του τομέα. Τις βόμβες αυτές μετέφερε ο Ανδρέας Αβρααμίδης με το συναγωνιστή του Ανδρέα Έλληνα. Στη διαδρομή αυτές εξερράγησαν προκαλώντας το θάνατό του.
Αναφέρει σχετικά ο Ανδρέας Έλληνας : "Τη νύχτα της 3ης Αυγούστου 1958 μεταφέρναμε 27 βόμβες από την Τεμβριά και συγκεκριμένα από ένα αυλάκι στην τοποθεσία "Μερσίνια", όταν έγινε η τρομερή έκρηξη. Τη στιγμή εκείνη τις κρατούσε ο Ανδρέας. Είδα το φίλο μου γονατιστό στο έδαφος, έτρεξα κοντά του και τον άγγιξα. Του μίλησα. Δεν μου απάντησε. Ήταν νεκρός. Ένα χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Κάτι λέγαμε και γελούσαμε την ώρα εκείνη. Πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη και με το χαμόγελο τον στείλαμε στο καλό".

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: Η δίκαιη τους λύση...


Ένας ωραίος Έλληνας που αρνείται τη "δίκαιή" τους λύση...


Πλέον ονόμασαν την απελευθέρωση των εδαφών μας, επαναπροσέγγιση. Την κατοχή, μοίρασμα... Και η ελευθερία συνειδητά ισοδυναμεί και συνεπάγεται με οδυνηρό συμβιβασμό. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία πήρε τη θέση άλλων αξιών και αρχών που εδώ και χρόνια χαρακτήριζαν το λαό μας. Από Έλληνες, έχουμε γίνει Ελληνοκύπριοι και για κάποιους δε, αποκλειστικά Κύπριοι -με "κυπριακή εθνικότητα" δηλαδή-. Συνομιλούμε με άτομα που δεν αναγνωρίζουν καν την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ουσιαστικά, με ένα πιόνι/κουβαλητή συμφερόντων) και προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι θα συντάξουμε μια δίκαιη λύση για τον τόπο μας.

Μια «δίκαιη» λύση που θα χωρίζει το λαό του νησιού βάσει εθνικότητας (γλώσσας και θρησκείας). Μια «δίκαιη» λύση που το 82% θα ισούται με το 18%, δηλαδή ένας άνθρωπος θα ισούται με άλλους 4. Μια «δίκαιη» λύση όπου βασικές αρχές της Δημοκρατίας όπως το ένα «άτομο - μια ψήφος» και το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» θα πάψουν να ισχύουν. Μια «δίκαιη» λύση η οποία στερεί από τους πρόσφυγες το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Μια «δίκαιη» λύση με τα στρατεύματα του κατακτητή αμετάθετα από τον τόπο μας και τέλος, μια «δίκαιη» λύση με 50.000 εποίκους, εθελοτυφλώντας για το γεγονός οτι ο εποικισμός είναι ακόμα ένα έγκλημα πολέμου. Είμαστε όλοι θεατές στο θέατρο του παραλόγου με τη διαφορά ότι μετά από τόσα χρόνια το παράλογο έπαψε να φαντάζει στα μάτια μας ως παράλογο, θεωρώντας τη λύση τους ως τη μόνη βιώσιμη και εφικτή. Ε λοιπόν, όχι κύριοι! Εγώ, αρνούμαι ΟΛΑ τα πιο πάνω και ας χαρακτηριστώ και από κάποιους ως “ωραίος Ελληνας”, ή φασίστας, ακραίος! Εγώ δεν προδίδω αξίες, δεν πουλάω πατρίδες, δεν ξεχνώ θυσίες, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που μου στέρησαν και δικαιούμαι. Διεκδικώ το αληθινό δίκαιο.


Ένας ωραίος Έλληνας 
που αρνείται τη «δίκαιη» λύση σας! 

Δεν ορίζομαι από κανένα, 
μονάχα από εμένα!



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Εθνικό Mνημόσυνο ΙΣΑΑΚ και ΣΟΛΩΜΟΥ από ΕΦΑΕΦΠ & ΕΦΕΝ 2011

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ΕΦΑΕΦΠ & ΕΦΕΝ συνδιοργανώνουν με τις οικογένειες των ηρωωμαρτύρων μας το ετήσιο μνημόσυνο των ηρώων Τάσου Ισαακ και Σολωμού Σολωμού οι οποίοι έπεσαν θύματα από την τουρκική βαρβαρότητα τον Αύγουστο του 1996.

15 χρόνια μετά παραμένουν άσβηστοι οι φλογεροί εκείνοι αγωνιστές στην καρδιά κάθε Έλληνα που πονάει για την πατρίδα του. Ο Τάσος και Σολωμός αψηφώντας τον θάνατο, χωρίς να σκεφτούν την προσωπική τους ζωή, αγωνιώντας παρά μόνο για την πατρίδα, όρμιξαν στην ματωμένη “ρωγμή” του οδοφράγματος κατοχής σαν νέοι Μάτσηδες σαν νέοι Λεωνίδες γιατί μέσα τους δεν άντεχαν την αδικία και την καταπίεση.

Η πορεία ξεκίνησε από το Βερολίνο και είχε προορισμό την Κερύνεια με μοτοσικλετιστές από όλη την Ευρώπη. Σε κάθε σημείο της πορεία τους γινόταν διαφώτιση για την εισβολή και κατοχή της νήσου μας από τους Τούρκους.
Μετά από ακύρωση της αντικατοχικής με πιέσεις από τον τότε πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη οι διαδηλωτές ήσαν εκτός ελέγχου και με δίψα για λευτεριά κατευθύνθηκαν μαζικά προς τα οδοφράγματα. Εκεί ο Τάσος Ισαάκ στην προσπάθεια του να βοηθήσει έναν άλλο συναγωνιστή του, τον οποίο κτυπούσαν οι Γκρίζοι Λύκοι, ψευδοαστυνομικοί και Τούρκοι της Κύπρου, δέχτηκε επίθεση και έπεσε στο χώμα. Γύρω του μαζεύτηκαν και άλλοι Τούρκοι και άρχισαν να τον κτυπούν αλύπητα με πέτρες και ρόπαλα, ενώ μέλη της Ειρηνευτικής Δύναμης παρακολουθούσαν αμέτοχοι. Μετά από λίγο ο ήρωας Τάσος Ισαάκ άφηνε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα μακριά από την αγαπημένη του Αμμόχωστο.

Μετά την κηδεία του Τάσου Ισαακ στις 14 Αυγούστου ο ξάδελφος του Σολωμός Σολωμού οργισμένος κατευθύνθηκε με άλλες ομάδες διαδηλωτών προς το οδόφραγμα για να αφήσουν εκεί λουλούδια στον τόπο θυσία του Τάσου.

Ξαφνικά ξεπετάχτηκε από μπροστά από τους διαδηλωτές ο Σολωμός Σολωμού και ξεφεύγοντας από τα χέρια των κυανόκρανων, πέρασε στην «νεκρή ζώνη» κι ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία της ντροπής, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να τον αποτρέψουν. Τούρκοι ελεύθεροι σκοπευτές τον πυροβόλησαν και ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός από σφαίρα στο λαιμό.


Ο ΕΦΑΕΦΠ και η ΕΦΕΝ καλούν όλους του Έλληνες που διψούν για λευτεριά της Κύπρου μας, δεν συμβιβάζονται με την κατοχή και δεν εφησυχάζονται μπροστά στους πολιτικούς μας που αυτοσκοπός τους πλέον είναι η εξουσία, να παρευρεθούν στο μνημόσυνο των δύο ηρωωμαρτύρων μας στις 7 Αυγούστου στον Ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι.

Στο τέλος του μνημόσυνου θα γίνει πορεία προς στο κοιμητήριο των ηρώων μας.

“Γιατί οι ήρωες δεν πεθαίνουν αλλά αθάνατοι μένουν”

Σημεία προσυγκέντρωσης - Πληροφορίες

Λευκωσία, σωματείο ΑΠΟΕΛ (Χίλτον Λευκωσίας),ώρα 07:00 π.μ., Κωστής 99959595
Λάρνακα, κυκλικός κόμβος ριζοελιάς, ώρα 07:45 π.μ., Πέτρος 99979052
Λεμεσός, Μπροστά από το Τσίρειο Στάδιο, ώρα 07:00 π.μ., Στυλιανός 99801504
Πάφος, έξοδος προς Λεμεσό, ώρα 06:00 π.μ., Xρίστος 96424700
Παραλίμνι, Ιωσήφ 97614595

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Χατζηθεοδοσίου Γιασουμής




Χατζηθεοδοσίου Γιασουμής
Γεννήθηκε στο χωριό Άχνα, της επαρχίας Αμμοχώστου, το 1940.
Σκοτώθηκε στις 2 Αυγούστου 1958 στην περιοχή της Άχνας, ενώ τοποθετούσε νάρκη.
Γονείς : Κυριάκος και Χαμπού Χατζηθεοδοσίου
Αδέλφια : Θεοδόσης, Θωμάς, Παναής, Πέτρος, Γιώργος, Κυριακού, Ευδοκία, Μαργαρίτα
Ο Γιασουμής Χατζηθεοδοσίου τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και ήταν μαθητής της έκτης τάξης της Αγγλικής Σχολής Σιακαλλή, αργότερα Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου, όταν σκοτώθηκε.
Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ το 1957 στις ομάδες νεολαίας Άχνας, απ' όπου μεταπήδησε στις ομάδες κρούσεως Άχνας, λίγο πριν από το θάνατό του.
Οι εχθροπραξίες των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων στην περιοχή Αμμοχώστου άρχισαν στις 10 Ιουλίου 1958, όταν Έλληνας πυροβολήθηκε ανεπιτυχώς από Τούρκους. Την επομένη Τούρκοι και πάλι πυροβόλησαν και σκότωσαν Έλληνα κοντά στο χωριό Σίντα. Μετά τα επεισόδια αυτά, η ΕΟΚΑ έστησε ενέδρα την επομένη, στις 12 Ιουλίου 1958, στο δρόμο από Σίντα προς Κοντέα. Οι επιθέσεις της ΕΟΚΑ συνεχίστηκαν και στις 13 και στις 20 Ιουλίου 1958 και επαναλήφθηκαν τον Αύγουστο.
Επειδή οι τουρκικές επιθέσεις στρέφονταν εναντίον απομονωμένων αγροτών και βοσκών της περιοχής, κάθε Τούρκος που κινείτο σε ελληνικά χωριά εθεωρείτο ύποπτος και αντιμετωπιζόταν από ένοπλες περιπόλους της ΕΟΚΑ. Άγγλοι στρατιώτες συνόδευαν τους Τούρκους στις λεηλασίες τους, δήθεν για προστασία. Έτσι η ΕΟΚΑ άρχισε να χρησιμοποιεί νάρκες πιέσεως και έλξεως, τις οποίες τοποθετούσε σε ελληνικές περιουσίες στα χωριά Λύση, Άχνα και Ξυλοτύμβου, που συνόρευαν με τα τουρκικά χωριά Πέργαμος και Κούκλια, για αντιμετώπιση των αγγλοτουρκικών επιθέσεων.
"Σε μια τέτοια ναρκοθέτηση της περιοχής από τις ομάδες της ΕΟΚΑ Άχνας και Ξυλοτύμβου", αφηγείται ο συναγωνιστής τους Χατζηθεοδοσίου Χριστόδουλος Αύγουστος, καταζητούμενος αντάρτης και υπεύθυνος της αποστολής, "μια από τις νάρκες μας εκπυρσοκρότησε με αποτέλεσμα το θάνατο του Γιασουμή Χατζηθεοδοσίου και τον ελαφρό τραυματισμό μερικών άλλων συναγωνιστών μας".
Στην επιχείρηση εκείνη τραυματίστηκε σοβαρά και ο Χριστόδουλος Αύγουστος, ο οποίος έχασε τη μισή του παλάμη. Στην κηδεία του Γιασουμή παρέστησαν χιλιάδες Ελλήνων από τα γύρω χωριά. Οι χωριανοί του ύψωσαν μεσίστιες τις ελληνικές σημαίες σε όλα τα σπίτια του χωριού, υποδέχτηκαν τη σορό του γονυκλινείς και τον κήδευσαν με εθνικά εμβατήρια.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Σουρουλλάς Αναστάσιος



Σουρουλλάς Αναστάσιος
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 2 Μαρτίου 1932.
Σκοτώθηκε από Άγγλους στις 2 Αυγούστου 1958, στα περιβόλια της Λύσης.
Γονείς : Μιχαήλ και Μαρία Σουρουλλά
Αδέλφια : Καλλής, Παναγιώτα, Δημήτρης
Ο Αναστάσης Σουρουλλάς ή Τάσος, όπως τον φώναζαν, τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και ήταν εργάτης-γεωργός. Δραστηριοποιήθηκε περισσότερο στην ΕΟΚΑ, μετά τις 6 Αυγούστου 1956, όταν βγήκε αντάρτης ο μικρότερός του αδελφός, ο Δήμος, οπότε ο Τάσος ανέλαβε την τροφοδοσία της ανταρτικής ομάδας του αδελφού του και ενεργούσε ως ένας από τους συνδέσμους των δυο ανταρτικών ομάδων της Λύσης. Μετά τις 10 Φεβρουαρίου 1957, όταν ο αδελφός του συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τους συντρόφους του, σε μια μετακίνησή τους, κατά την οποία έπεσε ο ήρωας Πάτροκλος Κόκκινος, ο Τάσος δραστηριοποιήθηκε ακόμα περισσότερο, αναλαμβάνοντας ευθύνες και στις ομάδες πολιτοφυλακής που οργάνωσε η ΕΟΚΑ.
Την 1η Αυγούστου 1958 οι αντάρτες της Λύσης, ενισχυμένοι και από αγωνιστές του χωριού, έστησαν ενέδρα κοντά στη Λύση κατά την οποία κτυπήθηκαν τρία στρατιωτικά αυτοκίνητα γεμάτα από στρατιώτες, με αποτέλεσμα το θάνατο δυο στρατιωτών και τον τραυματισμό πολλών άλλων. Την επομένη οι Άγγλοι επέβαλαν δεκαπενθήμερο κατ' οίκον περιορισμό και επιδόθηκαν σε έρευνες. Κατά τη διάρκεια του περιορισμού οι Αναστάσης Σουρουλλάς, Γεώργιος Χατζηιωνά και Χριστοφής Παναγίδης διέσπασαν τον κλοιό του χωριού και κατέληξαν στους αγρούς κατευθυνόμενοι προς το χωριό Τρεμετουσιά. Εντοπίστηκαν όμως από Άγγλους που τους επισήμαναν με ελικόπτερο, το οποίο ενίσχυε τις έρευνες. Σύμφωνα με μαρτυρία βοσκού που παρακολουθούσε, ο Τούρκος λοχίας του αστυνομικού σταθμού Αθιένου, επικεφαλής Επικουρικών, με άλλους Τούρκους από το χωριό Άρσος, τους έστησαν ενέδρα και, βοηθούμενοι και από τους Άγγλους, τους σκότωσαν. Από τη νεκροψία διαπιστώθηκε ότι οι τρεις νέοι κτυπήθηκαν με σφαίρες αυτομάτου όπλου στο κεφάλι και με λόγχη στην κοιλιά και σε άλλα μέρη του σώματος.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Παναγίδης Χριστοφής



Παναγίδης Χριστοφής
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, το 1939.
Σκοτώθηκε στις 2 Αυγούστου 1958 στα περιβόλια του χωριού του, σε ενέδρα που του έστησαν Τούρκοι.
Γονείς : Παναγής και Μαριτσού Παναγίδη
Αδέλφια : Ελένη και Γιάγκος
Ο Χριστοφής Παναγίδης τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και ήταν αρχικά ελαιοχρωματιστής και αργότερα γεωργός. Η προσφορά της οικογένειάς του στον αγώνα ήταν σημαντική. Στο σπίτι της αδελφής του φιλοξενήθηκε μεγάλος αριθμός ανταρτών. Ο ίδιος πρόσφερε ποικίλες υπηρεσίες, όπως ήταν η εκτύπωση και διανομή φυλλαδίων, η τροφοδοσία των ανταρτών της περιοχής και η ετοιμασία θέσεων για επιθέσεις εναντίον των Άγγλων.
Την 1η Αυγούστου 1958 ο Χριστοφής Παναγίδης με το συναγωνιστή του Γεώργιο Χατζηιωνά και άλλα μέλη της ομάδας τους συνόδευσαν τον καταζητούμενο αδελφό του Γιάγκο Παναγίδη, για να συνενωθεί με τους υπόλοιπους αντάρτες και άλλους αγωνιστές της Λύσης και να λάβει μέρος σε επίθεση εναντίον των Άγγλων. Στην επίθεση αυτή, που έγινε κοντά στη Λύση, βλήθηκαν τρία στρατιωτικά αυτοκίνητα, πλήρη στρατιωτών, με αυτόματα, κυνηγετικά όπλα και χειροβομβίδες. Σκοτώθηκαν δυο Άγγλοι στρατιώτες και πολλοί τραυματίστηκαν.
Την επομένη οι Άγγλοι επέβαλαν δεκαπενθήμερο κατ' οίκον περιορισμό στο χωριό και άρχισαν εξονυχιστικές έρευνες. Κατά τη διάρκεια του περιορισμού τρεις αγωνιστές, οι Χριστοφής Παναγίδης, Γεώργιος Χατζηιωνά και Αναστάσης Σουρουλλάς, διέσπασαν τον κλοιό του χωριού, για να αποφύγουν τη σύλληψη και κατευθύνθηκαν προς το χωριό Τρεμετουσιά. Στη διαδρομή τους επισημάνθηκαν από ελικόπτερο των Άγγλων που λάμβανε μέρος στις έρευνες.
Σύμφωνα με μαρτυρία βοσκού που παρακολουθούσε, ο Τούρκος λοχίας του αστυνομικού σταθμού Αθιένου, επικεφαλής Επικουρικών, κατέφθασε μαζί με Τούρκους από το χωριό Άρσος, τους έστησαν ενέδρα και τους σκότωσαν.
Από τη νεκροψία που έγινε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας διαπιστώθηκε ότι οι τρεις νέοι κτυπήθηκαν στο κεφάλι με σφαίρες αυτομάτων όπλων και με λόγχη στην κοιλιά και σε άλλα μέρη του σώματος.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

ΕΠΙΚΑΙΡΑ: "Ο Ισαάκ κι ο Σολωμού μες στην καρδιά μας ζούνε"


Τάσος Ισαάκ - Σολωμός Σολωμού


Στις 14.8.1996 έγινε στο οδόφραγμα της Δερύνειας ένα αποτρόπαιο έγκλημα όταν στρατιώτες της κατοχικής δύναμης σκότωσαν ένα λαμπρό παλικάρι, θερμό αγωνιστή, το Σολωμό Σολωμού. Ήταν η ημέρα μνήμης της κατάληψης της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα κατά τη βάρβαρη εισβολή του 1974 αλλά και η κηδεία ενός άλλου λαμπρού ήρωα, του Τάσου Ισαάκ. Τον Τάσο Ισαάκ σκότωσαν με βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο οι Τούρκοι τρεις ημέρες πριν, στο οδόφραγμα της Δερύνιας όπου γινόταν διαδήλωση και διαμαρτυρία για την κατοχή, από νέους μοτοσυκλεττιστές.  Μερικοί νέοι που παρακολουθούσαν την τελετή της κηδείας και μετά το πέρας αυτής, κινήθηκαν προς το οδόφραγμα για να καταθέσουν στεφάνι στο χώρο της θυσίας του ήρωα. Ανάμεσα τους ήταν και ο Σολωμός Σολωμού, ένας νέος μόλις 26 χρόνων από την Αμμόχωστο, ξάδερφος μάλιστα του Τάσου Ισαάκ. Όταν έφτασαν στον τόπο της θυσίας του Τάσου «γκρίζοι λύκοι» που βρίσκονταν στο οδόφραγμα άρχισαν να τους πετροβολούν.

Το ατρόμητο παλικάρι, Σολωμός Σολωμού, όταν είδε απέναντι την τουρκική σημαία να μολύνει τα Άγια και Ιερά εδάφη της Πατρίδας μας, δεν λογάριασε τον κίνδυνο. Χωρίς κανένα δισταγμό και παρά τις προσπάθειες των άλλων να τον συγκρατήσουν, όρμησε στην απέναντι πλευρά και ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει την τουρκική σημαία, σύμβολο της κατοχής και στέρησης του πιο ιερού πανανθρώπινου αγαθού, της ελευθερίας.  Όμως ακριβώς την ώρα που άπλωσε το χέρι και πριν ακόμα αγγίξει το καταραμένο σύμβολο, Τούρκος ελεύθερος σκοπευτής από το τούρκικο φυλάκιο, τον πυροβόλησε στο λαιμό και το παλικάρι έπεσε νεκρό πριν προλάβει να εκτελέσει αυτό που ήθελε και αισθανόταν σαν ιερό καθήκον, σαν χρέος προς την πατρίδα.

Δύο ακόμη νέοι άνδρες, περήφανοι, λεβέντες, που πότισαν το δέντρο της ελευθερίας της πατρίδας μας με το αίμα τους. Η θυσία τους αποτελεί για εμάς φωτεινό παράδειγμα. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τα Ιερά χώματα της πατρίδας μας που τα μολύνουν οι Τούρκοι κατακτητές.

Ας είναι αιώνια η μνήμη των σύγχρονων παλικαριών μας και ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.



«Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία…»
Α. Κάλβος



* Το παρόν άρθρο έχει γραφεί από μέλος της ΕΦΕΝ
Αύγουστος 2011

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ: Σουρουκλής Ανδρέας



Σουρουκλής Ανδρέας
Γεννήθηκε στο χωριό Τρούλλοι, της επαρχίας Λάρνακας, στις 26 Οκτωβρίου 1933.
Έπεσε στη μάχη των Τρούλλων την 1η Αυγούστου 1958 στην τοποθεσία "Σαμερή".
Σύζυγος : Γεωργία Σουρουκλή
Τέκνα : Χριστίνα και Αντρούλα, που γεννήθηκε δυο μήνες μετά το θάνατο του πατέρα της.
Γονείς : Δημήτρης και Χριστίνα Σουρουκλή
Αδέλφια : Πηνελόπη, Γιωρκάτζης, Κωστής, Μιχάλης, Μάμας, Κυριακούλα, Θεοδοσία και Παναγιώτα
Ο Ανδρέας Σουρουκλής τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και εργαζόταν στα κτήματά του. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ μαζί με τα αδέλφια, τους γονείς και τη σύζυγό του και συνεργάστηκε με την ανταρτική ομάδα της περιοχής του. Κατασκεύασαν κρησφύγετο σε χωράφι τους, όπου εγκαταστάθηκαν αντάρτες της ΕΟΚΑ, τους οποίους ο Ανδρέας φιλοξενούσε και στο σπίτι του.
Ο Μιχαλάκης Παρίδης, μετά τη δραπέτευσή του από το νοσοκομείο στις 12 Δεκεμβρίου 1957, όπου είχε μεταφερθεί από τις φυλακές για εγχείρηση, κατέληξε στους Τρούλλους και εγκατέστησε το αρχηγείο του στο σπίτι του Ανδρέα Σουρουκλή, όπου κατασκεύασε προσωπικό του κρησφύγετο. Τόσο το κρησφύγετό του, όσο και την εκεί παραμονή του, ο Παρίδης, κρατούσε απόλυτη μυστικότητα και από αυτούς τους αντάρτες του, που έμεναν στο ίδιο σπίτι. Μετά τον θάνατο του Ανδρέα, παρά τις εξονυχιστικές έρευνες που έκαμαν οι Άγγλοι, δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν το κρησφύγετο.
Τη νύκτα της 1ης Αυγούστου 1958, η τοπική ομάδα της ΕΟΚΑ Τρούλλων και οι αντάρτες που ήταν στο σπίτι του Σουρουκλή έστησαν ενέδρα εναντίον των Άγγλων στην τοποθεσία "Σαμερή", σε ένα γεφύρι του δρόμου Λάρνακας - Τρούλλων, κοντά σε ένα βαθύ χαντάκι. Τους πρόσφερε κάλυψη μια καλαμιά. Η νύκτα ήταν φεγγαρόλουστη και η υποχώρηση δύσκολη. Ο Ανδρέας κτυπήθηκε κατά την οπισθοχώρηση, όταν ακολούθησε τη γραμμή της όχθης και έμεινε ακάλυπτος από την καλαμιά.
Ο πατέρας του ήρωα, συνοδεύοντας τη νύφη του μπροστά στο φέρετρο του παιδιού του, έσκυψε και του φίλησε το χέρι. Το ίδιο έκαμαν και η σύζυγος και όσα από τα αδέλφια του πρόλαβαν να παρευρεθούν στην κηδεία. Οι Άγγλοι είχαν επιτρέψει σε ελάχιστους να παραστούν στην κηδεία, παρεμποδίζοντας ακόμα και μερικά από τα αδέλφια του.